«Διότι ο Χριστός δεν εισήλθεν εις χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλ’ εις αυτόν τον ουρανόν, διά να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών· ουδέ διά να προσφέρη πολλάκις εαυτόν, καθώς ο αρχιερεύς εισέρχεται εις τα άγια κατ’ ενιαυτόν με ξένον αίμα· διότι έπρεπε τότε πολλάκις να πάθη από καταβολής κόσμου· τώρα δε άπαξ εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού. Και καθώς είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις, ούτω και ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν.» (Εβραίους 9:24-28)

Είναι φορές, που διαβάζει κανείς στις εφημερίδες παράξενα πράγματα, που υποκύπτει στον πειρασμό να τα επαναλάβει. Ένα μεγάλο πρόβλημα λύθηκε. Τι θα γίνει με τις νεκροφάνειες. Με αυτούς που τους νομίσανε, πεθαμένους, τους κάνανε όμορφη κηδεία, τους θάψανε με τιμές και λουλούδια και τους σκεπάσανε. Και κάποτε αυτοί συνέρχονται, στον τάφο. Και αν δεν ήτανε πεθαμένοι σωστά, τώρα ήτανε υποχρεωμένοι να ξαναπεθάνουν. Ένας, δαιμόνιος εφευρέτης, βρήκε μια μικροσκοπική συσκευή, ηλεκτρονική, που μπαίνει μέσα στην κάσα, μαζί με τον μακαρίτη. Αν ξαναζωντανέψει και κινηθεί, αρχίζει να λειτουργεί σαν το αλάρμ των αυτοκινήτων., σαν ζυγώσει κλέφτης. Βγάζει και σήμα ραδιοφωνικό, που μπορεί να το πιάσει κάποιος ερασιτέχνης. Θα πρέπει να πουλάει πολλές τέτοιες συσκευές, ο φίλος μας. Και θα κάνει πολλά λεφτά. Γιατί, όλοι θα λένε, για καλό και για κακό, βάλε και μια τέτοια μικροσυσκευή να κρατήσει συντροφιά τον μακαρίτη. Βέβαια, εξαρτάται από το πόσο θα θέλει να ξαναγυρίσει στη ζωή ο πεθαμένος. Φοβάμαι όμως πως αν ήτανε πλούσιος, κανένας κληρονόμος δεν θα ήθελε να στερηθεί την κληρονομιά και να ξαναφέρει από τον άλλο κόσμο τον μακαρίτη. Η κληρονομιά, πάντα είναι προτιμότερη από τον κληροδότη. Μπορούμε να φαιδρολογούμε με τις ώρες γύρω από το θάνατο, την επιθυμία της ζωής, την ανάσταση και άλλα. Μα το γεγονός είναι ένα. Ο άνθρωπος. Ο κάθε άνθρωπος, δεν τα πάει καλά με τον θάνατο. Όλοι θα ήθελαν να απαλλαγούν απ’ αυτόν. Μα μας έχει καθίσει στο σβέρκο τόσο άσχημα. Τρομερό. Η ζωή που ζούμε, στην πραγματικότητα είναι μια ζωή θανάτου. Κάθε μέρα αγωνιζόμαστε να νικήσουμε το θάνατο. Με το φαγητό, με τα φάρμακα, με την ψυχαγωγία. Μα είναι ένα από πριν χαμένο παιχνίδι. Ένας μόνο νίκησε το θάνατο, και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Η ανάστασή Του είναι ιστορικά τεκμηριωμένη. Μα και ο ζωντανός και αναστημένος Ιησούς Χριστός, μας προσφέρει πολύτιμες καθημερινές εμπειρίες, εάν θελήσουμε να συνδεθούμε μ’ Αυτόν δια πίστεως, μεταφέρονται στη δική μας ζωή. Γινόμαστε μέτοχοι της αιώνιας ζωής(Ιωάννη 6:47, 1 Τιμοθέου 6:12, 1 Ιωάννη 5:13). Και αυτή η αιώνια ζωή, δεν είναι ένα σχήμα λόγου. Είναι πραγματικότητα. Ο χριστιανός πεθαίνει, μα σαν παλιόρουχο αφήνει το σώμα του, για να φορέσει ένα άλλο σώμα(1 Κορινθίους 15:49), όπως ο δύτης το σκάφανδρο, και να πορευτεί μέσα στην Ουράνια σφαίρα, που, ούτε η αμαρτία ούτε ο πόνος και το άγχος, έχουν πια καμιά θέση. Εκεί, μέσα στη σφαίρα της παρουσίας του Θεού, νιώθουμε τον αληθινό σκοπό της ζωής και το πραγματικό της νόημα. Και ευχαριστούμε το Θεό γι’ αυτό. Αντί, λοιπόν, για την ηλεκτρονική συσκευή στον τάφο σου, βάλε τώρα μέσα στην καρδιά σου το λόγο του Θεού. Είναι καλύτερα.