Το αντίδοτο είναι ένα: Απόρριψη

0
62

«Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν, και ας τρέχωμεν μεθ” υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα, αποβλέποντες εις τον Ιησούν, τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως, όστις υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην, και εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου του Θεού.» (Εβραίους 12:1-2)

Οι λέξεις που το Άγιο Πνεύμα χρησιμοποιεί στις σελίδες της Βίβλου ούτε τυχαίες είναι ούτε αβασάνιστα επιλεγμένες. Ο Κύριος στοχεύει σε συγκεκριμένη πράξη. Περιγράφει με απλό τρόπο ορισμένη κατάσταση, την αλήθεια που θέλει να δείξει. Αυτή η απλότητα και η ακρίβεια των νοημάτων, το κρυστάλλινο των περιγραφών της μιας μόνο λέξης που συναντούμε στη Βίβλο, είναι μια από τις σοβαρότερες αποδείξεις. Δεν δούλεψε ανθρώπινο μυαλουδάκι(Γαλάτας 1:11), που τα ‘χει τόσο μπερδεμένα μέσα του, αλλά Πνεύμα Θεού(2 Πέτρου 1:21). Η απόρριψη είναι πράξη προσωπική. Δεν εξαρτάται από άλλους, δεν συμμετέχουν άλλα πρόσωπα. Από μένα ζητιέται, και αν θα πραγματοποιηθεί εγώ είμαι εκείνος που θα ρίξει την πιστολιά. Αυτό έχει ξέχωρη σημασία. Συχνά μεταθέτουμε την ευθύνη και το βάρος της δικής μας υποχρέωσης στον Κύριο προσευχόμενοι όχι σωστά. Κύριε καθάρισέ μας, Κύριε κάνε μας προσεκτικούς, Κύριε κάνε μας άγρυπνους, ενώ ο Ίδιος λέει καθαρίσθητε, προσέχετε, αγρυπνείτε, γίνεστε. Όταν ο Κύριος δίνει το κλαδευτήρι στα δικά μας χέρια , όταν μας εμπιστεύεται το νυστέρι και μας λέει «προχώρα». Κάθε άλλη κίνηση θα ‘ναι αποτυχημένη και άκαρπη. Η απόρριψη έχει μέσα της το στοιχείο της άρνησης. Κάτι που μέχρι τώρα κρατούσα στις ιδρωμένες μου παλάμες το αφήνω, το εγκαταλείπω, το αρνούμαι. Απορρίπτω μια πρόταση σημαίνει λέω όχι. Δεν σημαίνει το συζητάω, το σκέφτομαι. Κοφτό όχι, χωρίς περιθώρια. Απορρίπτω «παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσα αμαρτία», σημαίνει αλλάζω δρόμο, το ρίχνω από πάνω μου και απομακρύνομαι. Η απόρριψη κοστίζει ακριβά. Μπορεί για μένα η αμαρτία να είναι τα σχέδιά μου, τα όνειρά μου, μα σε σένα να είναι τα παιδιά σου, η υγεία σου, η περιουσία σου. Και είναι πολύ δύσκολο να απορρίψεις με τα ίδια σου τα χέρια, τον ίδιο σου τον εαυτό. Το θαυμαστό κόσμο σου που έπλασε με τόσο μεράκι. Απόρριψη είναι λέξη που χρησιμοποιούν οι γιατροί στις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Όταν το μόσχευμα αποβάλλεται, όταν ο οργανισμός αντιδρά, αρνείται να το κρατήσει. Και αν δεν υπάρχει απόρριψη σε κάτι ξένο, τότε ή ο οργανισμός το αγκάλιασε, το έκανε δικό του, το αφομοίωσε όπως λέμε, ή είναι πεθαμένος και δεν αντιδρά. Εύκολα καταλαβαίνουμε το νόημα αυτών των αληθειών όταν πρόκειται για την αμαρτία, για την σάρκα. Αν εμείς που λέμε πως είμαστε λυτρωμένοι του Θεού δεν επαναστατούμε στο κοσμικό φρόνημα, δεν αποβάλλουμε κάθε ρίζα σαρκικότητας, δεν κόβουμε τα δεσμά των επιθυμιών μας, ίσως αυτό σημαίνει πως δεν μας είναι ξένα αυτά τα στοιχεία, δεν μας αηδιάζουν, γιατί θα τα είχαμε απορρίψει. Με την απόρριψη δημιουργείται χώρος. Άλλη μεγάλη αλήθεια αυτή. Ρίχνεις τα πακέτα στη μαύρη θάλασσα  και ελαφρώνει το πλεούμενο. Πλέει ανάλαφρο και λυτρωμένο από το επικίνδυνο βάρος της σάρκας. Σε κάθε γωνιά που αδειάζει με την απόρριψη μπαίνει και ένας αδελφός με την οικογένειά του, με τα παιδιά του, τα προβλήματά του. Για προσευχή στο Θεό. Για δέσιμο πνευματικό, αγάπης. Το χώρο της σκέψης μας που έπιαναν ακαταδίκαστα στοιχεία της σάρκας, τώρα τον κατέχουν αδελφοί μας, προβλήματα αγίων, ερεθίσματα για αγάπη. Η ευκόλως εμπεριπλέκουσα αμαρτία, είναι μια ειδικής κατασκευής αμαρτία. Λεπτοκαμωμένη σαν τα κινέζικα βάζα και μονταρισμένη έντεχνα, δεν φαίνεται το αληθινό της πρόσωπο. Είναι διάφανη, δαντελένια η κατασκευή. Το δηλητήριο που σκοτώνει – γιατί η αμαρτία σκοτώνει(Ρωμαίους 6:23), οποιασδήποτε μορφής  κι αν είναι – ελλοχεύει μέσα της. Κάποιος υπηρέτης του Θεού μου εξομολογήθηκε πως έχει αδυναμία στα τραγούδια της Νταϊάνα Ρος. Και κάποιος μεγάλος ιεροκήρυκας με μεγάλο έργο και πολλές επιστροφές τα περασμένα χρόνια πέθανε και είχε το τσιγάρο στο χέρι. Τυλίγεται νωχελικά πάνω σου η αμαρτία χωρίς να το πολυκαταλαβαίνεις. Σου πιάνει την κουβέντα, έχει αθώο πρόσωπο(όπως ο όφις στην Εύα). Στην αρχή δεν είναι ούτε καν αμαρτία. Όταν ξυπνήσεις όμως, θα σ’ έχουν χειροπόδαρα μπανταρισμένο σαν την μούμια του Ιχνόχτεπ. Το μπλέξιμο θ’ αρχίσει από κάτι αθώο μέσα από το σπίτι σου, το βιοπορισμό σου. Το αντίδοτο είναι ένα: Απόρριψη. Μάτι άγρυπνο, που παίζει όπως στα περίπολα στα σύνορα. Άρνηση πριν είναι πολύ αργά. «Και μάλιστα εξεύροντες τον καιρόν, ότι είναι ήδη ώρα να εγερθώμεν εκ του ύπνου διότι είναι πλησιεστέρα εις ημάς η σωτηρία παρ’ ότε επιστεύσαμεν … Ας απορρίψωμεν λοιπόν τα έργα του σκότους…» (Ρωμαίους 13:12).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ