«Θεέ μου δεν ξέρω, τι πρέπει να κάνω και τι θ’ απογίνω; Η ζωή είναι δύσκολη, μια σκέτη συμφορά, μα για στιγμές ευτυχίας σαν το κεφάλι της καρφίτσας, αξίζει ο κόπος να τη ζεις. Η ζωή δεν είναι ένα μιούζικαλ. Είναι φίσκα από τύπους που ρίχνουν βόμβες, έχει όμως και ωραίες στιγμές.» (Γούντυ Άλεν)

Σε στιγμή μεγάλης ειλικρίνειας θα πρέπει να ήτανε αυτός ο ηθοποιός, σεναριογράφος, στοχαστής, για να πει τα παραπάνω λόγια, που αναφέρονται στο καινούριο του βιβλίο. Λίγο περίεργο που θυμάται και τον Θεό. Και να είστε βέβαιοι πως όλοι τον θυμούνται κάποτε. Μα με αυτό δεν βγαίνει τίποτα. Μόνο η προσφυγή και παράδοση στο ζωντανό κι αληθινό Θεό(1 Θεσσαλονικείς 1:9), αυτή μπορεί να χαρίσει τη σωτηρία(Πράξεις 2:47, Εφεσίους 2:8, Τίτος 3:5, 2 Τιμοθέου 1:9) και την απολύτρωση(1 Πέτρου 1:18-19). Και κάνει κάτι διαπιστώσεις, που είναι πέρα για πέρα αληθινές. «Οι στιγμές της ευτυχίας σε μια ολόκληρη ζωή γεμίζουν το κεφάλι μιας καρφίτσας». Αυτό είναι όλο. Βέβαια, όταν λέει, ευτυχίας, εννοεί ηδονισμό, αυτές που επιδιώκουν οι άνθρωποι του σιναφιού του και πολλοί άλλοι. Ποια άλλη ευτυχία να γνωρίσουν; Δεν μπορούμε παρά να τον συγχαρούμε άλλη μια φορά για την ειλικρίνειά του. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μακριά από τον Θεό, μακριά από την αλήθεια, μακριά από το φως το αληθινό, πως είναι δυνατό ο άνθρωπος να νιώθει ευτυχισμένος; Πρέπει μια για πάντα να το καταλάβουμε, πως η ζωή χωρίς Θεό, η ζωή της αμαρτίας, έχει μέσα της την κατάρα. Δεν μπορεί να σταθεί όρθια. Δεν μπορεί να περπατήσει. Δεν είναι η κόλαση που ακολουθεί μετά το θάνατο(Ματθαίος 25:46). Και αυτή είναι πραγματική. Μα αρχίζει από τούτη τη ζωή. Από δω και από τώρα. Προσπαθούμε με ψευτοόνειρα, με ψευτοηδονές με ψευτοαναβολές να εξαπατήσουμε τον εαυτό μας πως σχετικά καλά περνούμε. Μα κακά τα ψέματα. Έρχεται ώρα που το δράμα ξεσκεπάζεται. Μακριά από το Θεό είναι η κόλαση. Μακριά από το Θεό αυτοσχεδιάζουμε με τέλος την αυτοκαταστροφή μας. Μακριά από το Θεό είναι το τέλος μας. Λησμόνησα. Είναι και οι απολαύσεις που είναι σαν το κεφάλι της καρφίτσας. Είναι ένα παιχνίδι τόσο παράλογο, όπως έλεγε ο μεγάλος Πασκάλ. Παίζουμε ζάρια και ριψοκινδυνεύουμε το τίποτα με τα πάντα. Είναι τρέλα.