Το ναυάγιο

0
113

«Διά τούτο καθώς δι” ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον· διότι μέχρι του νόμου ήτο εν τω κόσμω η αμαρτία, αμαρτία όμως δεν λογίζεται όταν δεν ήναι νόμος· αλλ” εβασίλευσεν ο θάνατος από Αδάμ μέχρι Μωϋσέως και επί τους μη αμαρτήσαντας κατά την ομοιότητα της παραβάσεως του Αδάμ, όστις είναι τύπος του μέλλοντος. Πλην δεν είναι καθώς το αμάρτημα, ούτω και το χάρισμα· διότι αν διά το αμάρτημα του ενός απέθανον οι πολλοί, πολύ περισσότερον η χάρις του Θεού και η δωρεά διά της χάριτος του ενός ανθρώπου Ιησού Χριστού επερίσσευσεν εις τους πολλούς. Και η δωρεά δεν είναι καθώς η δι” ενός αμαρτήσαντος γενομένη κατάκρισις· διότι η κρίσις εκ του ενός έγεινεν εις κατάκρισιν των πολλών, το δε χάρισμα εκ πολλών αμαρτημάτων έγεινεν εις δικαίωσιν. Διότι αν και διά το αμάρτημα του ενός ο θάνατος εβασίλευσε διά του ενός, πολύ περισσότερον οι λαμβάνοντες την αφθονίαν της χάριτος και της δωρεάς της δικαιοσύνης θέλουσι βασιλεύσει εν ζωή διά του ενός Ιησού Χριστού. Καθώς λοιπόν δι” ενός αμαρτήματος ήλθε κατάκρισις εις πάντας ανθρώπους, ούτω και διά μιας δικαιοσύνης ήλθεν εις πάντας ανθρώπους δικαίωσις εις ζωήν. Διότι καθώς διά της παρακοής του ενός ανθρώπου οι πολλοί κατεστάθησαν αμαρτωλοί, ούτω και διά της υπακοής του ενός οι πολλοί θέλουσι κατασταθή δίκαιοι. Παρεισήλθε δε ο νόμος διά να περισσεύση το αμάρτημα. Και όπου επερίσσευσεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, ίνα καθώς εβασίλευσεν η αμαρτία διά του θανάτου, ούτω και η χάρις βασιλεύση διά της δικαιοσύνης εις ζωήν αιώνιον διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.» (Ρωμαίους 5:12-21)

Ένα μεγάλο πετρελαιοφόρο, το Τόρρεϋ Κάνυον, με 120000 τόνους αργού πετρελαίου στα αμπάρια του, προσάραξε πάνω στις βραχώδεις ακτές, με αποτέλεσμα το πετρέλαιο να χυθεί μέσα στη θάλασσα και να απλώνεται όλο και περισσότερο, σε καινούριες περιοχές. Όπου δε απλώνεται το πετρέλαιο αυτό, μαζί με τη βρωμιά, φέρνει και το θάνατο. Τα ψάρια δηλητηριάζονται, σαν βγαίνουν ανύποπτα στην επιφάνεια, και τα καημένα τα θαλασσοπούλια δεν μπορούν να βρουν τροφή, γιατί σαν βουτούν στο νερό, το πετρέλαιο κολλά πάνω στα φτερά τους. Τα λιμάνια και οι ακτές νεκρώνονται. Αυτό το περιστατικό, που δεν είναι το μόνο του είδους του, θύμισε μια άλλη τρομερή πραγματικότητα, που σαν το θανατερό μόλυσμα του πετρελαίου απλώνεται όλο και περισσότερο στον κόσμο μας, αγκαλιάζοντας στους ασφυκτικούς κόλπους της κάθε μέρα και περισσότερες ψυχές. Είναι η αμαρτία, η απομάκρυνση από το Θεό και η συνέχειά της, που είναι όλα τα δράματα που κάθε μέρα διαβάζουμε στις εφημερίδες. Και ενώ για το πετρέλαιο γίνονται προσπάθειες, έστω κι αν είναι μάταιες, για την αμαρτία καμιά ανησυχία. Είναι αλήθεια, πως οι συνέπειές της και η απαλλαγή από την κατάρα της είναι μια εντελώς προσωπική υπόθεση μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού. Μονάχα ο Θεός μπορεί να μας ελευθερώσει από τη δύναμή της και από τις αιώνιες συνέπειές της(Ρωμαίους 6:23, 7:14-25).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ