«Ας μη βασιλεύη λοιπόν η αμαρτία εν τω θνητώ υμών σώματι, ώστε κατά τας επιθυμίας αυτού να υπακούητε εις αυτήν, μηδέ παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας εις την αμαρτίαν, αλλά παραστήσατε εαυτούς εις τον Θεόν ως ζώντας εκ νεκρών, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης εις τον Θεόν. Διότι η αμαρτία δεν θέλει σας κυριεύσει· επειδή δεν είσθε υπό νόμον, αλλ’ υπό χάριν. Τι λοιπόν; θέλομεν αμαρτήσει διότι δεν είμεθα υπό νόμον, αλλ’ υπό χάριν; μη γένοιτο. Δεν εξεύρετε ότι εις όντινα παριστάνετε εαυτούς δούλους προς υπακοήν, είσθε δούλοι εκείνου εις τον οποίον υπακούετε, ή της αμαρτίας προς θάνατον ή της υπακοής προς δικαιοσύνην; Χάρις όμως εις τον Θεόν, διότι υπήρχετε δούλοι της αμαρτίας, πλην υπηκούσατε εκ καρδίας εις τον τύπον της διδαχής, εις τον οποίον παρεδόθητε, ελευθερωθέντες δε από της αμαρτίας, εδουλώθητε εις την δικαιοσύνην· ανθρωπίνως λέγω διά την ασθένειαν της σαρκός σας. Διότι καθώς παρεστήσατε τα μέλη σας δούλα εις την ακαθαρσίαν και εις την ανομίαν προς την ανομίαν, ούτω τώρα παραστήσατε τα μέλη σας δούλα εις την δικαιοσύνην προς αγιασμόν. Διότι ότε υπήρχετε δούλοι της αμαρτίας, υπήρχετε ελεύθεροι από της δικαιοσύνης. Τίνα λοιπόν καρπόν είχετε τότε εξ εκείνων των έργων, διά τα οποία τώρα αισχύνεσθε; διότι το τέλος εκείνων είναι θάνατος. Αλλά τώρα ελευθερωθέντες από της αμαρτίας και δουλωθέντες εις τον Θεόν, έχετε τον καρπόν σας εις αγιασμόν, το δε τέλος ζωήν αιώνιον. Διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.» (Ρωμαίους 6:12-23)

Σε άκουσα να γελάς σαν άκουσες τη λέξη αμαρτία. Κατασκεύασμα καλογερίστικο για εκφοβισμό των αφελών προς δεκαρολογίαν. Έτσι κάπου άκουσες να λένε. Και σου φάνηκε σωστό και νόστιμο. Και το λες κι εσύ. Όχι φίλε. Κάποτε, νομίζω ήτανε η γιορτή του αγίου Ανδρέα, μας πήγανε στο μουσείο του Συγγρού και είδαμε, προπλάσματα από κερί, πως καταντά ο άνθρωπος, από τα αφροδίσια νοσήματα. Κάτι αποκρουστικό συνεπακόλουθα της αμαρτίας. Κι εγώ, μέχρι τότε γελούσα στο άκουσμα της αμαρτίας. Μα, τρόμαξα τόσο. Κάποτε, είδα περνώντας απ’ έξω από τις φυλακές της Κέρκυρας, ανθρώπους, μα ναι ήτανε άνθρωποι, πιασμένοι από τα κάγκελα να ουρλιάζουν, από εκείνο το μικρό παραθυράκι. Να βρίζουν, και να καταριούνται. Ήτανε η αμαρτία, Τι άλλο; Και ήτανε αυτό που είδα απ’ έξω. Σκέψου από μέσα. Κάποτε ενώ περπατούσα στο δρόμο, πήγαινε μπροστά μου ένα ζευγάρι. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Ξαφνικά σταμάτησαν. Εκείνος έδωσε ένα χαστούκι στη γυναίκα, που έπεσε κατά γης. Αυτός την κλώτσησε και έφυγε. Και αυτή πήγε σ’ ένα τοίχο και έκλεγε. Και ήτανε καλοντυμένη. Ήτανε η αμαρτία. Μη ρωτάς ποια αμαρτία. Η αμαρτία, η κατάρα που δέρνει τον άνθρωπο. Κάποτε έπεσε στα χέρια μου ένα άλμπουμ με σκίτσα του Δημητριάδη από την κατοχή. Και είχε ένα παιδάκι να γυρνά νύχτα στους δρόμους της Αθήνας και να φωνάζει, «Πεινώ. Πεινώ». Και ήτανε αλήθεια. Το πρωί θα το βρίσκανε πεθαμένο. Και είναι η αμαρτία. Και θα μπορούσες να μου πεις πως είναι η άνιση διανομή των αγαθών, πως είναι συμπλέγματα και βιολογικά εξαναγκασμοί, και άλλα τέτοια νόστιμα και φανταχτερά και βαρύγδουπα. Φίλε μου είναι η αμαρτία. Θα μπορούσα μέχρι αύριο να αναφέρω παραδείγματα. Μα το βλέπεις και μόνος σου. Είναι η αμαρτία. Είναι η απουσία του Θεού. Δεν θέλουμε τν Θεό. Θελήσαμε να φτιάξουμε ένα δικό μας παράδεισο και τον φτιάξαμε, μόνο που τον γεμίσαμε με φίδια κολοβά, φαρμακερά που μας δαγκάνουν χωρίς έλεος. Πότε- πότε θυμόμαστε το Θεό. Θέλουμε να Του τα φορτώσουμε όλα. Μα είναι ψέμα. Εμείς φύγαμε απ’ Αυτόν. Τον θεωρήσαμε εμπόδιο. Θέλαμε να κυλιστούμε στη βρωμιά. Και η αγιότητά Του μας ενοχλούσε. Μα και πάλι, σαν το θελήσουμε, μπορεί να μπει μέσα στη ζωή μας και να μας απαλλάξει από την κατάρα της αμαρτίας(Ρωμαίους 7:24-25, 6:18,22). Γι’ αυτό έστειλε το Χριστό εδώ στον κόσμο μας. Γι’ αυτό φόρεσε το δικό μας σώμα(Ιωάννη 1:1-2, 14), έγινε αδελφός μας, μπήκε στη ζωή μας μόνο από αγάπη. Ναι μόνο από αγάπη(Ιωάννη 3:16). Το αντίδοτο της αμαρτίας το φάρμακο που εξουδετερώνει την αμαρτία από την ψυχή μας, το χαρίζει ο Χριστός δια του Πνεύματός Του, που κυριαρχεί στην ύπαρξή μας(Πράξεις 2:38, Εφεσίους 1:13-14). Κανένας δεν μπορεί να μπει σ’ αυτή την περιοχή και να μας θεραπεύσει από αυτήν την κατάρα, που είναι χειρότερη από τον καρκίνο. Λοιπόν θα αφήσεις το δηλητήριο να τρέχει μέσα στις φλέβες της ζωής σου;