«Μη πλανάσθε, ο Θεός δεν εμπαίζεται· επειδή ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει· διότι ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού θέλει θερίσει εκ της σαρκός φθοράν, αλλ’ ο σπείρων εις το Πνεύμα θέλει θερίσει εκ του Πνεύματος ζωήν αιώνιον.» (Γαλάτας 6:7-8)

Σήμερα ένα μικρό ποσοστό των ανθρώπων ασχολείται με τη γεωργία, με την καλλιέργεια της γης. Στις προηγμένες χώρες, όπως στις Η.Π.Α. είναι αρκετό ένα 15% του πληθυσμού, με τα μηχανικά μέσα, που διαθέτουν, για να ασχοληθεί με τη γη και να έχουν και πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων. Μα παλαιότερα, όλοι οι άνθρωποι ασχολούντο με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, που αποτελούσαν τη βάση της διατροφής των ανθρώπων. Όσοι από μας γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στις πόλεις, δεν γνωρίζουμε τις χαρές και τις λύπες, τους φόβους και τις ανησυχίες, που κρύβει ένα στάδιο από την καλλιέργεια της γης, ο θερισμός. Είναι θαυμάσια η εικόνα να βλέπεις τον γεωργό που σκύβει και αγκαλιάζει, ένα δέμα στάρι. Πραγματικά, το αγκαλιάζει, όπως θα αγκάλιαζε ένα αγαπημένο του παιδί. Είναι η πιο ευλογημένη ώρα. Τώρα πια μαζεύει τον καρπό του κόπου του, τη σοδειά του. Κάποτε έσπειρε το σπόρο, γεμάτος όνειρα, ελπίδες και προσδοκία. Προηγουμένως είχε οργώσει τη γη, βάζοντας το αλέτρι να σχίσει τα σπλάχνα της, για να μπορέσει να δεχτεί το σπόρο. Περίμενε με αγωνία να βρέξει στον καιρό που έπρεπε και ύστερα πάλι να καλυτερέψει ο καιρός, για να μπορέσει να δέσει το στάρι. Και να που όλα πήγαν όπως τα ήθελε, γιατί μπορούσαν να μην εξελιχθούν κατά τον πόθο του και να καταστραφεί η σοδειά. Και τώρα αγκαλιάζει το στάρι του και είναι ευτυχισμένος. Εάν κάποιος ρωτούσε το γεωργό τον καιρό που έσπερνε το σπόρο του, «μεθαύριο θα μαζέψεις ωραιότατα μπιζέλια», αυτός θα τον κοίταζε απορημένος και άρχιζε να αμφιβάλλει αν είχε το μυαλό του στη θέση τους. «Μα βλέπεις πως σπέρνω στάρι, πως θα θερίσω μπιζέλια; Πότε ξανάγινε αυτό; Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις», νόμος φυσικός, νόμος που παραμένει από πολύ παλιά και ρυθμίζει τη ζωή μας. Είναι αλήθεια πως πάντοτε δε φαίνεται καθαρά, τι θα βγει από το σπόρο που βάζουμε στη γη. Ιδίως τα λουλούδια. Γι’ αυτό όταν πουλούν τους σπόρους, έχουν και μια φωτογραφία του λουλουδιού, ή του καρπού, που θα μας δώσει ο σπόρος που αγοράζουμε. Και πράγματι στον καιρό του βλέπουμε, πως έτσι ακριβώς έγινε. Αυτό που σπείραμε βγήκε. Και είναι να απορείς με τους ανθρώπους. Αφού αυτά τα γνωρίζουν από την καθημερινή τους εμπειρία, πολλές φορές διαμαρτύρονται, γιατί δεν τους έρχονται τα πράγματα όπως τα προσδοκούσαν, γιατί η ζωή τους κυλά μονότονη, άθλια, δυστυχισμένη, έστω κι αν πολλοί έχουν τα αγαθά της ζωής. Και ακόμη περισσότερο θα απορήσουν, όταν φεύγοντας από αυτό τον κόσμο, κάποτε και αυτό θα γίνει, θα βρεθούν εκεί, που δεν το περίμεναν, για πάντα μακριά από το φως, την αγάπη και την αληθινή ζωή του Θεού. Η ζωή είναι μια μεγάλη καλλιέργεια και σ’ αυτήν εφαρμόζεται απαρέγκλιτα ο νόμος της σποράς και του θερισμού. Το τρομερό στην υπόθεση είναι ότι ανάμεσα στη σπορά και το θερισμό, πολλές φορές μεσολαβεί μεγάλο διάστημα  και δεν έχομε πια καιρό να αναθεωρήσουμε την κατάσταση, γιατί αναλώσαμε τη ζωή μας. Και δεν υπάρχουν παρά δυο ειδών καλλιέργειες. Ή θα σπείρεις στο θέλημα του Θεού, στην αγάπη Του, στη σωτηρία Του, που θα δώσει καρπό αιώνιας ζωής, που σημαίνει χαρά, ειρήνη και ζωή με τον αιώνιο Θεό, ή θα σπείρεις στο δικό σου θέλημα , και στις δικές σου επιθυμίες, οπότε το αποτέλεσμα θα είναι μια τραγική αποτυχία, φθορά, απογοήτευση, θάνατος. Και όταν αυτό συμβεί μην τα βάζεις με κανένα. Εσύ φταις και μόνο εσύ. Οι νόμοι του Θεού δεν μπορούν να αλλάξουν. Κανένας δεν μπορεί να τους καταργήσει. Κοίταξε μέσα στη ζωή σου τι σπόρο έσπειρες. Μπορεί να τρέφεις όνειρα, μπορεί να κάνεις λογαριασμούς, μα το αποτέλεσμα δε θα έρθει κατά τα όνειρά σου ή τα σχέδιά σου, μα αν στη ζωή σου ενδιαφέρθηκες για την αγάπη(Ιωάννη 3:16) και το έργο απολυτρώσεως(1 Πέτρου 1:18-19, Ρωμαίους 3:25-27) που ο Θεός έκανε για σένα και για μένα πάνω στο σταυρό του Γολγοθά.