Δεν δύναται αμαρτάνειν

0
122

«Ίδετε οποίαν αγάπην έδωκεν εις ημάς ο Πατήρ, ώστε να ονομασθώμεν τέκνα Θεού. Διά τούτο ο κόσμος δεν γνωρίζει ημάς, διότι δεν εγνώρισεν αυτόν. Αγαπητοί, τώρα είμεθα τέκνα Θεού, και έτι δεν εφανερώθη τι θέλομεν είσθαι· εξεύρομεν όμως ότι όταν φανερωθή, θέλομεν είσθαι όμοιοι με αυτόν, διότι θέλομεν ιδεί αυτόν καθώς είναι. Και πας όστις έχει την ελπίδα ταύτην επ” αυτόν καθαρίζει εαυτόν, καθώς εκείνος είναι καθαρός. Πας όστις πράττει την αμαρτίαν πράττει και την ανομίαν, διότι η αμαρτία είναι η ανομία. Και εξεύρετε ότι εκείνος εφανερώθη διά να σηκώση τας αμαρτίας ημών, και αμαρτία εν αυτώ δεν υπάρχει. Πας όστις μένει εν αυτώ δεν αμαρτάνει· πας ο αμαρτάνων δεν είδεν αυτόν ουδέ εγνώρισεν αυτόν. Τεκνία, ας μη σας πλανά μηδείς· όστις πράττει την δικαιοσύνην είναι δίκαιος, καθώς εκείνος είναι δίκαιος· όστις πράττει την αμαρτίαν είναι εκ του διαβόλου, διότι απ” αρχής ο διάβολος αμαρτάνει. Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου. Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού αμαρτίαν δεν πράττει, διότι σπέρμα αυτού μένει εν αυτώ· και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού. Εν τούτω γνωρίζονται τα τέκνα του Θεού και τα τέκνα του διαβόλου. Πας όστις δεν πράττει δικαιοσύνην δεν είναι εκ του Θεού, ουδέ όστις δεν αγαπά τον αδελφόν αυτού.» (1 Ιωάννη 3:1-10)

Υπάρχει μια κατάσταση στη ζωή του πιστού ανθρώπου, που μόλις γύρισε από τον κόσμο και μαθαίνει με την οδηγία του Πνεύματος να περπατά στο δρόμο της χάρης και του αγιασμού. Βέβαια, ο Κύριος είναι μαζί του. Μα πάντα δεν τα καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του. Είναι «νήπιος εν Χριστώ», στερεά τροφή δεν μπορεί να φάει, και κάθε τόσο έχει πτώσεις από αδυναμία. Μα παράλληλα έχει και πρόοδο πνευματική. Συνήθως έχουν πολλούς πειρασμούς που δεν τους νικούν πάντοτε, και όταν μιλούν για το άτομό τους, μιλούν συνεσταλμένα, δειλά, πολύ ταπεινά, και χαίρονται διότι ο Κύριος τους συγχώρησε τις αμαρτίες. Τίποτα άλλο δεν έχουν να ομολογήσουν. Αυτό το κλίμα, αυτή η ομολογία, αυτή η κατάσταση, όσο φυσική και δικαιολογημένη είναι στην αρχή και για λίγο καιρό, όταν αποκτήσει σταθερότητα και μονιμότητα παύει να είναι φυσιολογική και γίνεται νοσηρή, αρρωστημένη. Κάποτε ο άνθρωπος αυτός πρέπει να σταθεί στα πόδια του. Κάποτε ο άνθρωπος αυτός πρέπει να μάθει να τρώει μόνος του στερεά τροφή. Κάποτε ο άνθρωπος αυτός πρέπει να δοξάζει το Θεό και να μην είναι πάντοτε με το κεφάλι σκυμμένο εδώ κάτω στη γη. Κάποτε ο άνθρωπος αυτός πρέπει να μάθει να πετάει. Το θέμα αυτό έντονα το αντιμετώπισα. Τότε αναρωτήθηκα έντονα και πονεμένα. Γιατί εμείς να μη μπορούμε να κάνουμε τις ίδιες ομολογίες: «Δε ζω εγώ, ζει εν εμοί Χριστός». «Τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού». «Τα πάντα εθεώρησα σκύβαλα μπροστά στο έξοχο της γνώσεως του Χριστού» και ένα σωρό άλλα παρόμοια. Υπάρχει κάτι κακό, που παρατηρείται σήμερα. Αυτή η νοσηρή κατάσταση της μόνιμης νηπιότητας είναι απαράδεκτη και αντιγραφική. Κάποτε ένας ποιμένας μου το είπε ξεκάθαρα και απερίφραστα. «Τείνουμε πάντοτε και ουδέποτε φτάνουμε». Μα αυτά είναι ανθρώπινα λόγια. Ίσως δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Ο Λόγος του Θεού λέει άλλα πράγματα. Λέγει: «αυτός που άρχισε θα το τελειώσει». Ο Θεός άρχισε μια δουλειά μέσα μας και θα ολοκληρώσει το έργο του πάση θυσία. Δεν αφήνει στη μέση το οικοδόμημα και δουλεύει πάνω μας ο Κύριος για να μας παραστήσει «εις άνδρα τέλειο, εις μέτρο ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Το παρήγορο είναι, ότι ¨τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ». Ο Κύριος δουλεύει και κάποτε θα μας φέρει στην κατάσταση που έχει σχεδιάσει.  Βέβαια το εργαλείο της τελείωσής Του είναι «το χωνευτήρι της θλίψεως». Τότε η κυριαρχία του Πνεύματος είναι απόλυτη και μας λέει ο Ιωάννη στο (1 Ιωάννη 3:9) «δεν αμαρτάνει, ουδέ δύναται». Είναι απελευθερωμένος από τον εαυτό του και τις δυνάμεις της αμαρτίας, και η κυριαρχία του «σπέρματος», που είναι το Πνεύμα, είναι απόλυτη και ολοκληρωτική. Αν και μια τέτοια κατάσταση είναι δυνατή, δεν ξέρω αν είναι για όλους τους πιστούς. Θα πρέπει να την έχουν ζητήσει «μετά δακρύων» και να έχουν παραδοθεί «άνευ όρων». Αυτά μόνο ο Κύριος τα ελέγχει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ