«Επειδή η αγάπη του Χριστού συσφίγγει ημάς, διότι κρίνομεν τούτο, ότι εάν εις απέθανεν υπέρ πάντων, άρα οι πάντες απέθανον· και απέθανεν υπέρ πάντων, διά να μη ζώσι πλέον δι’ εαυτούς οι ζώντες, αλλά διά τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών. Ώστε ημείς από του νυν δεν γνωρίζομεν ουδένα κατά σάρκα· αν δε και εγνωρίσαμεν κατά σάρκα τον Χριστόν, αλλά τώρα πλέον δεν γνωρίζομεν. Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» (2 Κορινθίους 5:14-17)

Ο καθένας έχει δικαίωμα να πει ό,τι θέλει γύρω από το πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού. Γνώμες, κοροϊδίες, αντιρρήσεις, αμφιβολίες. Εκεί όμως που φράζουν όλα τα στόματα είναι μπροστά στη ζωή που αλλάζει, στον άνθρωπο που με την αναγέννηση γίνεται καινο΄λυριο δημιούργημα. Το βλέπεις και δεν μπορείς να βγάλεις τσιμουδιά. Το θαύμα της αλλαγής. Μόνο ο Ιησούς Χριστός μπορεί να το πραγματώσει. Θεωρίες, γιατροσόφια, αμπελοφιλοσοφίες, πειράματα φθηνά, χωρίς δύναμη. Μπροστά στο πραγματικό παιδί του Θεού, την λυτρωμένη ζωή κάθε ειρωνεία σταματάει, κάθε πείραγμα πάει στην άκρη. Συνάντησα δυο θαυμαστά τέτοια περιστατικά. Έμεινα άφωνος. Είχε τελειώσει η απογευματινή συνάθροιση και κάποιες ψυχές, που τις είχε αγγίξει το μήνυμα του ευαγγελίου, θέλησαν να ομολογήσουν μπροστά στον κόσμο, αυτό που τους χάρισε ο Κύριος. Ανάμεσά τους μια γυναίκα 37 ετών. Πονεμένη, πικραμένη από τη ζωή και τους ανθρώπους. Είχε χωρίσει με τον άντρα της και το σπιτικό τους είχε διαλύσει. Σηκώθηκε, πλησίασε ταπεινωμένη για να δώσει τη μαρτυρία της, όταν στρέφοντας το κεφάλι της είδε τον άντρα της, που είχε και αυτός αναγεννηθεί την ίδια εκείνη ώρα. Έφυγαν για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους όχι με τα σαπιόξυλα της αμαρτίας, μα με θεμέλιο τον Ιησού Χριστό τον Σωτήρα τους. Κάποια μέρα ένας σκοτεινός τύπος μπήκε σε μια εκκλησία και παρακολουθούσε το κήρυγμα. Στο τέλος δεν είχε κουράγιο να φύγει. Τον πλησίασε ένας πιστός άνθρωπος. Του μίλησε ζεστά, τον συντρόφεψε και από τα χείλη αυτού του ανθρώπου άκουσε τη θαυμαστή του ομολογία. Σχεδίαζε ένα φόνο. Τον είχε τέλια οργανώσει και στο μόνο σημείο που κόλλαγε ήτανε το που θα κρύψει το πτώμα. Αυτό τον βασάνιζε μέρες τώρα και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Εκείνο το βράδυ είχε βγει μια βολτίτσα  για να μπορέσει να σκεφτεί καθαρά. Και συνάντησε την εκκλησία  και μπήκε  στην συνάθροιση. Ο Θεός τον έλεγξε και τον γλύτωσε από την αιώνια κόλαση. Ο πιο σωστός χαρακτηρισμός είναι ζωντανό θαύμα. Κινείται ανάμεσά μας. Το βλέπεις και το χαίρεσαι. Και είναι τόσα πολλά. Ο μπεκρής που τώρα χαϊδεύει τα παιδάκια του και μοσχοβολάει κολόνια, ο σύζυγος που τώρα προσηλώθηκε στην οικογένειά του. Αν είναι κάτι που μειώνει το όνομα του Χριστού είναι η αδύνατη μαρτυρία μας. Η χλιαρή αλλαγή, που δεν αποστομώνει, δεν καθηλώνει, δεν τραντάζει. Είδα κάποιον που εκμεταλλευόταν γυναίκες στο λιμάνι, να μασουλάει καραμέλες  και να κλαίει από χαρά σαν μικρό παιδί. Η δύναμη της αλλαγής είναι η τέλεια παράδοσή μας σε Κείνον. Χωρίς όρους, χωρίς κρυφοκοιτάγματα. Εκείνος θα κάνει το καλό έργο. Εκείνος θα βάλλει τα μασούρια του δυναμίτη να τινάξει το παλιό και το άχρηστο της αμαρτίας, για να χτίσει στο οικόπεδο το δικό Του θαύμα. Μια ευκαιρία σου προσφέρεται να πειραματιστείς τον Θεό στη ζωή σου(Ιωάννη 17:3, 1 Ιωάννη 2:13-14, Γαλάτας 4:8-9). Δεν θα μετανιώσεις ποτέ.