«Και θέλουσιν απέλθει ούτοι μεν εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.» (Ματθαίος 25:46)

Σαν να τους βλέπω εδώ μπροστά μου. Όλους όσους με το αντίκρισμα αυτής της λέξης θα σκάσουν στα γέλια τρανταχτά. Πιστεύουμε πως είναι καλογερίστικη εφεύρεση του μεσαίωνα η κόλαση. Βίτσα για φοβέρα των απλοϊκών ανθρώπων για να κάθονται φρόνημα και να μη ζητούν πολλά. Αν κάποιος μας πει πως μακριά από τον Θεό θα βρεθούμε αιώνια στην κόλαση να βασανιζόμαστε(Λουκάς 16:234-25), θα του χτυπήσουμε με κατανόηση την πλάτη. Ο καημενούλης θα σκεφτούμε. Μα αν μας πει κάποιος πως έτσι όπως καταντήσαμε τη ζωή μας, είναι κόλαση πραγματική, τότε το πράγμα αλλάζει. Όλοι σκύβουμε το κεφάλι, όλοι αποστομωνόμαστε, γιατί όλοι υποφέρουμε για τη ζωή που κάνουμε, από την κακία που κουβαλάμε μέσα μας. Δυο περιστατικά συνάντησα. Δυο εικόνες. Ακόμα η τρίχα μου δεν κάθισε κάτω. Το ίδιο θα συμβεί και σ’ εσάς. Εικόνα πρώτη. Στα λιμάνια της Βραζιλίας υπάρχει μια περίεργη συνήθεια. Οι ναύτες και οι λιμενεργάτες στοιχηματίζουν στη ζωή ενός ανθρώπου. Έχοντας κάποια στοιχεία υπόψη τους βάζουν στοίχημα πάνω … στην πιθανή ημερομηνία του θανάτου του.  Και παρακολουθούν με αγωνία το «ντέρπυ». Ακριβώς όπως στο ιπποδρόμιο, μα για τη ζωή ενός ανυποψίαστου πολίτη. Μια μεγάλη παρέα λοιπόν έβαλε στοίχημα, πολλά λεφτά, πως η ζωή ενός εργάτη θα τελείωνε πριν από το Πάσχα. Τα ποσά ήταν τεράστια, το Πάσχα πλησίαζε και ο άνθρωπος δεν έλεγε να πάθη κάτι κακό. Έτσι αποφάσισαν οι νεαροί να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και τον σκότωσαν τον δύστυχο εργάτη για να κερδίσουν το στοίχημα. Εικόνα δεύτερη. Ο γέρο-Χιουί Χίνγκανγκ, 80 χρονών, και η γυναίκα του βρέθηκαν σκοτωμένοι σε ένα κεντρικό δρόμο της Σαντόγκ. Το πράγμα ήταν φανερό. Αυτοκτονία, είπαν οι ειδικοί. Μα η τραγωδία βρίσκεται αλλού. Τα δυο αυτά πονεμένα γερόντια ξόδεψαν όλη τους τη ζωή για να μεγαλώσουν τα εφτά παιδιά τους. Πέντε αγόρια και δυο κορίτσια. Και τα εφτά αρνήθηκαν να δεχτούν τους γέρους στο σπίτι τους. Τους πέταξαν στο δρόμο και μάλιστα μια από τις κοπέλες αρνήθηκε να τους δώσει φαγητό. Απελπισμένοι και πνιγμένοι από πόνο και παράπονο αποφάσισαν να τελειώνουν με το δράμα αυτό που λέγεται ζωή. Όσοι αρνούνται τη χάρη του Ιησού Χριστού θα συνεχίσουν να ζουν στην κόλαση αιώνια. Γιατί κι αυτό που ζουν εδώ κάτω χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα, είναι κόλαση. Για να βρεθείς μέσα στην κόλαση δεν χρειάζεται να σκοτώσεις, να πορνεύσεις, να ληστέψεις. Να αρνηθείς χρειάζεται το μεγαλείο της αγάπης του Θεού(Ιωάννη 3:16). Οι δικοί σου δρόμοι, οι επιθυμίες της σάρκας, η ζωή, η ζωή του εγώ οδηγούν σε μια κόλαση καθημερινή, ισόβια. Όσο και να κλείνεις τα μάτια σου πεισματικά στην αλήθεια, μέσα στην κόλαση ζούμε. Το βλέπουμε στις εφημερίδες, στις τηλεοράσεις , το ακούμε στα ραδιόφωνα. Το βλέπουμε στα πρόσωπα των ανθρώπων ή και στον καθρέφτη, αν κοιτάξουμε τα δικά μας χάλια. Μόνο που μερικοί περιμένουν με λαχτάρα να τους καλέσει ο Λυτρωτής τους κοντά Του, να τους γλυτώσει από τούτο το μαρτύριο που λέγεται κόσμος της αμαρτίας.