«Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια· κατά των τοιούτων δεν υπάρχει νόμος.» (Γαλάτας 5:22-23)

Η σχέση μας με τον Θεό δεν είναι διδάσκοντος και διδασκομένου. Εάν έτσι ήταν τα πράγματα, δεν ήταν ανάγκη να έρθει ο Χριστός εδώ στον κόσμο, να γίνει άνθρωπος, για να μας μεταφυτεύσει την αγία δική Του φύση μέσα στην ύπαρξή μας. «Πρέπει να γεννηθείς άνωθεν, λέει ο Χριστός στο Νικόδημο(Ιωάννη 3:3-8). Σε πολλούς χριστιανούς αυτά τα οποία λέμε μοιάζουν ακαταλαβίστικα και εξακολουθούν να ζουν με τον παλιό τρόπο της Παλαιάς Διαθήκης, του διδακτισμού, προσπαθώντας με τις δικές τους δυνάμεις να κάνουν το θέλημα του Θεού. Είναι μάταιος και καταδικασμένος από πριν ο αγώνας και δεν πρόκειται να φέρει αποτελέσματα, λόγω της αδυναμίας μας. Είναι θέμα όχι διδακτικό, αλλά οργανικό. Θέμα πίστης και παράδοσης στο Θεό. Έρχεται Εκείνος και εργάζεται μέσα στη ζωή μας και αυτό που παράγεται δεν είναι δικό μας. Είναι αυτό που ο Λόγος του Θεού λέει «καρπός του Αγίου Πνεύματος». Όταν ο Χριστός έλθει και κατοικήσει μέσα στην ύπαρξή μας, αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της ζωής μας. Τότε το αποτέλεσμα είναι ότι τα παλιά, τα δικά μας νεκρώνονται, σβήνουν και ζούμε τη ζωή που έζησε Εκείνος. Δηλαδή, έχουμε το Χριστό να ζει μέσα μας τη ζωή Του. Και τότε βγαίνει χωρίς αγώνα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς τη δική μας συμμετοχή, «αγάπη, χαρά, ειρήνη,…». Όλα αυτά για μας είναι επιθυμητά, τα θέλουμε. Προσπαθούμε, μα δεν τα συλλαμβάνουμε, δεν τα ζούμε, γιατί τα θέλουμε μόνοι μας. Προσέξτε τη λέξη που χρησιμοποιεί ο Λόγος του Θεού, είναι «καρπός». Στην αρχή λουλούδι, ύστερα άγουρος καρπός και μετά ώριμος καρπός. Αυτό δεν κάθεται να σκεφτεί, να επιστρατεύσει δυνάμεις, αλλά απλούστατα μένει ενωμένο με τον κορμό. Και τότε φέρνει καρπό και μάλιστα πολύ. Είναι ανάγκη να το καταλάβουμε αυτό, για να ζήσουμε αυτή την πραγματικότητα. Θα υποβάλλουν ίσως ένσταση και αντίρρηση μερικοί παλαιοί χριστιανοί. Και θα πουν. «Εμείς έχουμε τέτοιο καρπό;». Δυστυχώς δεν έχουν, ούτε είχαν ποτέ, ούτε θα έχουν. Και αυτό γιατί απουσιάζει η ένωση, η ταύτιση, η ζωντανή παρουσία του Χριστού στη ζωή τους. Έχει υποκατασταθεί από την κάποια αγάπη προς τα λόγια, προς τις υποσχέσεις. Μα αυτό δεν είναι εγκατάσταση του Χριστού στην καρδιά. Ούτε ένωση και κυριαρχία απόλυτη του Κυρίου μας στην ύπαρξή μας. Ο εχθρός μας έχει παραπλανήσει. Μα έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε μόνοι μας, με προσπάθεια και αγώνα να βγάλουμε «καρπό». Μόνο κούραση και απογοήτευση μπορούμε να έχουμε, και όχι «αγάπη, χαρά, ειρήνη,…». Αυτά δίδονται, προσφέρονται, χαρίζονται. Δεν αποκτώνται με τη δική μας προσπάθεια, που πάντα καταλήγει σε αποτυχία, απόγνωση, κούραση, αδιέξοδο. Όχι μόνο, μα και σε απιστία. Γιατί τελικά τα βάζουμε με το Θεό, λες και Αυτός φταίει για την κατάντια μας. Είναι ανάγκη να ταπεινωθούμε, να εξομολογηθούμε και να καταφύγουμε στο ζωντανό και θριαμβευτή Χριστό, ζητώντας Αυτός να κατοικήσει μέσα στην καρδιά μας και από κει να παράγει «καρπό». Τότε και μόνο τότε μπορούμε να περιμένουμε και κατόπιν να έχουμε και να απολαμβάνουμε τα θαυμαστά αποτελέσματα του Θεού στη ζωή μας. Τότε ξαφνικά, θα δούμε στα κλαδιά, στις εκδηλώσεις της ζωής μας, αγάπη, χαρά, ειρήνη, που προηγουμένως δεν είχαμε. Και χαρά, που μόνο την ποθούσαμε, μα έλειπε τελείως από την ύπαρξή μας. Θα τρίβουμε τα μάτια μας και θα ευχαριστούμε το Θεό για το μεγάλο αυτό δώρο, που οι άλλοι μάταια αναζητούν, μα δεν μπορούν να το αποκτήσουν. Είναι μέσα από τα αιώνια και θαυμαστά δώρα του Θεού «τα χαρισθέντα εις ημάς», «προς ζωήν και ευσέβειαν».