Σκουπιδοπαραγωγή

0
87

«Μετανοήσατε λοιπόν και επιστρέψατε, διά να εξαλειφθώσιν αι αμαρτίαι σας, διά να έλθωσι καιροί αναψυχής από της παρουσίας του Κυρίου» (Πράξεις 3:19)

Πράξεις ρουτίνας, καθημερινές. Μόλις γεμίσει η σακούλα με σκουπίδια, δένεις τα δυο άκρα και την κατεβάζεις την κατεβάζεις στην είσοδο της οικοδομής, στον κάδο για τον σκουπιδιάρη. Ή τσαλακώνεις ελαφρά τη καρδία το σοκολατόχαρτο και το πετάς στο κουτί του Δήμου ή στο πεζοδρόμιο, όπως σε βολεύει. Η πραγματική ιστορία αρχίζει από δω και πέρα. Γιατί εμείς νομίζουμε πως τα σκουπίδια θα φύγουν, θα εξαφανιστούν, θα απαλλαγούμε απ’ αυτά. Όμως λάθος. Είναι πολύ κοντά ο καιρός που αυτά τα ίδια τα σκουπίδια μας θα μας πνίξουν, θα μας κλέψουν τον ύπνο, θα μας σκοτώσουν. Γιατί η λέξη σκουπίδια κρύβει μέσα της ένα πολύ ζωτικό και άγνωστο πρόβλημα, που κάθε μέρα γίνεται πιεστικότερο. Έχει υπολογιστεί πως τα σκουπίδια της ομοσπονδιακής Γερμανίας, αν μπορούσαν να συγκεντρωθούν στο ίδιο μέρος επί ένα ολόκληρο χρόνο, θα έφτιαχναν βουνό με το τρομακτικό ύψος των 30000 μέτρων, όσο δηλαδή μια από τις φημισμένες κορυφές των Άλπεων. Ευτυχώς που δεν γίνεται αυτό, γιατί υπάρχουν 50000 χωματερές και χαβούζες διάσπαρτες στη χώρα, που δέχονται τα σκουπίδια στους κόλπους τους. Αλλά για πόσο ακόμα και μέχρι πότε; Το βάρος της ετήσιας παραγωγής σκουπιδιών της Γερμανίας φτάνει τα 500 εκατομμύρια τόνους. Έχει υπολογιστεί πως κάθε ένας απλός πολίτης παράγει το χρόνο μισό τόνο σκουπίδια. Σε άλλες χώρες του κόσμου, όπως Αμερική, Σουηδία, η κατά κεφαλή σκουπιδοπαραγωγή φτάνει το διπλάσιο και τριπλάσιο. Υπάρχει ο κίνδυνος και η παγίδα να σταθούμε σ’ αυτές τις διαπιστώσεις, να μείνουμε μια φωνή διαμαρτυρίας και μόνο. Να συμφωνήσουμε πως κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο μας και να βάλλουμε τελεία. Άχρηστο αυτό, κανένα το όφελος. Μόνο ταπείνωση και αναγνώριση συνειδητή μπροστά στον Θεό(Πράξεις 17:30) μπορεί να μας βοηθήσει να κερδίσουμε κάτι από τα παραπάνω νούμερα και τις τραγικές διαπιστώσεις που κάναμε. Ναι Κύριε έχεις δίκιο. Σταθήκαμε σκληροί και ανόητοι. Διαλέξαμε το δικό μας θέλημα, τους δικούς μας δρόμους, τα ερεθίσματα και τους γαργαλισμούς της σάρκας. Αυτό που ζούμε Κύριε δεν είναι τιμωρία δική σου πάνω μας. Είναι η φυσιολογική κατάταξη του δρόμου που τραβήξαμε μακριά σου. Και θα πάμε και χειρότερα. Και στο ενεργειακό θέμα, και στα οικονομικά και στα σκουπίδια, που είναι θέμα ζωής και θανάτου. Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν έχει εσένα, τον Θεό του Ουρανού, ελπίδα και καταφύγιο. Εγώ θα τρελαινόμουν αν δεν ήξερα πως έχω τον Κύριό μου που φροντίζει και με περιβάλλει με αγάπη γνήσια και ενδιαφέρον αληθινό. Για τον Θεό της αμαρτίας και να τρελαθεί, πάλι δεν βγαίνει τίποτα. Να ταπεινωθεί χρειάζεται, να καλέσει, τον Θεό(Πράξεις 2:21) και να αφήσει να δουλέψει πάνω του(Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18) την αιώνια λύτρωση(1 Πέτρου 1:18-19).

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕτοιμάσου
Επόμενο άρθροΟι δυο θελήσεις…

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ