«Τότε θέλει ειπεί και προς τους εξ αριστερών· Υπάγετε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον, το ητοιμασμένον διά τον διάβολον και τους αγγέλους αυτού. Διότι επείνασα, και δεν μοι εδώκατε να φάγω, εδίψησα, και δεν με εποτίσατε, ξένος ήμην, και δεν με εφιλοξενήσατε, γυμνός, και δεν με ενεδύσατε, ασθενής και εν φυλακή, και δεν με επεσκέφθητε. Τότε θέλουσιν αποκριθή προς αυτόν και αυτοί, λέγοντες· Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή, και δεν σε υπηρετήσαμεν; Τότε θέλει αποκριθή προς αυτούς, λέγων· Αληθώς σας λέγω, καθ’ όσον δεν εκάμετε εις ένα τούτων των ελαχίστων, ουδέ εις εμέ εκάμετε. Και θέλουσιν απέλθει ούτοι μεν εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.» (Ματθαίος 25:41-46)

Ό,τι όμορφο συνιστώ σε ό,τι διαβάζω το κλαδεύω και το μεταφέρω για χάρη των αναγνωστών μας. Μη μου πείτε πως δεν είναι ωραίο το παρακάτω. «Οι σκέψεις οδηγούν στις πράξεις. Οι πράξεις οδηγούν στις συνήθειες. Οι συνήθειες οδηγούν και διαπλάθουν τον χαρακτήρα. Και ο χαρακτήρας διαμορφώνει τη μοίρα μας». Αλήθεια είναι πάρα πολύ δυνατό αυτό. Μπορούμε να πάρουμε τα δυο άκρα και να τα συνδέσουμε. Θα βγει ένα παράξενο αποτέλεσμα. Οι σκέψεις, μετά από διάφορα στάδια, διαμορφώνουν τη μοίρα μας. Αλήθεια. Τι σκεφτόμαστε όλη τη μέρα; Είναι μια ατέλειωτη ταινία που γυρίζει αδιάκοπα. Δεν σταματά καθόλου. Δεν υπάρχουν κενά στη σκέψη μας. Ακόμα και στον ύπνο μας με ονειρικές παραστάσεις δουλεύει η σκέψη μας. Μα το κακό είναι πως πάντα δεν μπορούμε να ελέγχουμε την σκέψη μας. Τι λέω; Σπάνια και λιγοστοί είναι αυτοί, που μπορούν και ελέγχουν και καθοδηγούν την σκέψη τους. Και γι’ αυτό κάτι στενόχωρες σκέψεις, έρχονται και ξανάρχονται. Τις διώχνουμε, και αυτές σαν τις αλογόμυγες, δεν φεύγουν και η ζωή γίνεται τόσο δύσκολη, βασανιστική. Μερικοί, μάλιστα, στο τέλος τρελαίνονται. Είναι μια αδυναμία ανθρώπινη η αδυναμία ελέγχου της σκέψης μας. Μας λένε οι γιατροί και οι ψυχίατροι να μην σκεφτόμαστε στενόχωρα πράγματα. Μα δεν μας λένε τον τρόπο που θα μπορέσουμε να πετύχουμε αυτό το θαύμα. Και όμως αυτό το τόσο δύσκολο και αδύνατο επιτυγχάνεται απόλυτα από τα πιστά παιδιά του Θεού(Ιωάννη 1:12-13, 1 Ιωάννη 3:1-2, Εφεσίους 1:5, 2:19). Ο Θεός δια του Αγίου Πνεύματος, δουλεύει μέσα στην ψυχή τους και στο εσωτερικό τους κόσμο και τους δίνει τη δύναμη να αποδιώχνουν ακάθαρτες, αμαρτωλές, στενόχωρες σκέψεις και να γεμίζουν με υλικό καθαρό(Ρωμαίους 12:2, Κολοσσαείς 3:1-2) και ευλογημένο. Γι΄ αυτό είναι πάντα χαρούμενοι, γελαστοί και ευτυχισμένοι, γιατί είναι γεμάτοι από τις εμπνεύσεις και τα λόγια, τις αλήθειες του Θεού, που γεμίζει μ’ αυτό το υλικό την καρδιά τους. Γι΄ αυτό ο χαρακτήρας τους αλλάζει τελείως και παίρνει γραμμές και χαρακτηριστικά Χριστού(Γαλάτας 4:19), που αποτυπώνονται στη μορφή τους. Γι’ αυτό με τη δύναμη του Θεού που δουλεύει αδιάκοπα μέσα στην καρδιά τους και την ύπαρξή τους, τους καθιστά χαρούμενους και ευτυχισμένους. Και φυσικά, και η μοίρα τους αλλάζει πια τελείως. Όλη η ύπαρξή τους ανανεώνεται. Βλέπουν με άλλα μάτια τον κόσμο, τη ζωή, τον εαυτό τους και τους άλλους. Και η μοίρα τους αλλάζει απόλυτα. Τώρα πια αφήνονται απόλυτα στα χέρια του Θεού και δένονται μαζί του σε μια ενότητα και ταύτιση μαζί του. Αλήθεια πόσο σπουδαία είναι όλα αυτά; Μπορούν να γίνουν και δικά σου.