«Διότι εγώ παρέλαβον από του Κυρίου εκείνο, το οποίον και παρέδωκα εις εσάς, ότι ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί καθ’ ην παρεδίδετο έλαβεν άρτον, και ευχαριστήσας έκοψε και είπε· Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου το υπέρ υμών κλώμενον· τούτο κάμνετε εις την ανάμνησίν μου. Ομοίως και το ποτήριον, αφού εδείπνησε, λέγων· Τούτο το ποτήριον είναι η καινή διαθήκη εν τω αίματί μου· τούτο κάμνετε, οσάκις πίνητε, εις την ανάμνησίν μου. Διότι οσάκις αν τρώγητε τον άρτον τούτον και πίνητε το ποτήριον τούτο, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, μέχρι της ελεύσεως αυτού. Ώστε όστις τρώγη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος θέλει είσθαι του σώματος και αίματος του Κυρίου. Ας δοκιμάζη δε εαυτόν ο άνθρωπος, και ούτως ας τρώγη εκ του άρτου και ας πίνη εκ του ποτηρίου· διότι ο τρώγων και πίνων αναξίως τρώγει και πίνει κατάκρισιν εις εαυτόν, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου. Διά τούτο υπάρχουσι μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αποθνήσκουσιν ικανοί. Διότι εάν διεκρίνομεν εαυτούς, δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι· αλλ’ όταν κρινώμεθα, παιδευόμεθα υπό του Κυρίου, διά να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου. Ώστε αδελφοί μου, όταν συνέρχησθε διά να φάγητε, περιμένετε αλλήλους· εάν δε τις πεινά, ας τρώγη εν τη οικία αυτού, διά να μη συνέρχησθε προς κατάκρισιν.» (1 Κορινθίους 11:23-34)

Ο στόχος της αγάπης του Θεού προς τον αμαρτωλό άνθρωπο είναι ένας, μοναδικός, συγκεκριμένος, «δια να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου». Ο στόχος της καθημερινής δουλειάς του Πνεύματος του Θεού πάνω μας είναι ένας, «δια να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου». Αυτή είναι η μοναδική ερμηνεία της αγάπης του ζωντανού Θεού(1 Θεσσαλονικείς 1:9) προς τον άνθρωπο. Και το αίμα του Σταυρού, και η θυσία, και η ανάσταση αυτόν τον στόχο έχουν. Να μην κατακριθούμε με τον κόσμο. Κάπου αλλού ο Λόγος του Θεού θα μας πει, «αποφυγόντες την εν τω κόσμω δια της επιθυμίας διαφθορά» (2 Πέτρου 1:4) που σημαίνει θάνατος. Θάνατος ισόβιος, θάνατος αιώνιος. Γιατί το γνωρίζει το Πνεύμα του Θεού πολύ καλά. Το να ζούμε για τον εαυτό μας, για τις επιθυμίες μας, δούλοι στις επιταγές της «σάρκας» (Ρωμαίους 7:14), είναι θάνατος αιώνιος. Η κρίση του Θεού θα πέσει πάνω μας και θα ξεσπάσει με αιώνια αποτελέσματα. Όλος ο αγώνας της αγάπης του Πατέρα-Θεού(Ιωάννη 3:16, Ρωμαίους 5:8)στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Υιού Του είναι εστιασμένος σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο(Πράξεις 17:31, Εβραίους 9:27, Ιωάννη 3:18, 5:24). Ο ένας δρόμος για να αποφύγουμε την κατάληξη στην αιώνια κατάκριση είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τους εαυτούς μας. Ίσως είναι και ο πιο φυσιολογικός δρόμος αυτός, «Εάν διεκρίνομεν εαυτούς δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι». Όμως δεν συμβαίνει, ή συμβαίνει πολύ σπάνια να υπάρχουν ψυχές τόσο ευαίσθητες και προσκολλημένες με αγάπη στην αγιότητα(1 Θεσσαλονικείς 4:3, 1 Πέτρου 1:15-16), στην ξεχωρισμένη ζωή για το Θεό. Η πλειονότητα δεν διακρίνουμε τους εαυτούς μας, δεν διακρίνουμε το αγαθό από το πονηρό, το βέβηλο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στις απαιτήσεις της «σάρκας» και στις άγιες απαιτήσεις του ζωντανού Θεού. Ούτε έχουμε διάθεση καρδιάς να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας, τη θέση μας από το πνεύμα και το ρεύμα του κόσμου(1 Ιωάννη 2:15-17, Ρωμαίους 12:2), ώστε να ανήκουμε ολοκληρωτικά και αμετακίνητα σ’ Εκείνον. Το συμπέρασμα βγαίνει απλά και αβίαστα. Δεν διακρίνουμε τους εαυτούς μας , όμως ο στόχος παραμένει, να μην κατακριθούμε μετά του κόσμου. Επομένως ο Θεός ακολουθεί άλλο μονοπάτι. «Κρινόμεθα και παιδευόμεθα υπό του Κυρίου». Είναι κάποια σημεία που πολύ βιαστικά και επιπόλαια τα ‘χουμε συνδέσει αρνητικά και με αποστροφή μέσα μας. Όταν κρινόμεθα, παιδευόμεθα υπό του Κυρίου, με στόχο να μη χαθούμε μαζί με τον άπιστο κόσμο. Άρα είναι αγαθό. Η παιδεία του Κυρίου που έχει αιώνια αγαθές προεκτάσεις και προοπτικές. Σαν να λέει το Πνεύμα του Θεού πως καλά θα ήταν να μην αναγκαζόταν ο Κύριος να χρησιμοποιεί αυτούς τους τρόπους, όμως έστω κι έτσι, μέσα από θλίψεις, κατεργασία, παιδεία αγάπης, ο στόχος πιάνεται σε πολλούς που γλυτώνουν τον αιώνιο θάνατο! Η παιδεία του Κυρίου προς τον άνθρωπο, όπου αναφέρεται, είναι πάντοτε προς αγαθό σκοπό με αιώνια ευλογημένα αποτελέσματα. Υπάρχει όμως ένα βήμα ακόμα πιο προχωρημένο μέσα στο Λόγο του Θεού. Να διακρίνουμε την παιδεία του Κυρίου και να αγκαλιάζουμε με χαρά και υπομονή «δια της πίστεως» το περιεχόμενό της, επειδή γνωρίζουμε ότι ο στόχος της είναι πάντοτε αγαθός, πάντοτε το αιώνιο συμφέρον μας, «δια να είσθε τέλειοι και ολόκληροι μη όντες εις μηδέν ελλειπείς» (Ιάκωβος 1:4). Είναι μεγάλο δώρο του Θεού, το ύψιστο ίσως, να ασχολείται μαζί μας, να μορφώνει δια του Πνεύματός Του το ζωντανό Ιησού Χριστό μέσα μας(Γαλάτας 4:19), να μας αγιάζει(1 Θεσσαλονικείς 5:23) δια της παιδείας Του(Εβραίους 12:5-11) Του. Ίσως δεν το έχουμε καταλάβει. Είναι επένδυση του Ουρανού πάνω μας. Ο Κύριος βλέπει κατάλληλο έδαφος πάνω μας και μας χαρίζει τις αξίες Του, για να καρπίσουν πάνω μας σε αιώνια δόξα. Είναι μια ξεχωριστή μεταχείριση σε όσους ο Θεός αναγνωρίζει και εμπιστεύεται. Και το πιο σπουδαίο είναι ότι η παιδεία του Κυρίου θα μας φτάσει στο σημείο να διακρίνουμε στους εαυτούς μας το αγαθό, το συμφέρον μας το πνευματικό, το άγιο από το βέβηλο, ώστε να πορευόμαστε σε μια διαρκή καθημερινή πορεία αγιασμού, μόρφωσης του Χριστού μέσα μας, χωρίς πρόσκομμα, χωρίς «σάρκα», αγιάζοντας μες τη ζωή μας το όνομά του Κυρίου και εδώ κάτω στη γη και στα επουράνια, όπου η ζωή μας αξιολογείται και παρακολουθείται στενά απ’ όλους.