«και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της διανοίας σου, και εξ όλης της δυνάμεώς σου· αύτη είναι η πρώτη εντολή.» (Μάρκος 12:30)

«Αφού λοιπόν εγευμάτισαν, λέγει προς τον Σίμωνα Πέτρον ο Ιησούς· Σίμων Ιωνά, αγαπάς με περισσότερον τούτων; Λέγει προς αυτόν· Ναι, Κύριε, συ εξεύρεις ότι σε αγαπώ. Λέγει προς αυτόν· Βόσκε τα αρνία μου. Λέγει προς αυτόν πάλιν δευτέραν φοράν· Σίμων Ιωνά, αγαπάς με; Λέγει προς αυτόν· Ναι, Κύριε, συ εξεύρεις ότι σε αγαπώ. Λέγει προς αυτόν· Ποίμαινε τα πρόβατά μου. Λέγει προς αυτόν την τρίτην φοράν· Σίμων Ιωνά, αγαπάς με; Ελυπήθη ο Πέτρος ότι είπε προς αυτόν την τρίτην φοράν· Αγαπάς με; και είπε προς αυτόν· Κύριε, συ εξεύρεις τα πάντα, συ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ. Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Βόσκε τα πρόβατά μου.» (Ιωάννη 21:15-17)

Ήταν η ώρα που κλείνει συνήθως η μέρα μου, ώρα βραδινή, ώρα συγκεντρωμένης κούρασης, που θέλω να την γεμίζω με σκέψεις και κουβέντες με τον Πατέρα Θεό, τον Κύριό μου. Με τον ίδιο τρόπο ποθώ και να ξεκινάω την κάθε μέρα μου. Άρχισα να του μιλάω και να σκέφτομαι, να θυμάμαι ταυτοχρόνως τα διάφορα της μέρας, που πέρασε. Ξεκίνησα με ευχαριστία για τα πολλά, τα πλούσια των ημερών που μου έχει χαρίσει ο Κύριος  και με τη χαρά και την απλότητα του «Κύριέ μου σ’ ευχαριστώ» ετοιμάστηκα να πάω ένα βήμα πιο πέρα και να Του πω «Κύριέ μου σ’ αγαπώ», μα δεν μπόρεσα, κάτι με σταμάτησε, κάτι με εμπόδισε. Απόρησα, ξαφνιάστηκα. Να μη μπορώ να πω «Κύριέ μου Σ’ αγαπώ, Πατέρα μου Σ’ αγαπώ». Γιατί; Πως αυτό και και γιατί τώρα; Και τι είναι αυτό που με εμποδίζει; Η απάντηση ήρθε γρήγορα, καθαρά και με τη γνωστή φωνή του Πνεύματος του Αγίου του Θεού. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όσα άκουσα και κατάλαβα, μήπως χρειαστούν και σ’ εσάς κάποτε στην πνευματική σας πορεία με τον Κύριο. «…Μην πεις στον Κύριο ότι Τον αγαπάς, και μην το λες εύκολα και αβασάνιστα … Ειδικά αυτό το Σ’ αγαπώ Κύριε, είναι τόσο βαθύ και βαρύ, που ίσως πρέπει να το αφήσεις για αργότερα, όταν θα είναι η ώρα του και όταν θα είναι αληθινό. Γιατί όταν λες στο Θεό Σ» αγαπώ, αυτό τα έχει όλα μέσα του και είναι τόσο δυνατό και υψηλό! Ίσως πιο πάνω κορυφή απ’ αυτό το «Σ’ αγαπώ Κύριε» δεν υπάρχει. Γιατί όταν λες Σ’ αγαπώ, λες στον Κύριο και όλα τα υπόλοιπα. Σ’ αγαπώ, σημαίνει Σε λατρεύω. Σ’ αγαπώ, σημαίνει Σε σκέφτομαι, και μάλιστα σκέφτομαι μόνο Εσένα Κύριε, που είσαι η αγάπη μου. Σ’ αγαπώ, σημαίνει Σε πιστεύω, και μάλιστα πιστεύω μόνο Εσένα και Σε εμπιστεύομαι. Σε αγαπώ, σημαίνει τόσα πολλά άλλα. Σημαίνει ότι Σε υπακούω, Κύριε. Σε ακολουθώ Κύριε, αγαπώ το θέλημά Σου και μισώ, καταδικάζω το δικό μου, αγαπώ το Λόγο Σου, τις αποκαλύψεις Σου, αγαπώ τις εντολές Σου, αγαπώ τη δόξα Σου, αγαπώ τον Ουρανό που με ετοιμάζεις για να ζήσω αιώνια… Έχει αυτό το περιεχόμενο το δικό σου, Κύριε Σ’ αγαπώ; Μπορείς να πεις πως αγαπάς έτσι τον Κύριο; Αυτό θα πει Κύριε Σ’ αγαπώ, αγαπώ Εσένα μόνο και όλα τα δικά Σου, ό,τι είναι από Σένα, και απορρίπτω κάθε τι δικό μου, αμαρτωλό, ανθρώπινο, κοσμικό, σαρκικό». Σκέφτηκα πως δεν μπορώ να πω πως αγαπάω έτσι τον Κύριό μου. Σκέφτηκα πως αγαπώ τον Κύριο για όσα κάνει για μένα, για ό,τι είναι Εκείνος για μένα, αλλά μάλλον το «Σε αγαπώ Κύριε» το δικό μου είναι περισσότερο «προσπαθώ να Σ’ αγαπώ», παρά «Σε αγαπώ πραγματικά». Κατάλαβα και ευχαρίστησα τον Κύριο για όσα μου είπε με το Πνεύμα Του το Άγιο. Όμως έμαθα και κάτι όμορφο από όλη αυτή τη συζήτηση με τον Κύριο και θέλω να σας το μεταφέρω. Στην πνευματική του πορεία ο γνήσιος πιστός του Χριστού περνάει από τρία βασικά στάδια, τρία επίπεδα θα λέγαμε: Το πρώτο είναι το: Κύριε Σε παρακαλώ. Το δεύτερο είναι το: Κύριε Σ’ ευχαριστώ. Το τρίτο είναι το: Κύριε Σ’ αγαπώ. Δεν ξέρω αν το έχετε σκεφτεί κάπως έτσι, στη δική σας πνευματική ζωή, όμως αυτή είναι η πορεία ωρίμανσης και αύξησης του πιστού. Ξεκινάει, είναι νήπιο – φυσιολογικό νήπιο – και όλο ζητάει, όλο θέλει για τον εαυτό του, όπως τα μικρά παιδιά. Η μέρα του, η σκέψη του, η προσευχή του είναι συνεχώς Κύριε κάνε μου, Κύριε δώσε μου, Κύριε βοήθησέ με… Κύριε Σε παρακαλώ. Η ευχαριστία σε αυτό το επίπεδο είναι μικρή, ελάχιστη, ίσως ανύπαρκτη. Ενε ακόμα πολύ ζωντανός ο παλιός ο άνθρωπος, που όλο ανάγκες δημιουργεί, όλο θέλει, φοβάται, όλο ζητάει. Είναι πολύ ζωντανό ακόμα το «εγώ» και το «εμένα». Το επόμενο στάδιο είναι το επίπεδο της ευχαριστίας. «Κατά πάντα ευχαριστείτε» (1 Θεσσαλονικείς 5:18). Αυτός ο πιστός είναι και γεμάτος με το Χριστό και ικανοποιημένος, αλλά και απελευθερωμένος από τα δεσμά των φόβων, των επιθυμιών του «εγώ» και του «εμένα». Είναι μια πηγή χαράς και ευγνωμοσύνης, που αναβλύζει μέσα του, και μάλιστα χωρίς διάκριση κακού και καλού, ναι ή όχι, θετικού ή αρνητικού. Όλα είναι από τον Κύριο,  όλα είναι από την αγαθή Του καρδιά. Όλα είναι τέλεια φτιαγμένα, «το θέλημα του Θεού το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο» (Ρωμαίους 12:2). Αυτός ο πιστός κάθε που πλησιάζει τον Πατέρα Θεό Τον πλησιάζει με ένα μακρύ ατέλειωτο κατάλογο από ευχαριστώ, συγκεκριμένα ευχαριστώ, έχει μια ψυχή γεμάτη ευγνωμοσύνη και λατρεία στο άγιο Πρόσωπο του Κυρίου. Αυτός ο άνθρωπος έχει αντικαταστήσει το «Σε παρακαλώ Κύριε» με το «Σ’ ευχαριστώ Κύριε». Όχι ότι δεν έχει ανάγκες, αλλά έχει πίστη και αντιμετωπίζει όλα του τα προβλήματα με πίστη στη αγαθή καρδιά του Κυρίου. Γι’ αυτό είναι μόνιμα χαρούμενος και ευγνώμων. Το επόμενο πεδίο είναι το «Σε αγαπώ Κύριε». Γι’ αυτό μιλήσαμε αναλυτικά πιο πάνω. Ας μας αξιώσει ο Κύριος, δουλεύοντας πάνω μας, να φτάσουμε να ζούμε αυτό το «Σε αγαπώ Κύριε», να το ζούμε στην πράξη καθημερινά. Γιατί η αγάπη για Τον Κύριό μας είναι ζωή, είναι περπάτημα, είναι πράξη… Ο Ίδιος ο Κύριός μας έτσι καθόρισε την αγάπη μας στο Πρόσωπό Του. Όταν είναι πραγματική, είναι ζωή αγάπης και όχι μόνο λόγια αγάπης είναι περπάτημα αγάπης που έχει μέσα του υπακοή, σεβασμό και πίστη στο τέλειο θέλημά Του. –Εάν με αγαπάτε τας εντολάς μου φυλάξατε. – Ο έχων τας εντολάς μου και φυλάττων αυτάς, εκείνος είναι ο αγαπών με. – Εάν τις με αγαπά, τον λόγον μου θέλει φυλάξει. (Ιωάννη 14:15,21,23). Και αν δεν είναι πράξη, δεν είναι ούτε αγάπη, γι’ αυτό καλό είναι να σταματήσουμε να το λέμε μηχανικά, επιφανειακά και επιπόλαια στον Κύριο. Όπως κοντοστάθηκα και σταμάτησα και εγώ χθες βράδυ. Ευχαριστώ τον Κύριο που μου έδειξε τόσα πολλά και όμορφα και αληθινά. Με πλούτισε με τους ελέγχους και τις αποκαλύψεις Του. Θυμάμαι πως μου συμπλήρωσε στην κουβέντα μας πριν πούμε «καληνύχτα»: Εσύ βρίσκεσαι στο δεύτερο στάδιο τώρα. Έχεις περάσει από το «Σε παρακαλώ» στο όμορφο «Σε ευχαριστώ Κύριε»… Σκέφτηκα τη ζωή μου, τη μέρα μου, τον εαυτό μου και είπα, «έχεις δίκιο Κύριε, έτσι είναι. Σ’ ευχαριστώ για την πολύτιμη αγάπη Σου, την γεμάτη αλήθεια και φως… Περιμένω με λαχτάρα να ‘ρθει η ώρα του γεμίσματος μ’ Εσένα. Τότε που θα λέω Σ» αγαπώ Κύριε και θα ‘ναι αλήθεια και θα το ζω και θα το στέλνει πρώτα η ζωή μου και ύστερα τα λόγια μου».