«Επειδή τούτο είναι το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός σας, να απέχησθε από της πορνείας, να εξεύρη έκαστος υμών να κρατή το εαυτού σκεύος εν αγιασμώ και τιμή, ουχί εις πάθος επιθυμίας καθώς και τα έθνη τα μη γνωρίζοντα τον Θεόν» (1 Θεσσαλονικείς 4:3-5)

«Διότι τούτο είναι καλόν και ευπρόσδεκτον ενώπιον του σωτήρος ημών Θεού, όστις θέλει να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας. Διότι είναι εις Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Ιησούς Χριστός, όστις έδωκεν εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων, μαρτυρίαν γενομένην εν ωρισμένοις καιροίς, εις το οποίον ετάχθην εγώ κήρυξ και απόστολος, αλήθειαν λέγω εν Χριστώ, δεν ψεύδομαι, διδάσκαλος των εθνών εις την πίστιν και εις την αλήθειαν.» (1 Τιμοθέου 2:3-7)

Είναι μερικά πράγματα που φαίνονται αυτονόητα. Διακρίνονται με το πρώτο. Ο Θεός είναι πολύ μεγάλος, και εγώ πολύ μικρός. Ο Θεός είναι πολύ δυνατός, παντοδύναμος κι εγώ, τόσο μικρός, τόσο ασήμαντος. Ο Θεός είναι σοφός και τα ξέρει όλα. Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Μικροπράγματα. Ύστερα απ’ όλα θα περιμέναμε πως ο Θεός πάνω στον άνθρωπο κάνει ό,τι θέλει. Παραβιάζει και συμπιέζει τη θέληση του ανθρώπου και τον αναγκάζει να κάνει, θέλοντας και μη, το δικό Του θέλημα. Ε, λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο Θεός λυπάται για την κατάντια του ανθρώπου μέσα στην αμαρτία. Πονά για τα καθημερινά δράματα. Πάρα πολύ θα ήθελε να τον απολυτρώσει με την αγάπη Του. Μα τίποτα δεν γίνεται, αν δεν θέλει και ο ίδιος ο άνθρωπος. Η καρδιά και η ζωή του ανθρώπου είναι μια πόρτα που αν και μπορεί, ποτέ δεν την παραβιάζει ο Θεός. Στέκεται απ’ έξω και περιμένει(Αποκάλυψη 3:20), παρακαλεί, παραπονιέται. «Ποσάκις ηθέλησα να σας συνάξω όπως η όρνιθα τα ορνίθιά της, και δεν ηθελήσατε». Είναι δυο θελήσεις. Η μια είναι του Θεού και η άλλη είναι η δική μας. Το αποτέλεσμα καθορίζεται από τη δική μας τη θέληση. Πολλά θέλει και μπορεί να κάνει ο Θεός μέσα στη ζωή μας, τη διεστραμμένη(Πράξεις 2:40), όπως την καταντήσαμε, μα πρέπει να το θελήσουμε και να καταφύγουμε σ’ Αυτόν. Διαφορετικά, δεν μπορεί να μπει στη ζωή μας. Ένας χριστιανός μιλούσε για το Χριστό σ’ ένα μπαρμπέρη, που τα είχε βάλει με το Χριστό, γιατί δεν έκανε κάτι για τους ανθρώπους. Μετά κλείσανε το μαγαζί και βγήκανε βόλτα στη γειτονιά. Ο χριστιανός είπε στον μπαρμπέρη πως δεν έκανε καλά τη δουλεία του, γιατί έβλεπε πολλούς αξύριστους. Τότε αυτός απορριμμένος είπε: «Μα αφού δεν έρχονται να τους ξυρίσω». «Έχεις δίκιο του απάντησε ο άλλος¨. Έτσι γίνεται και με τον Χριστό. Δεν πάνε σ’ Αυτόν για να τους σώσει». Λοιπόν, αγαπητοί, είναι το θέμα της σχέσης μας με τον Θεό εντελώς προσωπικό, ατομικό. Κάθετε και περιμένει, με μάτι άγρυπνο, π΄λοτε εμείς θα κάνουμε μια κίνηση προς Αυτόν(Πράξεις 17:30, 2:38) να κάνει Εκείνος, ο Θεός, όλες τις άλλες(Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18). Μα πρέπει να το δείξουμε καθαρά, αποφασιστικά, ειλικρινά, πως παύουμε να ενδιαφερόμαστε και να υπολογίζουμε στα άλλα, τα ανθρώπινα και απόλυτα εμπιστευόμαστε σ’ Αυτόν. Ο κόσμος που ζούμε δεν πάει καλά(2 Τιμοθέου 3:1-5, Εβραίους 10:39). Σαν άτομα, σαν έθνη, σαν κοινωνία ολόκληρη, υποφέρουμε. Παλιά όνειρα, που πάνω τους χτίζαμε τη ζωή μας, φαίνονται να γκρεμίζονται. Παντού, χωρίς διάκριση, φωτιές ανάβουν, πολέμων και επαναστάσεων και όταν φωνάξουν ότι αδικούνται και ζητούν το δίκιο τους, όπως αυτοί το φαντάζονται, με τη βία, με τα όπλα. Ασφαλώς εσύ δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο. Ούτε εγώ. Αλλά μπορούμε ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, τον εαυτό μας(2 Κορινθίους 5:17), την τύχη μας. Και πάλι, αυτό, όχι μόνοι μας, μα καταφεύγοντας στο Χριστό, τον Υιό του Θεού, που ήλθε κάτω εδώ στον κόσμο(Ιωάννη 6:38) με αυτή την αποστολή. Να ζητήσει και να σώσει το χαμένο «πρόβατο», εσένα τον αμαρτωλό. Φυσικά, και πάλι το λέμε, αν το θελήσουμε. Είναι τραγικό, αλήθεια, να είναι το ψυγείο με τρόφιμα και εσύ να πεθαίνεις από την πείνα γιατί έχεις πείσμα. Είναι αποκαρδιωτικό, να έχεις δίπλα σου, στο κομοδίνο σου, το φάρμακο που θα σε θεραπεύσει κι εσύ να πεθαίνεις, έτσι γιατί έχεις άλλη γνώμη. Είναι τρέλα καθαρή, να χάνεσαι μέσα στον ωκεανό και να πνίγεσαι, ενώ δίπλα σου υπάρχει σωσίβιο, ριγμένο γι’ αυτή τη δουλειά. ΚΙ όμως δεν θα σε ωφελήσει σε τίποτα. Ο Θεός έκανε πολλά και είναι έτοιμος να κάνει ακόμα περισσότερα για σένα, φτάνει να το θελήσεις και εσύ και να ζητήσεις από το Χριστό να αναλάβει τη ζωή σου. Αν αυτό δεν το κάνεις, τότε, ό,τι και αν σου συμβεί, μην τα βάζεις με κανένα . Μόνος σου σφραγίζεις την τύχη σου αρνητικά. Εϊναι κάτι που μια μέρα θα το μετανιώσεις μα θα είναι πολύ αργά.