«Ο δε Ιησούς έλεγε· Πάτερ, συγχώρησον αυτούς· διότι δεν εξεύρουσι τι πράττουσι. Διαμεριζόμενοι δε τα ιμάτια αυτού, έβαλον κλήρον. Και ίστατο ο λαός θεωρών. Ενέπαιζον δε και οι άρχοντες μετ’ αυτών, λέγοντες· Άλλους έσωσεν, ας σώση αυτόν, εάν ούτος ήναι ο Χριστός ο εκλεκτός του Θεού. Ενέπαιζον δε αυτόν και οι στρατιώται, πλησιάζοντες και προσφέροντες όξος εις αυτόν και λέγοντες· Εάν συ ήσαι ο βασιλεύς των Ιουδαίων, σώσον σεαυτόν. Ήτο δε και επιγραφή γεγραμμένη επάνωθεν αυτού με γράμματα Ελληνικά και Ρωμαϊκά και Εβραϊκά· Ούτος εστίν ο Βασιλεύς των Ιουδαίων. Εις δε των κρεμασθέντων κακούργων εβλασφήμει αυτόν, λέγων· Εάν συ ήσαι ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς. Αποκριθείς δε ο άλλος, επέπληττεν αυτόν, λέγων· Ουδέ τον Θεόν δεν φοβείσαι συ, όστις είσαι εν τη αυτή καταδίκη; και ημείς μεν δικαίως· διότι άξια των όσα επράξαμεν απολαμβάνομεν· ούτος όμως ουδέν άτοπον έπραξε. Και έλεγε προς τον Ιησούν· Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. Και είπε προς αυτόν ο Ιησούς· Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω παραδείσω.» (Λουκάς 23:34-43)

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από το ταλαίπωρο Ιράν, με την αθλιότητα τον φανατισμό και τις αγχόνες, τελευταία σε μια επικήρυξη του ίδιου του προέδρου Μπάνι Σάντρ και των φίλων του, αναφερότανε, πως όποιος μετέδιδε πληροφορίες που θα βοηθούσαν στην σύλληψή τους θα έπαιρνε μια μεγάλη αμοιβή. Μια θέση στον παράδεισο υπογεγραμμένη από κάποιον αγιατολάχ, ίσως τον Μπέχεστι γιατί ο Χομεϊνί είναι απασχολημένος με τα 80 του χρόνια. Και σκέπτομαι τον δυστυχισμένο Περσικό λαό. Αγωνίστηκε, θυσιάστηκε, πλήρωσε με το αίμα του την λαχτάρα του για λίγη ελευθερία που την υπόσχονταν οι διάφοροι επαναστάτες. Μα ακολούθησε την μοίρα όλως των επαναστάσεων. Υπόσχονται πολλά και τις περισσότερες φορές, επισωρεύουν χειρότερα και σκληρότερα από όσα είχαν υποσχεθεί πως θα προσφέρουν. Δυστυχώς, ποτέ δεν μπόρεσαν να δουν σωστά με το φως του Ευαγγελίου, πως ο εχθρός που προκαλεί τα δεινά στην ανθρωπότητα, δεν είναι οι άλλοι, κάποιοι άλλοι, αλλά είμαστε εμείς οι ίδιοι. Η κόλαση μπορεί να είναι οι άλλοι, όπως είπε ο Σάρτρ, μα πριν από τους άλλους είμαστε εμείς. Και το να βγάζουμε από τη μέση τους άλλους, δεν κάνουμε τίποτα άλλο, παρά να διατρανώνουμε την διαπιστωμένη από χίλιες μεριές αντίληψη πως εμείς, και μόνο εμείς είμαστε η κόλαση. Επανάσταση λοιπόν; Σύμφωνοι. Μα εναντίον ποίου; Πρώτα απ’ όλα εναντίον του εαυτού μας. Μια φωτισμένη ματιά σαν ρίξουμε στον εαυτό μας, δεν θα έχουμε όρεξη να γκρεμίσουμε τα κεφάλια των άλλων. Πολλοί, θέλησαν να ανακηρύξουν τον Ιησού Χριστό μεγάλο επαναστάτη. Ίσως, κατά ένα μέρος να είχαν δίκιο. Μόνο, που η επανάσταση του γλυκύτατου Ιησού δεν ήτανε εναντίον των άλλων, μα μονάχα εναντίον του εαυτού μας. Μια τέτοια επανάσταση, κανένας δεν μπορούσε να συλλάβει. Πολύ περισσότερο να την εκτελέσει. Γιατί, δεν χρειζότανε να θυσιάσει τους άλλους, που στο κάτω-κάτω, είναι τόσο εύκολο πράγμα να παίρνεις ξένα κεφάλια, όπως κάνουν στην Περσία, μα να θυσιαστείς εσύ ο ίδιος. Και αυτό μόνο ο Χριστός μπορούσε να το πραγματοποιήσει. Ύστερα, αυτήν την επανάσταση, αυτήν την αλλαγή, την μεταφυτεύει μέσα μας, δια του Λόγου Του, δια του Αγίου Πνεύματός Του, ώστε, αυτή η επαναστατική αλλαγή να φυτρώσει μέσα μας και να στεριώσει. Να γιατί μιλούμε διαρκώς για το Χριστό, και μερικές φορές γινόμαστε αρκετά μονότονοι και κουραστικοί. Γιατί, κανένας άλλος, δεν μπορεί να κάνει αυτήν, την επανάσταση του βάθους, όπως την κάνει ο Χριστός. Να γιατί τίποτα άλλο δεν συνιστούμε στους ανθρώπους, παρά στον ζωντανό και αναστημένο Ιησού Χριστό, που δεν παίρνει κεφάλια, παρά μόνο ελευθερώνει από την αμαρτία.