Δεν είσθε κύριοι εαυτών!

0
64

«Δεν εξεύρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; να λάβω λοιπόν τα μέλη του Χριστού και να κάμω αυτά μέλη πόρνης; Μη γένοιτο. Η δεν εξεύρετε ότι ο προσκολλώμενος με την πόρνην είναι εν σώμα; διότι θέλουσιν είσθαι, λέγει, οι δύο εις σάρκα μίαν· όστις όμως προσκολλάται με τον Κύριον είναι εν πνεύμα. Φεύγετε την πορνείαν. Παν αμάρτημα, το οποίον ήθελε πράξει ο άνθρωπος, είναι εκτός του σώματος· ο πορνεύων όμως αμαρτάνει εις το ίδιον αυτού σώμα. Η δεν εξεύρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος του εν υμίν, το οποίον έχετε από Θεού, και δεν είσθε κύριοι εαυτών; Διότι ηγοράσθητε διά τιμής· δοξάσατε λοιπόν τον Θεόν διά του σώματός σας και διά του πνεύματός σας, τα οποία είναι του Θεού.» (1 Κορινθίους 6:15-20)

Μια σειρά συνεχών αμαρτιών, διαπράττουμε ανυποψίαστοι, αν και αυτό δεν μας απαλλάσσει από την ενοχή και τις συνέπειες. Είναι ίσως μια ελλιπής πληροφόρηση, που δεν μας κατατοπίζει τι είναι αμαρτία και τι δεν είναι. Βέβαια είναι γραμμένο μέσα στο Ευαγγέλιο. Και είναι μόνο δυο φρασούλες που δεν ξέρω, και αν τις ακούσαμε ποτέ, αν τις καταλάβαμε: «Δεν είσθε κύριοι εαυτών. Διότι ηγοράσθητε δια τιμής» και το κείμενο πάλι λέει, «ουκ εστέ εαυτών». Έτσι νομίζοντας και πιστεύοντας ότι ο εαυτός μας, μας ανήκει, είναι δικός μας, ακόμη και τώρα, που πιστέψαμε και ομολογήσαμε, συνεχώς και αδιάκοπα αμαρτάνουμε, θεωρώντας σαν δικό μας κάτι που οπωσδήποτε δεν είναι δικό μας. Το χρησιμοποιούμε σαν δικό μας, ενώ είναι του Κυρίου. Αν και φαίνεται λίγο αλλόκοτο, είναι όμως πραγματικό γεγονός, πως εφόσον ο εαυτός μας δεν μας ανήκει, και εμείς τον χρησιμοποιούμε σαν μας ανήκει, η πράξη αυτή είναι κλοπή, είναι απάτη, είναι σφετερισμός αλλότριας ιδιοκτησίας και πολλά άλλα. Σαν να βλέπω μερικούς να απορούν και να λένε πως αυτά ισχύουν, αν τα πούμε για τους άλλους, μα όχι για τον εαυτό μας, που τον κάνουμε ό,τι θέλουμε. Μπορώ τον εαυτό μου να τον κάνω ό,τι μου κατέβη, καλό ή κακό. Μπορώ να του βάλω φωτιά, και να τον κάνω μπουρλότο. Μπορώ να τον σταυρώσω, να τον πνίξω, να τον αυτοκτονήσω. Η απάντηση είναι μία. Αδελφέ και φίλε. Κάνεις λάθος. Ίσως μια φορά, μπορούσες να τα κάνεις όλα αυτά, όταν ήσουν πουλημένος στην αμαρτία(Ρωμαίους 7:14). Μα τώρα, μετά το σταυρό, μετά την ομολογία σου, τώρα πια, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να κάνεις, γιατί δεν εξουσιάζεις τον εαυτό σου, αλλά ο Κύριος(Κολοσσαείς 1:13). Αγοράστηκες δια τιμής. Πάει πια. Μη μου πεις, ότι δεν ήξερες τι έκανες, όταν υπέγραφες το «πωλητήριο». Να το τιμολόγιο, να η συμβολαιογραφική πράξη. Να η υπογραφή σου. Να η ομολογία σου. Να που η σκηνή είναι τραβηγμένη σε βίντεο. Φίλε, άμα πουλήσεις ένα αυτοκίνητο, μπορείς να πας και να το πάρεις, σαν να είναι δικό σου, για να πας βόλτα; Άμα πουλήσεις ένα κτήμα, μπορείς να πας μετά να μαζέψεις τους καρπούς; Άμα πουλήσεις μια ευρεσιτεχνία σου, και καρπωθείς το αντίτιμο, μπορείς να τη χρησιμοποιείς και να την ξαναπουλάς; Όχι πια. Αυτό είναι κλεψιά και πας φυλακή. Μην κάνεις τον κουτό. Τώρα πια δεν είναι δικό σου. Έχει άλλον Κύριο. Και δεν το αρνείσαι. Γιατί να το αρνηθείς; Υπάρχουν και μάρτυρες(1 Τιμοθέου 6:12). Στον Ουρανό και στη γη. «Ελευθερωθέντες από της αμαρτίας, και δουλωθέντες εις τον Θεόν…» (Ρωμαίους 6:22). Βέβαια , αν μετανιώσεις, πιθανόν κι αυτό, και θέλεις να γυρίσεις πίσω(Εβραίους 10:38), να σκίσεις το συμβόλαιο, δώσε πίσω το τίμημα. Τα λεφτά. «Ελυτρώθητε ουχί δια φθαρτών αργυρίου ή χρυσίου, αλλά δια του τιμίου αίματος του Χριστού, ως αμνού αμώμου και ασπίλου…» (1 Πέτρου 1:18-19). Στις διαδηλώσεις σχίζουν ή καίνε τις σημαίες. Φώναξε και πες, ένα λάθος έκανα, δεν είμαι εγώ απ’ αυτήν την πάστα. Εντάξει χρυσέ μου. Αλλά εδώ τελειώνουν όλα. Είχα δει μια γελοιογραφία, που κάποιος, μέσα από ένα τάφο, μόνος του, κρατώντας την ταφόπλακα, την έγερνε και έκλεινε τον τάφο του. Αυτό μου θυμίζει. Δικαίωμά του. Δικαίωμά σου. Όλα μπορούν να γίνουν και γίνονται. Αυτή την έννοια της ζωής, άσ’ την για τους νοσταλγούς, θα ‘λεγα για κάτι ονειροπαρμένους, για κάτι τρελούς. Να γιατί ο Σταυρός είναι ένα συμβόλαιο. Είναι ένας όρος συναλλαγής. Σ’ άλλα σημεία επαναλαμβάνει και λέει: «Απεθάνατε γαρ …»(Κολοσσαείς 3:3). Και πάλι το ίδιο. Όσον αφορά τον εαυτό σου, είσαι και θα μείνεις πάντοτε νεκρός. Μα αν ενδιαφέρεσαι για «τον νέον άνθρωπον τον κτισθέντα κατά Θεόν» (Εφεσίους 4:24), ε, αυτό δεν είναι δικό σου.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ