Η κρίση του κόσμου

0
70

«Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. Επειδή δεν απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον διά να κρίνη τον κόσμον, αλλά διά να σωθή ο κόσμος δι” αυτού. Όστις πιστεύει εις αυτόν δεν κρίνεται, όστις όμως δεν πιστεύει είναι ήδη κεκριμένος, διότι δεν επίστευσεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού. Και αύτη είναι η κρίσις, ότι το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φώς· διότι ήσαν πονηρά τα έργα αυτών. Επειδή πας, όστις πράττει φαύλα, μισεί το φως και δεν έρχεται εις το φως, διά να μη ελεγχθώσι τα έργα αυτού· όστις όμως πράττει την αλήθειαν, έρχεται εις το φως, διά να φανερωθώσι τα έργα αυτού ότι επράχθησαν κατά Θεόν.» (Ιωάννη 3:16-21)

Πολλά αγαθά είναι στο γύρω κόσμο μας, που δεν μπορούμε να τα εκτιμήσουμε, γιατί τα έχουμε κάθε μέρα απεριόριστα, σε τρόπο που να μην είναι δυνατόν να φανταστούμε, πως μπορεί να είναι η ζωή μας χωρίς αυτά. Το οξυγόνο μέσα στον ατμοσφαιρικό αέρα, από το οποίο εξαρτάται άμεσα και απόλυτα η ζωή μας, είναι ένα από τα στοιχεία αυτά.. Μα εκείνο που θέλαμε να προσέξουμε, είναι η σημασία και η σπουδαιότητα που το φως έχει στην καθημερινή μας ζωή. Κάθε μέρα, μάθαμε να βλέπουμε και να απολαμβάνουμε οπτικά γύρω, τις ομορφιές και τα θαυμάσια, με τα οποία ο Θεός στόλισε τη γη μας, για να έχουμε ευχάριστη και άνετη διαμονή. Οι ποικιλίες των χρωμάτων, οι χάρες των διαφόρων σχημάτων, στα λουλούδια, στα ζώα, στη γύρω φύση και στα όσα η ανθρώπινη τέχνη μας προσφέρει, μας κρατούν αιχμαλώτους. Μα όλα αυτά τα χαιρόμαστε, γιατί το φως αυτό μας δίνει τη δύναμη να επικοινωνούμε μαζί τους, να τα γνωρίζουμε και να τα απολαμβάνουμε. Εάν δεν υπήρχε το φως, μπορεί όλα αυτά να υπήρχαν, μα θα έμεναν άγνωστα και απρόσιτα σε μας. Η μαύρη του κουρτίνα, που χαρακτηρίζει το σκοτάδι, μας στερεί απ’ όλες αυτές τις ομορφιές. Μα είναι και κάτι που δεν το ξέρουμε. Και η ψυχή μας έχει μάτια. Και αυτή είναι πλασμένη να ζει και να απολαμβάνει οπτικά, σε ένα άλλο πνευματικό σύμπαν του Θεού. Μα δυστυχώς, κάποια μεγάλη και τρομερή αρρώστια την κράτησε μακριά από τον Θεό, που είναι «το φως του κόσμου». Από την μακρόχρονη παραμονή στο σκοτάδι, νεκρώθηκαν τα αισθητήριά της και έπαυσε να βλέπει του Θεού τα μεγαλεία. Είναι αδύνατο στον εκ γενετής τυφλό να του περιγράψεις πράγματα, που εσύ βλέπεις και απολαμβάνεις. Ένα παιδί γεννήθηκε τυφλό και μεγάλωσε μέχρι τα δώδεκα χρόνια του, χωρίς να γνωρίσει τις ομορφιές που μας περιβάλλουν. Μια μέρα βρέθηκε ένας γιατρός που του έκανε μια επιτυχή εγχείρηση και το παιδί βρήκε το φως του. Δε χόρταινε τα όσα έβλεπε. Μα σαν πέρασαν μερικές μέρες, στράφηκε και με παράπονο είπε στη μητέρα του: «Καλή μου μητέρα. Γιατί τόσο καιρό δεν μου έλεγες για τα τόσο ωραία πράγματα που υπήρχαν;» Και εκείνη, πνίγοντας την πίκρα της, του είπε: «Παιδί μου, εγώ σου έλεγα, μα εσύ δεν μπορούσες να καταλάβεις». Και αυτή ήτανε η αλήθεια. Το δράμα της πνευματικής τύφλωσης(2 Κορινθίους 4:4), ήρθε να λύσει ο Χριστός στον κόσμο μας. Είναι το Φως του Θεού, που ήρθε να μας κάνει να δούμε τα αιώνια μεγαλεία του Θεού και της Αιώνιας Ζωής. Δυστυχώς όμως, όπως με παράπονο ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός λέει: «Οι άνθρωποι αγάπησαν στο σκοτάδι». Ίσως σας φαίνεται παράξενο αυτό, μα είναι αληθινό. Είναι κάτι περισσότερο από αληθινό. Είναι τρομερό. Οι άνθρωποι προτίμησαν να μείνουν στην άγνοια(Εφεσίους 4:18), στο σκοτάδι. Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί; Διότι αγάπησαν την αμαρτία, και η αμαρτία, δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια και με το Φως. Προτιμά το ημίφως και το σκοτάδι. Ο Ιησούς Χριστός θέλησε να ανοίξει τα πνευματικά μάτια των αμαρτωλών ανθρώπων, να δουν την αθλιότητά τους, τη δυστυχία τους και τον αιώνιο θάνατο, που εξαιτίας της αμαρτίας ήτανε καταδικασμένοι. Μα αυτοί δεν αγάπησαν το Φως. Του γύρισαν την πλάτη. Αυτή είναι και η καταδίκη τους. Η κρίση τους. Θα μείνουν για πάντα στο σκοτάδι, στην κατάσταση που προτίμησαν, μόνο που αργότερα, όταν θα φύγουμε απ’ αυτό τον κόσμο, οι συνέπειες θα είναι πιο τραγικές. Και δεν θα τους φταίει κανείς. Μόνοι τους έκριναν και κατέκριναν τον εαυτό τους, αρνούμενοι τη Χάρη του Κυρίου και τη Σωτηρία Του.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ