Μόνο ο Χριστός αλλάζει τη ζωή

0
40

«Γίνωσκε δε τούτο, ότι εν ταις εσχάταις ημέραις θέλουσιν ελθεί καιροί κακοί· διότι θέλουσιν είσθαι οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς εις τους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαγχνοι, αδιάλλακτοι, συκοφάνται, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι, έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής. Και τούτους φεύγε.» (2 Τιμοθέου 3:1-5)

Οι άνθρωποι θέλουν λεφτά. Πολλά λεφτά. Και τα θέλουν γρήγορα. Και τα θέλουν τώρα. Δεν έχουν καιρό να περιμένουν ή να κοπιάσουν για να αποκτήσουν; Άμα υπάρχουν, τόσοι άλλοι τρόποι. Ανάμεσα σ’ αυτούς και η ληστεία. Οι τρεις νεαροί, που ακόμα μυρίζανε γάλα της μάνας τους, που πήγαν να ληστέψουν το ταμείο των Αγίων Αναργύρων , είναι αυτής της κατηγορίας. Όλα κλεμμένα. Μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα, όπλα. Δεν ξέρω αν θα έχουν κανένα έλεγχο στην ψυχή τους. Ίσως καταριώνται την ατυχία τους. Την άλλη φορά όμως… Αν δεν υπάρξει άλλη φορά. Διάβαζα για την ευδαίμονα Αμερική. Πέντε τράπεζες ληστεύθηκαν μέσα σε τρεις ώρες μόνο στο Μανχάταν της Ν. Υόρκης. Σ’ ένα εικοσαήμερο του Αυγούστου έγιναν 80 ληστείες τραπεζών. Και από την αρχή του χρόνου έγιναν 570. Το Εφ-Μπι-Άι υπολογίζει, πως αν συνεχιστεί ο ρυθμός αυτός, μέχρι το τέλος του χρόνου, θα φτάσει στις 1000 ληστείες το χρόνο. Λαμπρά και περίλαμπρα. Εκείνο που με βάζει σε σκέψη είναι πως μπορούμε, δείχνοντας οργή ή αγανάκτηση, να παρουσιάσουμε, τον εαυτό μας άμοιρο ευθυνών απέναντι σ’ αυτό το κύμα της βίας και της αρπαγής, που παρατηρείται και στον τόπο μας , που αρχίζει από την αρπαγή τσαντών και τελειώνει στις ληστείες των τραπεζών και στα ριφιφί των κοσμηματοπωλείων. Είναι ανάγκη να σκάψουμε λίγο πιο βαθειά. Μπροστά μας έχουμε, κυρίως, παιδιά, νέους ακόμα, το μυαλό τους δεν έχει πήξει. Οπωσδήποτε και εμείς έχουμε ευθύνη, σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, για την κατάντια τους. Δώσαμε στα παιδιά μας πρότυπα, με τα μυθιστορήματα  και με τους κινηματογράφους, για μια πλούσια, εύκολη και άνετη ζωή, και μ’ αυτό γεμίσαμε την ψυχή τους. Μα αυτή η εικόνα είναι εντελώς φτιαχτή. Είναι εντελώς ψεύτικη. Η ζωή είναι σκληρή. Η ζωή είναι δύσκολη. Θέλει αγώνα και πάλη. Μα τα παιδιά μας, έτσι πρέπει να τα δούμε, διαλέξανε τον εύκολο δρόμο. Δώσαμε στα παιδιά μας την αίσθηση της ασυνέπειας που χαρακτηρίζει τη ζωή των περισσοτέρων. Άλλα τους λέγαμε και άλλα διαπίστωσαν από μια δεύτερη ζωή και από κάποιες κρυφές σελίδες που κάποτε ανακάλυψαν, με αποτέλεσμα να γεμίσουν από αγανάκτηση. Μα το σπουδαιότερο, δεν είναι τα αρνητικά στοιχεία που τους δώσαμε, μα το ένα που δεν τους δώσαμε. Δεν τους δώσαμε τον ζωντανό Χριστό και το αληθινό Ευαγγέλιο, και μάλιστα βιωμένο σε μια άγια ζωή με συνέπεια. Μόνο ο Χριστός αλλάζει τη ζωή. Μόνο ο Χριστός σώζει και ελευθερώνει. Εμείς ζήσαμε μια κάποια ψευτοζωή. Λίγο συγκρατημένη και αρκετά υποκριτική. Μα τα παιδιά μας πέταξαν μακριά αυτούς τους περιορισμούς. Θέλουν μια εύκολη ζωή απολαύσεων  και την θέλουν γρήγορα, σήμερα, τώρα. Πως μπορούμε να τα βοηθήσουμε; Μόνο καταφεύγοντας εμείς στο Χριστό, ανεπιφύλακτα, με όλη μας την καρδιά.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ