«Πόθεν προέρχονται πόλεμοι και μάχαι μεταξύ σας; ουχί εντεύθεν, εκ των ηδονών σας, αίτινες στρατεύονται εντός των μελών σας; Επιθυμείτε και δεν έχετε· φονεύετε και φθονείτε, και δεν δύνασθε να επιτύχητε· μάχεσθε και πολεμείτε· αλλά δεν έχετε, επειδή δεν ζητείτε· ζητείτε και δεν λαμβάνετε, διότι κακώς ζητείτε, διά να δαπανήσητε εις τας ηδονάς σας. Μοιχοί και μοιχαλίδες, δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται. Η νομίζετε ότι ματαίως η γραφή λέγει, Προς φθόνον επιποθεί το πνεύμα, το οποίον κατώκησεν εν ημίν; Αλλά μεγαλητέραν χάριν δίδει ο Θεός· όθεν λέγει· Ο Θεός εις τους υπερηφάνους αντιτάσσεται, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν. Υποτάχθητε λοιπόν εις τον Θεόν. Αντιστάθητε εις τον διάβολον, και θέλει φύγει από σάς· πλησιάσατε εις τον Θεόν, και θέλει πλησιάσει εις εσάς. Καθαρίσατε τας χείρας σας, αμαρτωλοί, και αγνίσατε τας καρδίας, δίγνωμοι. Κακοπαθήσατε και πενθήσατε και κλαύσατε· ο γέλως σας ας μεταστραφή εις πένθος και η χαρά εις κατήφειαν. Ταπεινώθητε ενώπιον του Κυρίου, και θέλει σας υψώσει.» (Ιάκωβος 4:1-10)

Ο Ιάκωβος είναι απλός και κατηγορηματικός. Δεν έχετε γιατί δεν ζητείτε. Δεν πιστεύετε στην προσευχή. Πιστεύετε στον εαυτό σας. Πιστεύετε στην προσπάθειά σας, πιστεύετε στον αγώνα σας. Πιστεύετε στην εξυπνάδα σας και στην καπατσοσύνη σας. Πιστεύετε στη δράση σας. Πιστεύετε σε ό,τιδήποτε  θα μπορούσαμε να πούμε εκτός από την προσευχή. Δεν ζητάτε από τον Θεό. Και όταν καμιά φορά ζητάτε , το κάνετε αυτό σαν ένα πάρεργο, σαν κάτι δευτερεύον, σαν κάτι που γίνεται συμπληρωματικά και βοηθητικά. Μα όχι με ένα τρόπο απόλυτο, οριστικό, βέβαιο. Το ζήτησα από τον Κύριο και ησυχάζω και αναπαύομαι. Είναι τελειωμένο για μένα. Είναι αφημένο στα χέρια του Θεού. Στην αγάπη Του. Στις υποσχέσεις Του. Εκεί επάνω το είπα και το άφησα. Και εφησυχάζω. Και αναπαύομαι. Πιστεύω στην προσευχή. Είναι τελειωμένο για μένα. Και το δεύτερο. Κακώς ζητείτε για να δαπανήσετε για τις ηδονές σας. Ένα θέμα, ένα πρόβλημα, ένα αίτημα προσευχής, θα είναι ή για τον Θεό και για τη δόξα του Θεού, ή θα είναι για τον εαυτό μας, για την καλοπέρασή μας, για την ευχαρίστησή μας, για την άνεσή μας. Ο λόγος του θεού λέει «είτε τι ποιείτε, πάντα δια την δόξαν του Θεού ποιείτε». Ναι, υπάρχουμε και ζούμε για το Θεό. Για τα θέματα του Θεού, για το Ευαγγέλιο του Θεού, για τα πράγματα και για τη δόξα του Θεού. Δεν ζούμε για τον εαυτό μας. Όταν ζούμε με άξονα τον εαυτό μας, και προσευχόμαστε στο Θεό να μας δώσει πλούτη, να τα ξοδέψουμε για τον εαυτό μας, να μας δώσει υγεία να την αναλώνουμε για τον εαυτό μας, να μας δώσει αναγνώριση των κόπων μας για να υπερηφανευόμαστε, τότε ας μην περιμένουμε να απαντήσει ο Θεός στις προσευχές μας. Προσευχές που γίνονται για το κέφι μας, για την επιθυμία μας, για το γούστο μας, δεν πρόκειται ν’ απαντηθούν. Ποτέ. Ο Κύριος δεν μπορεί να γίνει αρνητής του εαυτού Του. Δεν μπορεί από τη μια μεριά να μας λέει να αρνηθούμε τον κόσμο, ν’ αποτινάξουμε τις επιθυμίες, να απαρνηθούμε τον εαυτό μας. Και από την άλλη, να απαντά στις προσευχές μας χωρίς να υπακούσουμε σ’ αυτά.Η προσευχή είναι το όργανο της βουλής του Θεού, και δεν λειτουργεί έξω από την βουλή του Θεού. Δεν μπορεί να πάει κόντρα προς την βουλή Του, το θέλημά Του. Δεν μπορεί να συνεργήσει στο να υποδουλωθούμε στις επιθυμίες μας. Επιθυμείτε και δεν έχετε, γιατί θέλετε να δαπανήσετε στις ηδονές σας. Σήμερα, δυστυχώς, η εκκλησία είναι ηδονιστική, και ζούμε για τον εαυτό μας και όχι για τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ ημών. Σήμερα, δυστυχώς, οι μεγάλες αυτές αλήθειες, δεν λέγονται και δεν τονίζονται και το αποτέλεσμα είναι, πάρα πολλοί να παραπονιούνται πως προσευχήθηκαν στο Θεό, μα δεν τους απάντησε. Μα δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό Του. Δεν μπορεί να συνεργήσει στις επιθυμίες μας και για να γίνει μοιχός ή να οδηγήσει στην αγάπη μας προς τον κόσμο. Και τα πράγματα αυτά είναι εκείνα που μισεί ο Θεός και απέθανε επάνω στο σταυρό. Και ο Θεός απαντά στις προσευχές μας, όταν είναι για τη δόξα Του.