Δεν φτάνει να πεις το ναι!

0
66

«Μη γένοιτο· ημείς, οίτινες απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν, πως θέλομεν ζήσει πλέον εν αυτή; Η αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; Συνετάφημεν λοιπόν μετ” αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν. Διότι εάν εγείναμεν σύμφυτοι με αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την ομοιότητα της αναστάσεως, τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας· διότι ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας. Εάν δε απεθάνομεν μετά του Χριστού, πιστεύομεν ότι και θέλομεν συζήσει μετ” αυτού, γινώσκοντες ότι ο Χριστός αναστάς εκ νεκρών δεν αποθνήσκει πλέον, θάνατος αυτόν δεν κυριεύει πλέον. Διότι καθ” ο απέθανεν, απέθανεν άπαξ διά την αμαρτίαν, αλλά καθ” ο ζη, ζη εις τον Θεόν. Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Ας μη βασιλεύη λοιπόν η αμαρτία εν τω θνητώ υμών σώματι, ώστε κατά τας επιθυμίας αυτού να υπακούητε εις αυτήν, μηδέ παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας εις την αμαρτίαν, αλλά παραστήσατε εαυτούς εις τον Θεόν ως ζώντας εκ νεκρών, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης εις τον Θεόν. Διότι η αμαρτία δεν θέλει σας κυριεύσει· επειδή δεν είσθε υπό νόμον, αλλ” υπό χάριν.» (Ρωμαίους 6:2-14)

Είναι ένα πολύ σοβαρό και κρίσιμο θέμα. Παρακολουθώ με πόνο και αγωνία τον εχθρό της ψυχής μας να κερδίζει πόντους, να παρασύρει ψυχές πολύτιμες στην αιώνια απώλεια καθησυχάζοντάς τις με μια ψεύτικη σωτηρία, μια σωτηρία-απομίμηση που απλόχερα του προσφέρει. Πίσω από αυτό το σκληρό παιχνίδι είναι, όχι μόνο ο εχθρός μας ο σατανάς, αλλά και η πονηρή καρδιά του ανθρώπου, που θέλει και προκρίνει τον χωρίς έξοδα και κόπο δρόμο της κάλπικης σωτηρίας, αρκεί να μην ξεβολευτεί, να μην αναστατωθεί ο κόσμος της και να μη χάσει όσα αγαπά και χαίρεται. Κηρύττουμε στις ψυχές να πουν ναι στο Χριστό. Ναι στην αγάπη Του, ναι στην προσφορά Του. Αλλά δεν είπαμε όλη την αλήθεια, γιατί όλη η αλήθεια είναι να πούμε ταυτόχρονα ένα πελώριο όχι στον παλιό αμαρτωλό εαυτό μας, στις επιθυμίες μας, στην ειδωλολατρία μας, στον άθλιο κόσμο της αμαρτίας που μας πολιορκεί. Δεν αρκεί μόνο το ναι στον Ιησού Χριστό, χρειάζεται και το όχι στον εαυτό μας(Λουκάς 9:23), η απάρνηση του εαυτού μας, η απόρριψη κάθε βάρους και της αμαρτίας που τόσο εύκολα μας δένει χεροπόδαρα (Εβραίους 12:1). Να ένα σημείο που τόσο λίγοι έχουν κατανοήσει. Δεν φτάνει το ναι στον Ιησού Χριστό, ναι στην αγάπη Του, ναι στο Αίμα Του, ναι στις υποσχέσεις Του. Μόνο του αυτό το ναι δεν δουλεύει. Δεν θα έρθουν τα ποθητά αποτελέσματα της καινούριας, της ευλογημένης, της δοξασμένης Ουράνιας ζωής. Λείπει κάτι, λείπει το πολύ σπουδαίο όχι της απάρνησης, της καταδίκης του εαυτού μας. Χωρίς αυτό δεν ανοίγει ο δρόμος για την ταπείνωση της ψυχής, τη μετάνοια, τη συσταύρωσή μας με τον Ιησού Χριστό. Δεν θα γίνει έργο αναγέννησης(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18), δεν θα γίνει έργο λύτρωσης(1 Πέτρου 1:18-19) και σωτηρίας(Πράξεις 2:47, Εφεσίους 2:8, Τίτος 3:5, 2 Τιμοθέου 1:9) μέσα σ’ αυτή τη ζωή. Ούτε το «συνετάφημεν», ούτε το «συνανέστημεν» μπορεί να ισχύσει (Κολοσσαείς 2:12). Μια νέα κατηγορία χριστιανών εμφανίζεται στις μέρες μας. «Χριστιανοί με τα δυο ναι». Ναι στο Χριστό, ναι και στον κόσμο. Ναι στην αγάπη του Θεού ναι και στα είδωλα του κόσμου. Ναι στην αιώνια ζωή, να ι και στα προστάγματα της «σάρκας» που διαφεντεύει… Αλύτρωτοι και χωρίς αναγέννηση, αφού αγαπούν με μοιρασμένη καρδιά, αφού προσπαθούν να τα καταφέρουν να δουλεύουν σε δυο κυρίους την ώρα που ο Λόγος του Θεού το αποκλείει (Ματθαίος 6:24). Αν μπορούσαμε να κηρύξουμε αλλιώς την Αλήθεια του Ευαγγελίου. Αν μπορούσαμε να πούμε όλη την αλήθεια, με το όνομά της… Αν μπορούσαμε να πούμε στους αμαρτωλούς με τα λόγια μας αλλά και με το κήρυγμα της ζωής μας πως όσο σημαντικό και απαραίτητο είναι το ναι της καρδιάς στον Ιησού Χριστό, άλλο τόσο πολύτιμο και αναγκαίο είναι το απόλυτο όχι μας στο βασανιστή μας, στον προδότη εαυτό μας … πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας και η ζωή των σπιτιών μας και της εκκλησίας. Χωρίς την απάρνηση και καταδίκη του εαυτού μας σωτηρία ούτε μπορεί να ξεκινήσει, ούτε να προχωρήσει στην ψυχή μας. Όταν βλέπω ζωές που δεν προοδεύουν στο Χριστό, όταν βλέπω σωτηρία ετοιμοθάνατη, χωρίς αύξηση και καρπό, αμέσως περνάει με πόνο από το μυαλό μου η σκέψη «χριστιανοί με τα δυο ναι, αυτοί που είπαν δυο ναι… και στα δυο ναι». Δεν προκόβουν, δεν γεμίζουν. Τότε προσεύχομαι ο Κύριος να τους αξιώσει να πουν όχι, όπως είπαν ναι, πάντα προς την σωστή κατεύθυνση, πριν είναι αιώνια αργά για επανόρθωση.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ