«Όταν θεωρώ τους ουρανούς σου, το έργον των δακτύλων σου, την σελήνην και τους αστέρας, τα οποία συ εθεμελίωσας, Τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να ενθυμήσαι αυτόν; ή ο υιός του ανθρώπου, ώστε να επισκέπτησαι αυτόν; Συ δε έκαμες αυτόν ολίγον τι κατώτερον των αγγέλων, και με δόξαν και τιμήν εστεφάνωσας αυτόν. Κατέστησας αυτόν κύριον επί τα έργα των χειρών σου· πάντα υπέταξας υποκάτω των ποδών αυτού· πάντα τα πρόβατα και τους βόας, έτι δε και τα ζώα του αγρού· τα πετεινά του ουρανού, και τους ιχθύας της θαλάσσης, πάντα τα διαπορευόμενα τας οδούς των θαλασσών. Κύριε ο Κύριος ημών, πόσον είναι θαυμαστόν το όνομά σου εν πάση τη γη.» (Ψαλμός 8:3-9)

«Το δυστύχημα είναι που ο άνθρωπος θέλησε να γίνει θεός, πριν ακόμα γίνει άνθρωπος»(Ζαν Ροστάν)

Οι πολύ μεγάλοι μερικές φορές τα λένε με τέτοιο τρόπο, πολύ πετυχημένο, που σε αναγκάζουν για πολύ ώρα να σκέφτεσαι. Και αν τελικά βγάλεις άκρη. Είναι αλήθεια, πως ακόμα ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να προσδιορίσει τον εαυτό του. Πάσχει, όπως λένε, από κρίση ταυτότητας. Είναι γεγονός, πως η πολυλογού επιστήμη δεν μπόρεσε να μας δώσει μια κάποια απάντηση. Όσες ιδεολογικές σχολές τόσες και οι γνώμες. Και πριν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, θελήσαμε να κατακτήσουμε τα πάντα, από το μακρινό φεγγάρι μέχρι το εσωτερικό του πυρήνα της ύλης. Και τα αποτελέσματα, αλίμονό μας τα ζούμε κάθε μέρα. Είναι το μεγάλο δράμα μας. Εκεί που πανηγυρίζουμε για τις κατακτήσεις μας, βουλιάζουμε στο σημερινό τρομερό αδιέξοδο, από το οποίο, έτσι λένε οι σοφοί, δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε. Πολλοί γελούν στο άκουσμα της λέξης αμαρτία. Και όμως η λέξη αυτή δεν φανερώνει τίποτα άλλο από αυτήν την πραγματικότητα. Ο πόθος για ενθέωση είναι φυσικός για τον άνθρωπο. Μα θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο σε απόλυτη εξάρτηση από το Θεό. Εμείς τραβήξαμε τον εντελώς αντίθετο δρόμο. Τώρα που καταποντιζόμαστε μα φταίνε όλοι. Μας φταίνε οι δεξιοί, οι αριστεροί, οι ανατολικοί, οι δυτικοί και δεν έχουμε το θάρρος και τον ανδρισμό να ομολογήσουμε την αποτυχία μας, μέσα στον κυκεώνα της απιστίας μας. Και όμως, πάντα υπάρχει καιρός(Εβραίους 3:7-8, Πράξεις 2:37-38), να σοβαρευτούμε. Πάντα υπάρχει καιρός, να δούμε το πραγματικό μας πρόσωπο(Μάρκος 7:21-23) μέσα στο Ευαγγέλιο και, κάνοντας στροφή 180 μοιρών με δάκρυα ταπείνωσης να ζητήσουμε τη λύτρωση από το Θεό(Πράξεις 2:21). Άλλος δρόμος διαφυγής, άλλος δρόμος σωτηρίας δεν υπάρχει(Πράξεις 4:12). Αλλά και κάτι άλλο πιο σοβαρό. Δεν είναι βέβαιο, πως έχουμε μπροστά μας άφθονο χρόνο, για να κάνουμε τους κατάλληλους χειρισμούς επιστροφής στο Θεό(1 Θεσσαλονικείς 1:9). Πρέπει να βιαστούμε.