Το κακό της μιας μέρας

0
140

«Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή.  Μη μεριμνήσητε λοιπόν περί της αύριον· διότι η αύριον θέλει μεριμνήσει τα εαυτής· αρκετόν είναι εις την ημέραν το κακόν αυτής.» (Ματθαίος 6:33-34)

Ο άνθρωπος από την κατασκευή του, δεν είναι πλασμένος να σηκώνει βάρη, πολλά βάρη. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν διάβασα, πως είμαστε σαν βαρυφορτωμένα υποζύγια, που κι αυτά έχουν κάποιο όριο στη φόρτωσή τους, που όταν το ξεπεράσουν, τότε αντιδρούν με κάθε τρόπο, και πέφτουν κάτω και αρνούνται να προχωρήσουν, καθώς εμείς θα θέλαμε. Και έλεγε, αυτός ο άνθρωπος, πως εμείς φορτωνόμαστε με σκέψεις, προβλήματα, προπαντός ενδεχόμενα, πιθανές εκβάσεις και μεταβολές, που η σκέψη μας και ο εσωτερικός μας κόσμος όμως δεν μπορούν να σηκώσουν, γιατί το φορτίο τους είναι πάρα πολύ μεγάλο, πέρα από την κατασκευή μας και τα όρια και τις δυνατότητες, που μας προίκισε ο Θεός. Η υπέρβαση των ορίων, και για τα υποζύγια και για τα αυτοκίνητα, είναι επικίνδυνη, γιατί πάντοτε γίνεται με τον κίνδυνο της συντριβής και της καταστροφής. Τα υποζύγια σπάζουν τα πόδια τους και στα αυτοκίνητα σπάζουν τα λάστιχά τους και οι άξονές τους. Δυστυχώς ο άνθρωπος δε σκέφθηκε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει και με αυτόν, και συμβαίνει, γιατί μας πληροφορεί ο Λόγος του Θεού, «μη μεριμνάτε περί της αύριον…» (Ματθαίος 6:34). Και ακόμα μας λέει να ζητούμε και αναλαμβάνει την υποχρέωση να ανταποκριθεί, για «τον άρτον μας τον επιούσιον» και αυτόν θα πρέπει να ζητούμε μόνο. Δυστυχώς όμως, έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους του κόσμου, έτσι συμβαίνει και με τους χριστιανούς, που αν και τους αρέσει να λέγονται λυτρωμένοι, στο σημείο αυτό, τουλάχιστον, είναι αλύτρωτοι, και φορτώνονται, και παραφορτώνονται, με το αύριο και το μεθαύριο, και του χρόνου και τον πιο άλλο χρόνο. Και το θεωρούν κάτι τέτοιο φυσικό και αυτονόητο, και δεν αντιλαμβάνονται, πως κάτι τέτοιο είναι παραγκωνισμός του Θεού, αμαρτία, και φυσικά πληρώνεται, και υπάρχουν συνέπειες. Γίναμε, λέμε, του Χριστού, μα δεν αποβάλαμε την παλιά νοοτροπία, τον παλιό τρόπο του σκέπτεσθαι. Και ενώ ο Λόγος του θεού είναι σαφέστατος στο σημείο αυτό «μη μεριμνάτε περί της αύριον», δυστυχώς εμείς στροβιλιζόμαστε, όχι με τις καθημερινές μέριμνες, μα και τις μελλοντικές. Και έτσι είμαστε, αυτή την εικόνα παρουσιάζουν πολλοί χριστιανοί, σαν κλαταρισμένο λάστιχο, από την υπερφόρτωση. Τους τρώει, και κυριολεκτικά τους ρημάζει, τι θα γίνει; Και πως θα εξελιχθούν; Και αν το παιδί, και αν ο άντρας, και αν ο γείτονας, που είναι κακός; Μα είναι και Θεός. Αυτό δεν το βάζουν ποτέ μέσα στο λογαριασμό τους. Και δεν είναι ένας και δυο. Είναι πολλοί. Αξιολύπητοι και ταλαίπωροι. Και αν και έχουν Θεό, δεν Τον χρησιμοποιούν και ζουν «χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα». Να μεριμνήσεις για μια μέρα, για σήμερα, είναι κακό, μα αναπόφευκτο. Μα να φορτώνεσαι για το αύριο και για το μέλλον, το λιγότερο είναι απιστία. Και φυσικά με συνέπειες, που η πρώτη και ασφαλέστερη είναι τα σπασμένα νεύρα. Μια γυναίκα κρατούσε στα χέρια της το νεογέννητο παιδί της. Άρχισε αμέσως να κλαίει. Όταν ρωτήθηκε γιατί έκλαιγε, απάντησε πως έκλαιγε για το ορφανό, γιατί, όπως δικαιολογήθηκε, αν ο άντρας της πέθαινε, πριν μεγαλώσει το παιδί της, δε θα έμενε το παιδί αυτό «ορφανό»; Αυτή ήταν η λογική της. Δυστυχώς δεν διαφέρουν και πολύ οι συλλογισμοί πολλών, που ανησυχούν για το μέλλ9ον, για τα ενδεχόμενα να συμβούν, μέχρι τότε, που σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πληρωμή της ολιγοπιστίας τους. «Αυτόν μέλλει περί ημών». Για μας, που είμαστε τα πιστά παιδιά Του, και για τα τυχών πιθανά ενδεχόμενα να συμβούν, ο Θεός με τη ζωή της πίστεως, είναι η «ανεμελιά», όπου καμιά σκοτούρα, κανένα ενδεχόμενο, κανένα θέμα ή πρόβλημα, δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς να το παραγγείλει ο Ουράνιος Πατέρας μας. Κάποτε θα πρέπει να καταλάβουμε πως δεν είμαστε μόνοι μας, δεν είμαστε ορφανοί, δεν είμαστε εκτεθειμένοι και στη διάθεση κανενός. Όταν το καταλάβουμε αυτό, και ζούμε ανά πάσα στιγμή με αυτό το πνεύμα, τότε, και μόνο τότε, μπορούμε να ψάλλουμε όλη την ημέρα, να χαμογελούμε όλη την ημέρα, και να ευχαριστούμε το Θεό όλη την ημέρα, για κάθε τι που μας συμβαίνει. «Εν παντί», όπως λέει στη (1 Θεσσαλονικείς 5:18). Διαφορετικά αυτό είναι τελείως αδύνατο.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ