Ο κόσμος παρέρχεται

0
100

«Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ· διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ” είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα.» (1 Ιωάννη 2:15-17)

Γύρω μας βρίσκονται ένα σωρό πράγματα. Αυτό, που μέσα στο Ευαγγέλιο λέγεται κόσμος. Είναι αυτά που συνθέτουν τη ζωή. Είναι αλήθεια ότι γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε μέσα σ’ αυτά και πολύ φυσικό και ανθρώπινο είναι όλα αυτά στο τέλος να τα αγαπάμε και να αναβαίνουν ψηλά στην εκτίμησή μας. Πέρα και πάνω από κάθε τι στον κόσμο. Θέλουμε να αποκτήσουμε ένα σπιτάκι. Θέλουμε να αποκτήσουμε ένα αυτοκινητάκι. Θέλουμε να έχουμε μια οικογένεια . Ένα κτηματάκι στην εξοχή. Ένα λογαριασμό στην τράπεζα. Να αποκτήσουμε. Να έχουμε. Να είναι δικά μας. Αλήθεια, όλα αυτά που προσεγγίζουμε  δια των αισθήσεων και επιπλέον τα αγκαλιάζει η καρδιά μας, μας παγιδεύουν και πιστεύουμε πως όλα αυτά συνθέτουν το παν. Και τούτο διότι μόνο αυτά υπάρχουν για μας και τίποτα άλλο για να τραβήξει την προσοχή μας και το ενδιαφέρον μας. Και όμως, όλα αυτά δεν είναι το παν. Το παν είναι άλλο. Είναι ένα άλλο σύμπαν, πνευματικό. Αυτό το ξεκαθάρισε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός λέγοντας ότι «η βασιλεία η δική μου δεν είναι εκ του κόσμου τούτου». Είναι ένα άλλο σύμπαν, που αν ταπεινωμένοι καταφύγουμε σ’ Αυτόν, εάν ζητήσουμε από το Θεό να μας εισαγάγει μέσα σ’ αυτό και να μας το αποκαλύψει, ο Θεός το κάνει. Ο απόστολος Παύλος λοιπόν, που ειδικά γνώρισε το μεγαλείο του Θεού, είπε ότι «τα πάντα θεώρησα σκύβαλα». Πέθανε από τα μάτια του και ρήμαξαν και μείνανε με τη μηδαμινή τους αξία σαν σκουπίδια, σκύβαλα, που δεν τα τρώνε ούτε οι κότες. Και συμπληρώνει πως τα θεώρησε ζημιά για να κερδίσει το Χριστό. Έχουμε, είναι αλήθεια, μεγάλη ανάγκη ο Θεός να μας αποκαλύψει όλη αυτή τη μεγάλη πραγματικότητα που λέγεται Βασιλεία Του, που λέγεται η αγάπη Του, που λέγεται η παρουσία Του. Όλα αυτά που λέγονται και γράφονται δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, παρά να τα πειραματιστούμε, να γνωρίσουμε και να μείνουμε μέσα στη Βασιλεία Του. Το σχήμα του κόσμου τούτου παρέρχεται και η επιθυμία αυτού. Είναι υποταγμένα στη φθορά. Και φθορά θα πει θάνατος σταδιακός και βαθμιαίος θάνατος. Πολλοί νομίζουν πως όταν ο Θεός είπε στον Αδάμ και στην Εύα πως όταν θα παρακούσουν θα πεθάνουν, αυτή η εντολή δεν εκτελέστηκε. Και όμως, εκτελέστηκε στο απόλυτο. Αυτή η ζωή που ζουν, υποδουλωμένοι στον κόσμο και στις επιθυμίες, είναι ζωή θανάτου. Μπερδεύουν την ύπαρξη και το θάνατο. Θάνατος δεν είναι καταστροφή της ύπαρξης. Η ύπαρξη θα συντηρείται. Μα θα είναι δέσμια της αμαρτίας και δεν θα μπορεί να λυτρωθεί. Οι πολλοί νομίζουν πως το παν είναι αυτό που βλέπουν με τα μάτια τους, αυτό που απομυζούν με τις αισθήσεις τους, η ύλη, η χοντροκομμένη ύλη που τους κρατάει δέσμιους. Αυτή είναι μια απάτη, μα ταυτόχρονα και μια φυλακή, μια ισόβια καταδίκη, που ποτέ δεν προσφέρει χορτασμό, που ποτέ δεν προσφέρει ικανοποίηση, που ποτέ δεν προσφέρει ευτυχία. Ο Κύριός μας είπε απευθυνόμενος στη λογική του ανθρώπου «τι γαρ ωφελήσει τον άνθρωπον αν τον κόσμον όλον κερδίσει και ζημιωθεί την  ψυχήν αυτού»; Και μην πεις ότι αυτό είναι υπερβολή, γιατί ο άνθρωπος με την ανικανοποίητη ψυχή του μπορεί να φτάσει να θέλει όλο τον κόσμο. Και αυτό συμβαίνει με όλους αυτούς, που αν και πλούσιοι, αγωνίζονται και θέλουν να κερδίσουν ακόμη περισσότερα, να κατακτήσουν και άλλα και δεν αντιλαμβάνονται πως με αυτό τον τρόπο διευρύνουν τα όρια της φυλακής τους, που είναι πάντα ο κόσμος. Αυτούς τους φυλακισμένους μέσα στον κόσμο ο Χριστός τους αγάπησε και τους αγαπά και θέλει να τους σώσει. Και «λέει τόσο έτσι αγάπησε τον κόσμο». Τον αγάπησε με σκοπό δια της πίστεως να τους αποσπάσει από τον κόσμο και να τους ελευθερώσει. Η Εκκλησία Του είναι το σώμα των εκλεκτών που άκουσαν και προσελκύστηκαν προς το Χριστό. Οι άλλοι, οι πολλοί, τα πλήθη αφήνονται και παρασέρνονται μέσα στο μαύρο θολό ποτάμι, με τα σάπια χόρτα, και σαν βατράχια βουτούν και ξαναβουτούν μέσα στο βούρκο, απολαμβάνοντας τη δική τους πραγματικότητα, το δικό τους κόσμο. Κάποια φορά βγαίνουν μέχρι την επιφάνεια, κοιτάζουν το γύρο κόσμο και τα άστρα στον ουρανό, λίγο ζηλεύουν, σκοτίζονται και ξαναβουτούν πάλι μέσα στο βούρκο. Αυτό επαναλαμβάνεται κάθε τόσο. Ο Κύριος όμως μέσα από το βούρκο αποσπά ένα «λαό ζηλωτή καλών έργων». Είναι οι δικοί Του. Είναι ο λαός Του. Μας λέει όμως ο Λόγος του Θεού και κάτι άλλο, «Το σχήμα αυτού του κόσμου παρέρχεται». Παρέρχεται, ή όπως το λέει το κείμενο «παράγεται», σημαίνει ότι περνά από κοντά και φεύγει και χάνεται. Δεν παρέχει καμιά σταθερότητα και μονιμότητα. Περνά από κοντά και σ’ αφήνει σύξυλο να χτυπιέσαι με την επιθυμία σου. Και όλα αυτά που είναι από ύλη είναι φθαρτά και μεταβλητά. Μετασχηματίζονται, μεταβάλλονται, γιατί είναι υποκείμενα στη φθορά, που όπως είπαμε είναι αυτός ο ίδιος ο θάνατος. Πάρτε παράδειγμα την ομορφιά στις γυναίκες, που τόσα και τόσα κάνουν για να την κρατήσουν, μα αυτή φεύγει και μαραίνεται και μεταβάλλεται σε ζάρες. Όλα τα αγαθά του κόσμου υπόκεινται σ’ αυτό το νόμο. Βλέπεις ένα αυτοκίνητο, που το καμαρώνεις και σου κλέβει την καρδιά, και ύστερα από ένα τρακάρισμα σιχαίνεσαι να το κοιτάξεις. Και οι άντρες δεν υστερούν, με βαμένα μαλλιά και περούκες πάνε να καλύψουν την φθορά τους, την ασχήμια τους που τους άφησε, που τους αποτύπωσε ο κόσμος  που ακατάπαυστα παρέρχεται. Και δεν είναι μόνο αυτό. Τι να πούμε για όνειρα και σχέδια και φαντασιώσεις, που είναι με αυτά παραγεμισμένη η ζωή των ανθρώπων του κόσμου! Είναι να τους λυπάσαι. Μου έλεγε ένας αδελφός, πως, «από τώρα αυτοί βρίσκονται στην κόλαση. Τι παραπάνω θα έχει να τους προσθέσει η κόλαση σαν βρεθούν εκεί». «Ο κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού». Δεν είναι μόνο ο κόσμος που είμαστε επάνω του γαντζωμένοι. Μα είναι και οι επιθυμίες μας, που κι αυτές παρέρχονται, ατονούν, μαραίνονται. Χάνουν την ικανότητα να επιθυμούν. Δεν συγκινούν πια. Βυθίζουν τον άνθρωπο σε μια ανορεξία και ατονία. Τα παλιά, τα ίδια πράγματα που κάποτε του προκαλούσαν ερεθίσματα, τώρα πια δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Μένουν απαθείς και αδιάφοροι και τι μένει πια τότε από τον κόσμο που για χάρη του στρέψαμε τα νώτα στο Θεό; Όλα παρέρχονται και φεύγουν και εμείς εάν κάνουμε αυτή την εκλογή μένουμε στο κενό και χαμένοι για πάντα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ