«Δεν ξέρουμε γιατί υπάρχουμε. Δεν ξέρουμε γιατί οικοδομούμε. Δεν ξέρουμε γιατί δοκιμαζόμαστε. Δεν ξέρουμε γιατί ψοφούμε. (Άγγελος Τερζάκης)

Δεν θα ξεχάσω που, παιδί τότε, περνούσα απ’ έξω από το σπίτι κάποιου, σοφού βέβαια, και το δωμάτιό του ήταν όλο βιβλιοθήκες φίσκα μέχρι το ταβάνι γεμάτες βιβλία. Τοίχος πουθενά. Τόσοι σοφοί, τόσες ακαδημίες, τόσα πανεπιστήμια και να έχουμε τόση αγωνία; Τόσο σκοτάδι; Τόση κακομοιριά; Καλά, πέρασε τόσος καιρός από τότε που ο Σωκράτης είπε εκείνο το σπουδαίο: «Ένα γνωρίζω, πως τίποτα δεν γνωρίζω». Πέρασαν αιώνες από τότε και δεν μάθαμε τίποτα; Μα τι λες; Προοδεύσαμε και μάθαμε πολλά πράγματα. Μάθαμε με μια βόμβα να σκοτώνουμε εκατομμύρια ανθρώπους. Μάθαμε πως ο άνθρωπος έγινε από την μαϊμού, που έγινε από ψάρι., που έγινε από ένα κύτταρο, που έπεσε από κάποιο πλανήτη, που είχε ζωή. Δεν είναι σπουδαίο αυτό; Μάθαμε πως ο άνθρωπος είναι ύλη και η ύλη είναι ανεύθυνη και πως δεν υπάρχει καλό και κακό και πως… ό,τι πάει και ό,τι έρθει. Και αυτό δεν είναι σπουδαίο; Μα διαφωνούμε με τον κ. Τερζάκη. Λάθος μεγάλο. Μάθαμε να ψοφούμε. Το γιατί; Τι να το μάθουμε αυτό; Ευτυχώς που υπάρχει ο Λόγος του Θεού. Δεν μας αφήνει στην άγνοια. Δεν μας αφήνει στο σκοτάδι. Σε όλα μας δίνει απαντήσεις και μάλιστα απόλυτα ικανοποιητικές. Μα δεν τον θέλουμε αυτόν. Εμείς θέλουμε μόνοι μας να βρούμε την απάντηση. Εμείς θέλουμε να σκαρφαλώσουμε στην απόλυτη γνώση. Γι’ αυτό είμαστε λυπημένοι. Ο άνθρωπος όσο απομακρύνεται από τον Θεό τόσο τυφλώνεται. Σαν κι αυτούς που μένουν για χρόνια σε σκοτεινές και ανήλιαγες φυλακές. Και όμως, μπορείς να φωτιστείς. Φτάνει να είσαι ειλικρινής και ντόμπρος. Πάρε μια Καινή Διαθήκη. Διάβασε απροκατάληπτα. Και θα γνωρίσεις πάρα πολλά. Μα πρώτα θα γνωρίσεις την αγάπη του Θεού. Είναι το πιο σημαντικό.