«…ετοιμάσθητι να απαντήσης τον Θεόν σου.» (Αμώς 4:12)

Είναι κάτι περιστατικά, πολλές φορές, που σε κάνουν να γελάς, ενώ τα δάκρυα θα ταίριαζαν πιο καλά. Ένα περιπολικό, σε μια συνοικία της Αθήνας, μετά τα μεσάνυχτα, είδε κάποιο μαγαζί με σπασμένο το τζάμι της βιτρίνας. Με το φακό στο χέρι μπήκε μέσα. Έψαξε καλά και κάτω από ένα πάγκο βρήκε τον κλέφτη. Αυτός ήταν παλιός γνωστός της αστυνομίας, αφού από ηλικία 13 χρονών βγήκε στο επάγγελμα και τώρα ήταν 54 χρονών. Σαν είδε τον αστυνομικό, … του χαμογέλασε με εγκαρδιότητα, και με υποταγή στο μοιραίο τον ακολούθησε για τα περεταίρω. Ίσως ήτανε το καλύτερο που είχε να κάνει. Βέβαια, κάθε αντίσταση θα ήτανε μάταιη. Βέβαια, κάθε του ενέργεια θα έφερνε το αντίθετο αποτέλεσμα. Το γνώριζε πάρα πολύ καλά. Ήτανε ένοχος και μάλιστα πιασμένος επ’ αυτοφώρω, στα πράσα. Βέβαια, από αυτό, μέχρι του να χαμογελάς στον αστυφύλακα που θα σε πιάσει και θα σε βάλει φυλακή, πρέπει να υπάρχει κάποια απόσταση. Η δικαιοσύνη, είναι μια πραγματικότητα μέσα κι έξω από τον άνθρωπο, κάτω εδώ στη γη και στον Ουρανό. Και υπάρχει η ανθρώπινη δικαιοσύνη, και υπάρχει και η θεϊκή δικαιοσύνη, η δικαιοσύνη του Θεού. Μη πεις, πως εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτήν. Είναι λίγο φαιδρό, υπάρχει η δικαιοσύνη του Θεού, και το ξέρεις πάρα πολύ καλά, αυτό, τότε… τότε… ή το πιστεύεις ή δεν το πιστεύεις, δεν αλλάζει τίποτα. Από τα χέρια του Θεού ξεκινήσαμε και πάλι στα χέρια του θα καταλήξουμε. Ο κόσμος αυτός, δίνει την εντύπωση πως είναι ξέφραγο αμπέλι. Μα αυτή είναι μια αδυναμία ανθρώπινη. Όλοι, πολύ καλά το ξέρουμε, και η εσωτερική φωνή, η μαρτυρία της συνείδησής μας βεβαιώνει, πως κάποτε θα λογοδοτήσουμε. Και η λογοδοσία μας, δεν θα αφορά φιλολογία, μα το μεγάλο και ουσιαστικό θέμα γιατί δεν δεχτήκαμε την αγάπη Του, γιατί δεν ενταχθήκαμε στα σχέδιά του, γιατί δεν μισήσαμε την αμαρτία, γιατί δεν δοξάσαμε το όνομά Του, γιατί θελήσαμε να τραβήξουμε δικό μας δρόμο και Τον γράψαμε στα παλιά μας τα παπούτσια. Μα κάποτε, όλοι οι λογαριασμοί ξεκαθαρίζουν. Μα κάποτε, θα σταθούμε μπροστά Του. Και θα πρέπει να απαντήσουμε. Ο κλέφτης της ιστορίας μας διάλεξε ένα χαζοχαμόγελο. Μα δεν βγαίνει τίποτε μ’ αυτό. Ένας από τους λόγους που οι πολλοί φοβούνται τον θάνατο(Εβραίους 9:27) είναι γιατί είναι μόνιμο αναμενόμενο το κόκκινο λαμπάκι του κινδύνου, στην ψυχή τους και ξέρουν πως με τίποτα δεν μπορούν να καλυφθούν. Παρά μόνο με μια ειλικρινή μετάνοια(Πράξεις 17:30, 2:38,Λουκάς 13:3,5) και αληθινή πίστη στο Χριστό που για να μας συναντήσει άφησε τον Ουρανό και κατέβηκε στη γη. Τι θα κάνεις; Το να κλείνεις τα μάτια σου, το να κάνεις τον κουτό, το να ειρωνεύεσαι και να χαμογελάς, δεν βγάζεις τίποτα. Αυτοκοροϊδεύεσαι , αργά ή γρήγορα, το κλεφτοφάναρο θα πέσει επάνω σου. Θα βγεις από τον κρυψώνα σου. Και τότε;