«αλλ’ ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών. Πολλώ μάλλον λοιπόν αφού εδικαιώθημεν τώρα διά του αίματος αυτού, θέλομεν σωθή από της οργής δι’ αυτού. Διότι εάν εχθροί όντες εφιλιώθημεν με τον Θεόν διά του θανάτου του Υιού αυτού, πολλώ, μάλλον φιλιωθέντες θέλομεν σωθή διά της ζωής αυτού· και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμενοι εις τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ελάβομεν τώρα την φιλίωσιν.» (Ρωμαίους 5:8-11)

Το 1962 κέρδισα την κορώνα της Μις Κάνσας και αμέσως μετά με διάλεξαν από τις πρώτες κοπέλες για το διαγωνισμό της Μις Υφήλιος. Για αρκετά χρόνια ήμουν ακριβοπληρωμένη αεροσυνοδός, και μοντέλο της αεροπορικής εταιρείας TWA. Και είχα πιστέψει πως είχα όλο τον κόσμο στα πόδια μου. Απολάμβανα δόξα, ομορφιά και ζωντάνια. Τότε ήταν που άρχισαν να αναφαίνονται τα πρώτα σημάδια της αρρώστιας μου. Η κατάληξη ήρθε σύντομα. Σκλήρυνση κατά πλάκας. Μέσα στην αγωνία, άρχισα να τα βάζω με τον Θεό. Τον μισούσα, ναι, το θυμάμαι καλά, τον μισούσα με όλη τη δύναμη που διέθετα. Πίστευα πως μου είχε ληστέψει, ό,τι πολύτιμο και όμορφο είχα στη ζωή μου. Τελικά κατέληξα σε μια αναπηρική καρέκλα και τότε το δράμα μου έγινε πιο μεγάλο. Εκείνο, που συγκλόνισε κυριολεκτικά τη ζωή μου, ήταν όταν ο πατέρας έφυγε από το σπίτι  και μας εγκατέλειψε, μην αντέχοντας το δράμα μου και τη δοκιμασία της οικογένειας. Λύγισα. Αυτό με γονάτισε αληθινά. Δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσε και ο πατέρας μου να κλείσει τα σπλάχνα του μπροστά στον πόνο του παιδιού του και να με αποδιώξει. Έγινε όμως. Και εγώ σκεφτόμουν ν’ αυτοκτονήσω, μα δεν είχα το θάρρος και τη δύναμη. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν ήθελα κανέναν και τίποτα. Έτσι, μέσα στην μοναξιά μου, είχα μια έντονη ιδέα πως ο Θεός που εγώ μισούσα και αιτιώμουν για όλα, δεν ήταν ούτε σκληρός, ούτε κακός. Ένοιωθα πως ήταν δίπλα μου σε όλο αυτό το μονοπάτι της σκληρής μου δοκιμασίας. Και μάλιστα πως μόνο Αυτός με αγαπούσε ειλικρινά και γνήσια, ενώ όλοι, ακόμα και οι γονείς μου, είχαν κάνει πέρα. Το ένοιωθα, με συγκινούσε αυτή η σκέψη, είχα όμως πολύ εγωισμό για να το ομολογήσω. Μια θεία μου τότε μου πρόσφερε ένα σπίτι, στην Καλιφόρνια. Αυτό ήταν για μένα μεγάλη ανακούφιση. Έφυγα εγώ και ο πατέρας γύρισε πίσω στο σπίτι μας. Εκεί στην Καλιφόρνια άρχισα να βγαίνω έξω και να έχω κάποιες υπεύθυνες δραστηριότητες. Άκουσα για την αγάπη και την συγχωρητικότητα του Ιησού σε κάποιο στάδιο της περιοχής μια βραδιά. Καθηλώθηκα. Αυτό που πάντα υποψιαζόμουν για το πρόσωπο του Θεού. Κατάλαβα πως δεν χρειαζόμουν να γνωρίσω τίποτα περισσότερο. Ο Κύριός μου με χρησιμοποιεί μαζί με το αναπηρικό μου καροτσάκι για τη δόξα Του. Γύρισαν στο Χριστό η μητέρα μου και οι δυο αδελφές μου. Και ο πατέρας μου ενδιαφέρεται σοβαρά και δέχτηκε με χαρά τη Βίβλο που του κάναμε δώρο στα γενέθλιά του. Για πρώτη φορά. Καμιά φορά παίρνω στα χέρια μου τις παλιές φωτογραφίες και τις κοιτάζω. Ντυμένη με πανάκριβα φορέματα και με προκλητική κοσμική εμφάνιση ζούσα όπως νόμιζα, όπως μου άρεζε και βάδιζα για την αιώνια απώλεια χωρίς να το καταλαβαίνω. Θυμάμαι εκείνη την εποχή που καμάρωνα σαν βασίλισσα και μονολογώ «φτωχό πλασματάκι». Νόμιζες πως η ζωή θα είναι ένα ατέλειωτο ταξίδι με φώτα, χειροκροτήματα, χορούς και απολαύσεις. Αλλά η πραγματική ζωή άρχισε μόλις πρωτοσυνάντησες τον Κύριο Ιησού Χριστό. Και είμαι τόσο χαρούμενη γι’ Αυτόν, τόσο γεμάτη μαζί Του.