Ο άνθρωπος

0
84

«Δεν μπορούμε να εννοήσουμε τον άνθρωπο γιατί είναι μια αντίφαση. Ο άνθρωπος, μόνος απ’ όλα τα πλάσματα του κόσμου ζει σπασμένος στα δυο. Το ένα πόδι στη γη (πάθη, κακίες, εγκλήματα) και το άλλο στον ουρανό (χαρά του ωραίου, δίψα του αγαθού, φόβος του Θεού).» Ευ. Παπανούτσος

Θα έχετε ακούσει την λέξη μείγμα. Ή κράμα. Ναι κάτι τέτοιο είναι ο άνθρωπος. Αποτελείται από δυο, τόσο διαφορετικά και αντίθετα μεταξύ τους στοιχεία. Μα, ακριβώς αυτή του η διπλή υπόσταση δείχνει πόσο αληθινή είναι η Αγία Γραφή. Για κάθε άνθρωπο που ξέρει να βλέπει, και ξέρει να σκέπτεται βλέπει διάσπαρτα μέσα στον κόσμο μας να υπάρχουν ετερόκλητα στοιχεία, αντιφατικά, αλληλοαναιρούμενα, το καλό και το κακό, η αγάπη και το μίσος, η υγεία και οι αρρώστιες, τα λουλούδια και τα αγκάθια, οι βροχές και οι πλημμύρες, τα νοσοκομεία και τα στρατόπεδα, η ζωή και ο θάνατος. Και μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας δεν είναι διαφορετικά τα πράγματα. Τη μια στιγμή νοιώθουμε σαν άγγελοι και την άλλη περνούν από το μυαλό μας κάτι σκέψεις πρόστυχες, βρώμικες, σατανικές. Τι με νοιάζει αν ο Φρόϋντ μου λέει πως αυτό βγαίνει από το σκοτεινό μας υποσυνείδητο; Από μέσα μου βγαίνει. Και σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Πάνω σ’ αυτό κάποιος έλεγε πως ο Θεός δεν τα έφτιαξε σωστά. Γιατί αυτή την αντινομία την αποδίδει στο Θεό Δημιουργό. Τα έφτιαξε, έλεγε, στην αρχή πολύ καλά, μα μετά έδωσε μια κλωτσιά και τα ανέτρεψε. Είναι σαν την αγελάδα, έλεγε, που δίνει όμορφο γάλα στην καρδάρα και μετά δίνει μια κλωτσιά και τα ανατρέπει όλα. Κάποιος άλλος έλεγε, πως μοιάζει σαν ένα τρένο. Που ο οδηγός το έβαλε σε κίνηση και ‘όταν προχώρησε αρκετά πήδηξε και το άφησε ακυβέρνητο. Γιατί, ο κόσμος μας δίνει την εικόνα του ακυβέρνητου τρένου. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει. Είναι αυτό που λέει η Αγία Γραφή. Ναι, υπάρχει ένα δράμα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Ένα δράμα που αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Είναι η αμαρτία. Η απομάκρυνση από την αγάπη, την οδηγία και την κηδεμονία του Θεού. Ακριβώς για να ξανασυνδέσει το κομμένο νήμα στη σχέση μας με τον Θεό, ήλθε ο Χριστός στον κόσμο μας φορώντας το ανθρώπινο σχήμα και γενόμενος αδελφός μας, μιλώντας τη γλώσσα μας και ζώντας τη δική μας ζωή. Και ακόμη για να μας φανερώσει την έκταση του κακού, της αμαρτίας και να μας απολυτρώσει από την εποχή της και την δύναμή της(Ρωμαίους 6:18,22, 7:14-25), ανέβηκε και πέθανε στη δική μας θέση, πάνω στο σταυρό του Γολγοθά. Κανένας δεν έπιασε το πρόβλημα του ανθρώπου και, προπαντός, κανένας δεν το έλυσε έξω από το Χριστό, που ένα κλέφτη Ζακχαίο(Λουκάς 19:2-9) τον μετέβαλε στη στιγμή, και ένα ληστή τον δέχτηκε με αγάπη και στοργή(Λουκάς 23:43). Το ίδιο, και ένα ακόλαστο Αυγουστίνο και ένα διεφθαρμένο Φραγκίσκο της Ασίζης, τους απέδωσε αριστουργήματα ηθικά στην εποχή τους και στην ιστορία. Για όσους, θέλουν να καταφύγουν στο Χριστό, η τραγική αυτή κατάσταση, παύει να υπάρχει, γιατί ένα νέο στοιχείο, το πνεύμα του Θεού, κυριαρχεί μέσα στην ψυχή μας. Θα είναι αφροσύνη να αρνηθούμε την προσφορά του Χριστού(Εφεσίους 2:8, Ρωμαίους 3:24-26). Θα είναι αυτοκτονία να αμελήσουμε να δεχτούμε μια τέτοια προσφορά. Θα είναι δυναμίτης στα θεμέλια της ζωής μας και της ύπαρξής μας, η αδιαφορία μας σε μια τέτοια, μοναδική, σωτήρια, προσφορά, σαν και αυτήν του Ιησού Χριστού. Θα είναι αυτοκαταδίκη χωρίς μεταμέλεια, και χωρίς ελπίδα μελλοντικής διαφυγής η επιπόλαιη άρνησή σου να πειραματιστείς την γεμάτη αγάπη προσφορά του Ιησού Χριστού στη ζωή σου. Φυσικά, αυτό πρέπει να το κάνεις το συντομότερο δυνατό, γιατί όχι τώρα;

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ