«Αληθώς αληθώς, σας λέγω, Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον.» (Ιωάννη 6:47)

«Και αύτη είναι η υπόσχεσις, την οποίαν αυτός υπεσχέθη προς ημάς, η ζωή η αιώνιος.» (1 Ιωάννη 2:25)

«Ταύτα έγραψα προς εσάς τους πιστεύοντας εις το όνομα του Υιού του Θεού, διά να γνωρίζητε ότι έχετε ζωήν αιώνιον, και διά να πιστεύητε εις το όνομα του Υιού του Θεού.» (1 Ιωάννη 5:13)

Πάντα οι άνθρωποι επιθυμούσαν να ζήσουν πολλά χρόνια. Τα πολλά χρόνια είναι η κυριότερη ευχή τους. Μα διερωτάσαι, σαν βλέπεις γεροντάκια, με αμνησία, και γερόντικη ανία αν η ζωή, σε τέτοια ηλικία και με τέτοιες συνθήκες αν αξίζει να την ζει κανείς. Οι εφημερίδες γράφανε για τον Αρθούρο Ρουμπιστάιν, τον παγκοσμίου φήμης πιανίστα. Συμπλήρωσε τα 95 χρόνια και πήγαν να του πάρουν συνέντευξη. Τον ρώτησαν που οφείλει την μακροζωία του. Και είπε ένα κάρο ανοησίες, που ίσως οφείλονται στο χαλασμένο, λόγω, γεροντισμού μυαλό του. «Χρειάζονται βιταμίνες. Στην καθισιά μου τρώγω τέσσερα αστακουδάκια, ένα τέταρτο χαβιάρι και μια ξανθή». Έχει αφήσει τη γυναίκα του και ζει με μια ξανθή. Και θυμήθηκα ένα άλλο διάσημο γέρο, που πέθανε. Τον Μπέρναρ Ράσσελ, τον Άγγλο μαθηματικό και φιλόσοφο. Σαν τον ρώτησαν, είχε περάσει τότε τα 90, που χρωστούσε την μακροβιότητά του και τη ζωντάνια του, μη τρομάξετε στο τσιμπούκι του. Ήτανε ο καλύτερος φίλος του. Ας του δώσουμε απαλλακτικό βούλευμα.  Και ακόμα, θυμήθηκα άλλον έναν εσχατόγηρο, τον συγγραφέα Σύμερσετ Μωμ. Δεν συνάντησα άλλον πιο ηδονιστή από αυτόν. Και στο τέλος ο κόσμος της ηδονής του είχε περιοριστεί από το γιατρό του, στο να πίνει κάθε μέρα στις 11 το πρωί, ένα δάχτυλο κρασί και δυο ελιές. Και να έχει μια κολοσσιαία περιουσία. Αυτός ο ηδονιστής, με τον περιορισμένο κλειό των απολαύσεών του ζούσε σε μια κόλαση. Στα ίδια, περίπου πλαίσια, πλαίσια γυρίζουν όλοι τους. Η αμαρτία, δεν το καταλαβαίνουν μα είναι κατάρα. Τους ροκανίζει τη ζωή λίγο-λίγο. Από τώρα βρίσκονται μέσα στην κόλαση. Όταν το καταλαβαίνουν είναι αργά. Ο Χριστός, με την αγάπη Του, γεμίζει την καρδιά των δικών Του και, πραγματικά, τους κάνει ευτυχισμένους, με την ισορροπία και τον πλούτο που τους χαρίζει.  Δεν ονειρεύονται μακροβιότητα. Έχουν κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτήν. Έχουν την αιωνιότητα. Και σ’ αυτήν την αιωνιότητα ζουν από τώρα. Γιατί χορηγός και εγγυητής είναι, προσωπικά, ο Ίδιος ο Χριστός. Είναι τα γεράματα του χριστιανού, πολύ όμορφα. Δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Ξέρει, πολύ καλά, πως όπου νάναι θα φύγει από τον κόσμο τούτο (Φιλιππησίους 1:23, 2 Κορινθίους 5:8). Και είναι έτοιμος(1 Ιωάννη 3:3) να μπαρκάρει για το μεγάλο ταξίδι. Ξέρει, πως πάει, τσιφ, να συναντήσει αγαπητά του πρόσωπα, και τον ίδιο το Χριστό(Ιωάννη 17:24, Ιωάννη 14:2-3), σε μια χώρα, που δεν φυτρώνουν αγκάθια και δεν υπάρχουν δάκρυα. Αυτά είναι βεβαιότητες γι’ αυτόν και όχι καλογεροκουβέντες ή φαντασίες. Είναι αλήθειες βασισμένες πάνω στο Χριστό και στο Ευαγγέλιό Του, που όπως το είπε και απεδείχθη, «ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν οι δε λόγοι μου θα μένουν στον αιώνα». Λοιπόν, δεν ευχόμαστε μακροζωία μα ζωή με το Χριστό, στην αγάπη Του και στην αλήθειά Του.