«Εξεύρομεν δε ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν, εις τους κεκλημένους κατά τον προορισμόν αυτού· διότι όσους προεγνώρισε, τούτους και προώρισε συμμόρφους της εικόνος του Υιού αυτού, διά να ήναι αυτός πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών· όσους δε προώρισε, τούτους και εκάλεσε, και όσους εκάλεσε, τούτους και εδικαίωσε, και όσους εδικαίωσε, τούτους και εδόξασε. Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί προς ταύτα; Εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ’ ημών; Επειδή όστις τον ίδιον εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ’ αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα; Τις θέλει εγκαλέσει τους εκλεκτούς του Θεού; Θεός είναι ο δικαιών· τις θέλει είσθαι ο κατακρίνων; Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και αναστάς, όστις και είναι εν τη δεξιά του Θεού, όστις και μεσιτεύει υπέρ ημών. Τις θέλει μας χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Καθώς είναι γεγραμμένον, Ότι ένεκα σου θανατούμεθα όλην την ημέραν. Ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής. Αλλ’ εις πάντα ταύτα υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς.» (Ρωμαίους 8:28-37)

Το εδάφιο «Εξεύρομεν δε ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν,…» είναι δύσκολο να κατανοηθεί, γιατί εκείνο το «πάντα», για μας τους ανθρώπους περιέχει πάρα πολλά στοιχεία, που στην κρίση μας, στην αντίληψή μας, κάθε τι παρά το αγαθό εξυπηρετούν και σ’ αυτό τείνουν. Ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μια σύγκρουση, τι αγαθό, αναρωτιόμαστε, μπορεί να εξυπηρετεί; Μια αρρώστια που για καιρό μας κρατά στο κρεβάτι, τι αγαθό μπορεί να μας προσφέρει. Από μια ανεργία, από το διώξιμο από την εργασία, το αγαθό, ποιο μπορεί να είναι, απορούμε. Κάποτε κάποιος, σε μια συζήτηση πνευματική μου είπε: «είσαι πολύ απόλυτος». Το είδα ότι είχε δίκιο. Έτσι είναι, σκέφτηκα. Και ο Θεός μου έδειξε ότι αυτά τα απόλυτα είναι δικά Του, είναι του Λόγου Του, και δεν συζητιώνται. Τώρα ποιο μπορεί να είναι το αγαθό σε ένα δυστύχημα, σε μια αρρώστια, σε μια ανεργία, ας αφήσουμε τη σοφία του Θεού και την αγάπη Του να το προσδιορίσουν. Μου φαίνεται πως Εκείνος γνωρίσει καλύτερα από μας. Δυστυχώς εμείς κρίνουμε, περί κρίσεως πρόκειται, με τη λογική μας καθαρά υλιστικά, εγωκεντρικά, και ο ορίζοντάς μας είναι περιορισμένος. Μα δεν είναι αυτός ο κόσμος όλος. Ούτε αυτό είναι όλο το σύμπαν. Διάβαζα ότι ο Θεός μπορεί να θέλει να δείξει τη δύναμή Του με μας και ψάχνει να βρει τον κατάλληλο άνθρωπο, και ας πούμε βρίσκει εμένα, μεγάλη τιμή, και με και με φορτώνει θλίψεις, γιατί «δια πολλών θλίψεων πρέπει να εισέλθωμεν εις την βασιλείαν του Θεού (Πράξεις 14:22). Επειδή αυτό δεν είναι στις προσδοκίες μας, δεν το θεωρούμε «αγαθό». Ίσως στην προσευχή μας, σε κάποιες ευτυχισμένες στιγμές, να ζητήσουμε υπομονή, πραότητα, γλυκύτητα. Όλα αυτά εξυπηρετούνται με τις θλίψεις, την αρρώστια, την ανεργία και τα παρόμοια. Το αγαθό στο οποίο αποβλέπει ο Θεός σ’ αυτή την περίπτωση είναι η ζωή μας, η πνευματική μας πρόοδος, εμείς οι ίδιοι. Κάποιος έλεγε πως «είμαστε αυτοί που οι προσευχές μας και οι πόθοι μας έφτιαξαν δια του θελήματος του Θεού». Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, κάθε τι που έρχεται στη ζωή μας προέρχεται από την αγάπη Του, από τη σοφία Του, από τη δύναμή Του, που πολλές φορές δεν την καταλαβαίνουμε, και διαπλάθει τη ζωή μας προς το αγαθό, που δεν το γνωρίζουμε, ή έχουμε λανθασμένη αντίληψη γι’ αυτό. Για παράδειγμα, μπορεί εμείς να περιμένουμε χρήματα, πα ο Θεός λέει «ρίζα πάντων των κακών είναι η φιλαργυρία» (1 Τιμοθέου 6:10). Έτσι για την κατανόηση του εδαφίου αυτού, μόνο «δια πίστεως» θα μπορέσουμε να βαδίσουμε. Ευχαριστούμε το Θεό, που μας δείχνει τον καθαρό τρόπο που η αγάπη Του αξιοποιείται στη ζωή μας και έτσι μπορούμε να ζήσουμε το Ευαγγέλιό Του στην πληρότητά του.