Ο Θεός δεν εμπαίζεται

0
52

«Μη πλανάσθε, ο Θεός δεν εμπαίζεται· επειδή ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει· διότι ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού θέλει θερίσει εκ της σαρκός φθοράν, αλλ” ο σπείρων εις το Πνεύμα θέλει θερίσει εκ του Πνεύματος ζωήν αιώνιον. Ας μη αποκάμνωμεν δε πράττοντες το καλόν· διότι εάν δεν αποκάμνωμεν, θέλομεν θερίσει εν τω δέοντι καιρώ. Άρα λοιπόν ενόσω έχομεν καιρόν, ας εργαζώμεθα το καλόν προς πάντας, μάλιστα δε προς τους οικείους της πίστεως. Ίδετε πόσον μακράν επιστολήν σας έγραψα με την χείρα μου. Όσοι θέλουσι να αρέσκωσι κατά την σάρκα, ούτοι σας αναγκάζουσι να περιτέμνησθε, μόνον διά να μη διώκωνται διά τον σταυρόν του Χριστού. Διότι ουδέ οι περιτεμνόμενοι αυτοί φυλάττουσι τον νόμον· αλλά θέλουσι να περιτέμνησθε σεις, διά να έχωσι καύχησιν εις την σάρκα σας. Εις εμέ δε μη γένοιτο να καυχώμαι ειμή εις τον σταυρόν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμον. Διότι εν Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή ισχύει τι ούτε ακροβυστία, αλλά νέα κτίσις.» (Γαλάτας 6:7-15)

Ίσως θα μπορούσε να πει κάποιος, πως το εδάφιο «ο Θεός δεν εμπαίζεται» δεν χρειάζεται, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να έχει την πρόθεση και τη διάθεση, μα και την πίστη ώστε να φαντάζεται πως θα μπορέσει να ξεγελάσει, να εξαπατήσει το Θεό σε θέματα ζωής και ανταπόδοσης. Και όμως. Ο καρδιογνώστης Θεός, που διαβάζει μέσα στις καρδιές μας σαν σε ανοιχτό βιβλίο, βλέπει, πως ρέπουμε προς την αμαρτία, και φανταζόμαστε πως, κοροϊδεύουμε τόσους άλλους, θα κοροϊδέψουμε και το Θεό. Και τι νόημα μπορεί να έχει αυτή η κοροϊδία μας; Είναι μια μορφή εξαπάτησης. Λέμε ότι είμαστε του Χριστού, Του ανήκουμε, Τον ονομάζουμε Κύριο, μα η ζωή μας, η συμπεριφορά μας, τα λόγια μας και τα έργα μας πολύ απέχουν από του να είναι αυτά που Αυτός θέλει και Αυτός παραγγέλλει. Είναι από αυτά που αρέσουν σ’ εμάς, σαρκικά, ανθρώπινα, κοσμικά. Αυτή η αντίφαση δεν περνάει μπροστά στο Θεό. Ανακαλύπτεται. Βέβαια ο Θεός δεν κάθεται από πάνω μας να εποπτεύει και να παρακολουθεί τις σκέψεις μας και τις πράξεις μας. Εάν εμείς οι άνθρωποι έχουμε μηχανές και αυτοματισμούς, ώστε να ελέγχουμε το κάθε τι, πόσο μάλλον ο παντογνώστης Θεός μπορεί και κατοπτεύει τα πάντα. Όπως έλεγε κάποιος, και είχε απόλυτο δίκιο, ο Θεός δεν πιάνεται κορόιδο από εμάς τους έξυπνους. Έχει αιώνιους νόμους, που λειτουργούν αυτόματα και συνεχώς χωρίς καμιά παρέμβαση, και σε μια ανύποπτη στιγμή, που εμείς φανταζόμαστε ότι τα καταφέραμε, εφαρμόζεται το σύστημα και ακολουθούν οι συνέπειες ραγδαίες και απόλυτες. Ένας τέτοιος νόμος του Θεού, που εξουδετερώνει τις δικές μας πονηριές εναντίον Του, είναι ο νόμος της σποράς και του θερισμού, που τον ξέρουμε από την καθημερινή ζωή, και τον χρησιμοποιούμε στις καθημερινές ανάγκες. Σιτάρι σπέρνεις, σιτάρι θερίζεις, καλαμπόκι σπέρνεις, καλαμπόκι θερίζεις. Έτσι λοιπόν σπέρνεις παρακοή, στη σάρκα, στην απιστία, θα θερίσεις φθορά και θάνατο. Και προσωρινό και αιώνιο. Αυτοί οι νόμοι είναι απόλυτοι, μονοκόμματοι, και δεν σηκώνουν άλλες εναλλακτικές λύσεις. Ξαφνικά και απροσδόκητα, εσύ που δοκίμασες και πειραματίστηκες να ξεγελάσεις το Θεό, είσαι παγιδευμένος, μπλεγμένος σε μια κατάσταση, από την οποία για να βγεις δεν υπάρχει καμία λύση. Η μόνη λύση είναι να δεχτείς τις συνέπειες και να ευχαριστήσεις το Θεό, γιατί σε ανέχτηκε τόσο καιρό. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορείς να Τον δοξάζεις μετά από την παρακοή σου, μέσα στον πόνο σου, εάν μετανοήσεις και επιστρέψεις με όλη σου την καρδιά.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ