«Και καθώς ο Μωϋσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτω πρέπει να υψωθή ο Υιός του ανθρώπου, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. Επειδή δεν απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον διά να κρίνη τον κόσμον, αλλά διά να σωθή ο κόσμος δι’ αυτού. Όστις πιστεύει εις αυτόν δεν κρίνεται, όστις όμως δεν πιστεύει είναι ήδη κεκριμένος, διότι δεν επίστευσεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού. Και αύτη είναι η κρίσις, ότι το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φώς· διότι ήσαν πονηρά τα έργα αυτών. Επειδή πας, όστις πράττει φαύλα, μισεί το φως και δεν έρχεται εις το φως, διά να μη ελεγχθώσι τα έργα αυτού· όστις όμως πράττει την αλήθειαν, έρχεται εις το φως, διά να φανερωθώσι τα έργα αυτού ότι επράχθησαν κατά Θεόν.» (Ιωάννη 3:14-21)

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό, που πίστευαν πως ο άνθρωπος ήτανε μηχανή, με γρανάζια, σωληνάκια, συρματάκια και πως κάθε όργανό του είχε μια ανεξάρτητη αυτοτέλεια. Τότε λοιπόν πίστευαν, και πολλοί ακόμα εξακολουθούν να πιστεύουν, πως ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείτο από διάφορα τμήματα, που το κάθε τμήμα είχε και τον έλεγχο ενός μέρους της αισθητηριακής μας ή πνευματικής μας ζωής. Στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ έγιναν πειράματα για μεταμοσχεύσεις τμημάτων εγκεφάλων σε ποντικούς μα τα αποτελέσματα δεν δικαίωσαν τις παλιές αντιλήψεις. Οι καινούριοι, μετά την μεταμόσχευση τμημάτων, εγκέφαλοι, δεν έδειχναν «εισβολή νέας προσωπικότητας». Αντίθετα μάλιστα εδραιώθηκε η αυτοπεποίθηση, πως υπάρχει κάποιο κεντρικό όργανο, που μένει στο βάθος της προσωπικότητας και αυτό δεν μεταβάλλεται, ούτε αλλοιώνεται η ταυτότητα του προσώπου. Τη μεγάλη αυτή αλήθεια, ότι δηλαδή άλλο πράγμα η προσωπικότητα  και άλλο ο σαρκοεγκέφαλος με τα εκατό εκατομμύρια τους νευρώνες του, την είχα συναντήσει σ’ ένα βιβλίο του καθηγητή του Πανεπιστημίου κ. Σκαλτσούνη, που το γράψαμε στην αρχή του αιώνα μας. Και αναφέρει, ανθρώπους, που είχαν κανονική προσωπικότητα, και σαν ανοίξανε, μετά το θάνατό τους τον εγκέφαλό τους βρήκανε να είναι κατεστραμμένος κατά 50%. Θα είναι πιο θαρραλέο να λέγανε οι ειδικοί, πως δεν ξέρουν πιο είναι το κέντρο της προσωπικότητας του ανθρώπου, δηλαδή, του «εγώ» του. Η Αγία Γραφή υποστηρίζει, πως, μέσα στο σώμα μας βρίσκεται ο πραγματικός άνθρωπος με πνευματική υπόσταση. Φυσικά δεν έχει βάρος, δεν είναι αισθητό στις χοντροκομμένες μας αισθήσεις. Μα είναι αυτό το στοιχείο, που φορώντας σαν γάντι το σώμα μας, το υλικό, το χρησιμοποιεί για να επικοινωνήσει με τον κόσμο μας αυτόν. Είναι το σώμα μας ένα ειδικό σκάφανδρο, που από μέσα βρίσκεται ο πραγματικός μας εαυτός. Όταν θα φύγουμε από τον κόσμο τούτο και αφήσουμε το σώμα μας αυτό(Φιλιππησίους 1:23-24, 2 Κορινθίους 5:6-8) τότε, θα φορέσουμε ένα άλλο σώμα(1 Κορινθίους 15:49), κατάλληλο για τις νέες περιβαλλοντικές ανάγκες, της περιοχής που λέγεται Ουρανός. Φυσικά θα είναι ένα σώμα, άλλης υφής και σύνθεσης, όχι υλικής, μα όπως λέει ο απόστολος Παύλος, «εξ Ουρανού». Μα εμείς, θα είμαστε οι ίδιοι, με την προσωπικότητά μας, την μνήμη μας, τον χαρακτήρα μας και φυσικά την ιστορία μας και το όνομά μας, αν και θα πάρουμε κάποιο καινούριο(Αποκάλυψη 2:17,3:12). Όλα αυτά είναι τόσο λογικά μα και αληθινά γιατί, δεν είναι ανθρώπινα λόγια μα λόγια του Χριστού, που πέθανε και αναστήθηκε και μας περιμένει, στην περιοχή που λέγεται «Ουρανός» και δεν έχει καμιά σχέση με τον ατμοσφαιρικό ή διαστημικό ουρανό. Αυτή είναι η αλήθεια για τον εαυτό μας.