Ο νέος εαυτός μας

0
64

«Σεις όμως δεν εμάθετε ούτω τον Χριστόν, επειδή αυτόν ηκούσατε και εις αυτόν εδιδάχθητε, καθώς είναι η αλήθεια εν τω Ιησού· να απεκδυθήτε τον παλαιόν άνθρωπον τον κατά την προτέραν διαγωγήν, τον φθειρόμενον κατά τας απατηλάς επιθυμίας, και να ανανεόνησθε εις το πνεύμα του νοός σας και να ενδυθήτε τον νέον άνθρωπον, τον κτισθέντα κατά Θεόν εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας.» (Εφεσίους 4:20-24)

«Νεκρώσατε λοιπόν τα μέλη σας τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν και την πλεονεξίαν, ήτις είναι ειδωλολατρεία, διά τα οποία έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας, εις τα οποία και σεις περιεπατήσατέ ποτέ, ότε εζήτε εν αυτοίς· τώρα όμως απορρίψατε και σεις ταύτα πάντα, οργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αισχρολογίαν εκ του στόματός σας· μη ψεύδεσθε εις αλλήλους, αφού απεξεδύθητε τον παλαιόν άνθρωπον μετά των πράξεων αυτού και ενεδύθητε τον νέον, τον ανακαινιζόμενον εις επίγνωσιν κατά την εικόνα του κτίσαντος αυτόν.» (Κολοσσαείς 3:5-10)

«Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» (2 Κορινθίους 5:17)

Διαβάζοντας τα παραπάνω εδάφια και πλήθος άλλων, που χρειάζεται ψάξιμο για να βρεθούν, διερωτώμεθα, αυτό που λέμε «εγώ», ο «εαυτός» μου, αλήθεια, τι διατηρεί από τον παλιό μας άνθρωπο, από την παλιά μας υπόσταση; Μένει τίποτα το οποίο να μην άλλαξε; «Εγώ πια δεν ζω, ζει εν εμοί Χριστός». Και όμως, κάτι μένει. Δυσκολευόμαστε να βρούμε τα κατάλληλα λόγια να το διατυπώσουμε. Ναι, αντιλαμβανόμαστε παρά τις τόσες διαπιστώσεις αλλαγής, πως εξακολουθούμε να είμαστε το ίδιο πρόσωπο, το ίδιο όνομα, η ίδια υπόσταση. Αλλά κοιτάζοντας τα άλλα μέρη του εσωτερικού μας χώρου, διαπιστώνουμε μια πλήρη αλλαγή. Αυτό είναι το θαύμα το μεγάλο της νέας Δημιουργίας. Μένει κάποιο κέλυφος, που βεβαιώνει την ταυτότητά μας, ότι εξακολουθούμε να είμαστε εμείς και όχι κάποιος άλλος, αλλά όλες οι γραμμές, οι ιδιότητες, τα χαρακτηριστικά του εαυτού μας είναι αλλαγμένα. Επάνω μας έχει δουλέψει ο Κύριος και κατοικεί Αυτός μέσα στην καρδιά μας, έχοντας Αυτός την διακυβέρνηση του εαυτού μας. Αυτό μας δίνει τη συνειδησιακή ικανότητα να βλέπουμε όλο αυτό το έργο που έγινε μέσα μας και να χαιρόμαστε από τη μια μεριά και ταυτόχρονα από την άλλη να ευχαριστούμε το Θεό. Βέβαια, μεγάλο και ουσιαστικό ρόλο στη διαπίστωση της αλλαγής αυτής παίζει η λειτουργία της μνήμης. Αυτή καταγράφει. Και δοξάζουμε το Θεό βλέποντας την απόσταση και τη διαφορά. Η μνήμη κάνει αντιπαράθεση στις δυο εποχές και σύγκριση και χαρίζει το χαμόγελο της ικανοποίησης. Είναι ένα απτό, πραγματικό, αναμφισβήτητο γεγονός, το οποίο ξαφνιάζει και μας τους ίδιους. Πολλές φορές από συνήθεια νομίζουμε πως κάποιες σκέψεις ή άλλες εκδηλώσεις είναι δικές μας, του παλιού μας εαυτού, που εξαιτίας της μνήμης εξακολουθούμε να τον παρουσιάζουμε και αυτόν στο συνειδησιακό προσκήνιο. Μα, πάλι συνερχόμαστε και καταλαβαίνουμε πως δεν είναι έτσι, αλλά είναι του «κατοικούντος εν εμοί Χριστού». Ζητάς συγνώμη για το σφετερισμό που έκανες και αναπτύσσεις ένα διαπροσωπικό διάλογο με τον κατοικούντα μέσα σου Χριστό. Και είναι κάτι το μεγαλειώδες αυτό. Και δεν είναι μόνο το θαύμα της αλλαγής που προκαλεί την ευγνωμοσύνη μας, μα κάθε μέρα ο «εν εμοί Χριστός» εργάζεται με εμπνεύσεις, λόγια, έργα. Εργάζεται «δι’ ημών» τα αιώνια σχέδιά Του. Και εμείς παρακολουθούμε, και με ειλικρίνεια ομολογούμε ότι δεν είναι από εμάς, «αλλά Θεού το δώρο». Και τελειώνοντας σκεπτόμαστε ή μας αποκαλύπτεται, και τα δυο μπορούν να συμβαίνουν ταυτόχρονα, ότι όταν θα πάμε στον Ουρανό, η μνήμη όλο και περισσότερο θα μας εγκαταλείπει, παραδίνοντας τα ηνία στη «νέα εν Χριστώ συνείδηση», για να είναι Αυτός «τα πάντα εν πάσι».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ