Τα όρια της πίστης

0
105

«Ο δε Ιησούς είπε προς αυτόν· Το εάν δύνασαι να πιστεύσης, πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα. Και ευθύς κράξας ο πατήρ του παιδίου μετά δακρύων, έλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει εις την απιστίαν μου. Ιδών δε ο Ιησούς ότι επισυντρέχει όχλος, επετίμησε το πνεύμα το ακάθαρτον, λέγων προς αυτό· το πνεύμα το άλαλον και κωφόν, εγώ σε προστάζω, Έξελθε απ” αυτού και μη εισέλθης πλέον εις αυτόν. Και το πνεύμα κράξαν και πολλά σπαράξαν αυτόν, εξήλθε, και έγεινεν ως νεκρός, ώστε πολλοί έλεγον ότι απέθανεν. Ο δε Ιησούς πιάσας αυτόν από της χειρός ήγειρεν αυτόν, και εσηκώθη.» (Μάρκος 9:23-27)

Ο Κύριός μας δέχτηκε μια μομφή, μια κατηγορία, που είχε δυο όψεις, δυο πλευρές. Βέβαια αυτές οι κατηγορίες, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήτανε αμαρτίες. Έθεταν σε αμφισβήτηση βασικές ιδιότητες και στοιχεία της ζωής του Κυρίου μας. Του είπε λοιπόν κάποιος, που είχε το παιδί του σε μια δαιμονική κατάσταση. «Διδάσκαλε, εάν δύνασαι τι» αυτή ήταν η πρώτη κατηγορία, και η δεύτερη ήτανε: «σπλαχνισθείς εφ’ ημάς…» κάνε κάτι για το παιδί μου, και συνέχιζε την περιγραφή της τραγικής κατάστασης του παιδιού του. Ο Κύριος όμως του έκοψε στη μέση την κουβέντα και του απάντησε γρήγορα και κατηγορηματικά: «Εάν δύνασαι να πιστεύσης, πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα». Σαν να του λέει, ναι, υπάρχει ένα πρόβλημα και μια δυσκολία, μα αυτή δεν είναι σε μένα, μα σε σένα. Του γυρίζει την υποθετική πρόταση: «Εσύ μπορείς να πιστέψεις; Πάντα είναι δυνατά στον πιστεύοντα». Είμαστε ευγνώμονες στον άνθρωπο αυτό, που έγινε αφορμή να μας αποκαλύψει ο Κύριος αυτόν τον πνευματικό νόμο. Και δοξάζουμε το Θεό, που μας έδωσε τέτοια δύναμη, τόση εξουσία, με μόνη την πίστη να επιτυγχάνουμε τα αδύνατα και αυτά τα αδύνατα να γίνονται δυνατά στη ζωή μας. Φαίνεται ο άνθρωπος αυτός ήτανε έξυπνος και έσπευσε να πάρει θετική στάση σε αυτά που του είπε ο Κύριος. Βιαστικά απάντησε: «ναι, πιστεύω Κύριε», μα αμέσως κατάλαβε πως είπε μεγάλη κουβέντα. Και αμέσως διόρθωσε, κοιτάζοντας μέσα του. «Βοήθει εις την απιστίαν μου» (Μάρκος 9:24). Ναι, ο Κύριος παραχώρησε το δώρο αυτό του νόμου της πίστεως, μα δεν υπάρχουν άνθρωποι με πίστη. Έτσι δικαιολογούνται και ερμηνεύονται τα λόγια του Κυρίου, «εάν έχετε πίστιν ως κόκκον συνάπεως» (Ματθαίος 17:20). Μα ούτε τόσο Κύριε; Δυστυχώς έτσι συμβαίνει. Αυτοί που γεμίζουν τις εκκλησίες πίστη δεν έχουν, κι ας μιλούν αδιάκοπα περί πίστεως. Εκεί ανάγεται όλο το θάμα. Εάν είχαν πίστη, δεν θα υπήρχαν βουνά, προβλήματα, θέματα, γιατί θα τα διατάζανε να πάνε να πέσουν στη θάλασσα. Μα τι περιεχόμενο έχει αυτή η πίστη; Πίστη στο λόγο του Κυρίου, που ανεβάζει το λόγο το δικό μας. «Αλλά πιστεύει ότι εκείνα τα οποία λέγει γίνονται» (Μάρκος 11:23). Είναι μια πίστη σαν και αυτήν που ο Παύλος, που έλεγε τα ίδια λόγια «τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού» (Φιλιππησίους 4:13). Δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, γι’ αυτό δεν γίνεται απολύτως τίποτα. Αυτό που φανταζόμαστε και αποκαλούμε πίστη, δεν είναι παρά ψυχρή παραδοχή και γνώση. Μα αυτό δεν κάνει τίποτα. Εκείνο που έντονα με προβληματίζει είναι το «πάντα». Δεν αφήνει τίποτα απ’ έξω. Όλα είναι δυνατά. Τις άπειρες δυνατότητες του Θεού τις μεταφέρει, δια της πίστεως, σε μας. Τότε μπορούμε να κάνουμε ό,τι έκανε ο Θεός στη θέση μας.  «Τα πάντα». Και δεν είναι μόνο οι αρρώστιες, οι αποτυχίες, τα προβλήματα, και τόσα άλλα της καθημερινής ζωής. Είναι προ πάντων, η σωτηρία αθανάτων ψυχών, που είναι χωρίς Χριστό, νεκρές κυριολεκτικά. Με την πίστη και την προσευχή μας αυτές μπορούν να πάρουν ζωή. Και αυτή τη ζωή, θα την πάρουν από εμάς, δια της πίστεως, που τίποτα δεν είναι αδύνατο σε αυτήν. Ατομικό και προσωπικό θέμα.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ άνθρωπος
Επόμενο άρθροΟι πάγοι

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ