«Διά τούτο καθώς δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον· διότι μέχρι του νόμου ήτο εν τω κόσμω η αμαρτία, αμαρτία όμως δεν λογίζεται όταν δεν ήναι νόμος· αλλ’ εβασίλευσεν ο θάνατος από Αδάμ μέχρι Μωϋσέως και επί τους μη αμαρτήσαντας κατά την ομοιότητα της παραβάσεως του Αδάμ, όστις είναι τύπος του μέλλοντος. Πλην δεν είναι καθώς το αμάρτημα, ούτω και το χάρισμα· διότι αν διά το αμάρτημα του ενός απέθανον οι πολλοί, πολύ περισσότερον η χάρις του Θεού και η δωρεά διά της χάριτος του ενός ανθρώπου Ιησού Χριστού επερίσσευσεν εις τους πολλούς. Και η δωρεά δεν είναι καθώς η δι’ ενός αμαρτήσαντος γενομένη κατάκρισις· διότι η κρίσις εκ του ενός έγεινεν εις κατάκρισιν των πολλών, το δε χάρισμα εκ πολλών αμαρτημάτων έγεινεν εις δικαίωσιν. Διότι αν και διά το αμάρτημα του ενός ο θάνατος εβασίλευσε διά του ενός, πολύ περισσότερον οι λαμβάνοντες την αφθονίαν της χάριτος και της δωρεάς της δικαιοσύνης θέλουσι βασιλεύσει εν ζωή διά του ενός Ιησού Χριστού. Καθώς λοιπόν δι’ ενός αμαρτήματος ήλθε κατάκρισις εις πάντας ανθρώπους, ούτω και διά μιας δικαιοσύνης ήλθεν εις πάντας ανθρώπους δικαίωσις εις ζωήν. Διότι καθώς διά της παρακοής του ενός ανθρώπου οι πολλοί κατεστάθησαν αμαρτωλοί, ούτω και διά της υπακοής του ενός οι πολλοί θέλουσι κατασταθή δίκαιοι.» (Ρωμαίους 5:12-19)

Μέσα σ’ αυτούς τους ευαίσθητους λεπτούς μηχανισμούς ο Κύριος θεσμοθέτησε η γυναίκα να σέβεται με αγάπη τον άντρα της, όπως πρέπει στον ίδιο τον Κύριο. Την ίδια ώρα στρέφεται στον άντρα να του ζητήσει αγάπη και τιμή στη γυναίκα του. Μηχανισμοί ισορροπίας, σχέσεις γεμάτες ευαισθησία και ομορφιά Χριστού. Αν ανοίξεις ένα ρολόι ελβετικό, βλέπεις τόσο λεπτούς και ευαίσθητους μηχανισμούς, που μόνο τους θαυμάζεις, αλλά δεν μπορείς να τους αγγίξεις. Έτσι και πάρεις ένα χοντρό κατσαβίδι, ένα τραπεζομάχαιρο, θα το διαλύσεις, θα το καταστρέψεις. Αυτό έκανε η αμαρτία. «Όλοι ίδιοι, όλοι ίσοι, όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα, αυτός κι εγώ…». Το αποτέλεσμα λέγεται ισοπέδωση, εκφυλισμός. Αυτό ζούμε στις μέρες μας, αυτό υπάρχει γύρω μας. Ό,τι ξεφεύγει από το Λόγο του Θεού, που με ακρίβεια σοφίας και αγαθότητας μας το προσφέρει ο Κύριος, δεν περπατάει, δεν μπορεί να περπατήσει, δεν είναι ευλογημένο από Εκείνον. Γνώρισα μια σύζυγο-γιατρό μορφωμένη, κοινωνικά καθιερωμένη που, ενώ ζούσε αρμονικά με τον άντρα της, όταν ξέμενε από λεφτά δανειζόταν από τους συναδέλφους της στο νοσοκομείο, για να μη ζητήσει από τον άντρα της. «Λεφτά του και λεφτά μου» έλεγε και ζούσε μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι εύκολο να καταλάβουμε που οδηγεί αυτή η ζωή. Δεν είναι μόνο τα οικονομικά που είναι χώρια, σε λίγο θα έρθουν κι άλλα, κι άλλα. Εν είναι αυτό το θαύμα που έφτιαξε ο Κύριος. Δεν είναι ένωση, δεν είναι το ένα, το θαυμαστό ένα που δημιούργησε ο Θεός. Η ώρα σου, η ώρα μου, η εφημερίδα σου, η εφημερίδα μου, τα κανάλια σου, τα κανάλια μου… μετά θα έρθει ο φίλος σου, η φίλη μου και η ζωή σου, η ζωή μου… Πήρε ο σατανάς το ευαίσθητο ρολογάκι, το γεμάτο ακρίβεια, λεπτότητα και αρμονία, πήρε και ένα σφυρί, το κοπάνισε μερικές φορές και έτσι στραπατσαρισμένο τους το έδωσε να το ζήσουν… Δε δουλεύει, δεν οδηγεί πουθενά αυτό το κατασκεύασμα.