«Γίνωσκε δε τούτο, ότι εν ταις εσχάταις ημέραις θέλουσιν ελθεί καιροί κακοί· διότι θέλουσιν είσθαι οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς εις τους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαγχνοι, αδιάλλακτοι, συκοφάνται, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι, έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής. Και τούτους φεύγε.» (2 Τιμοθέου 3:1-5)

Ζούμε σε μια εποχή αντιφάσεων, αντιθέσεων, αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς. Ένα ζευγάρι προσπαθούσε να κάνει παιδί. Επί έξι χρόνια εξετάσεις, θεραπείες, αγωγές και επεμβάσεις και οι δυο τους, χωρίς αποτέλεσμα. Μπαινόβγαιναν στους γιατρούς, γεμάτοι πίκρα και ελπίδα μαζί, απογοήτευση και αισιοδοξία ταυτόχρονα. Και επιτέλους έγινε! Η εγκυμοσύνη πήγε καλά, και απέκτησαν ένα αγοράκι. Και τότε… συνέβη το αλλόκοτο: Το μωρό το παρέδωσαν στη γιαγιά, να το μεγαλώσει εκείνη. Από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, εργάζονταν και οι δυο σκληρά. Γύριζαν κατάκοποι. Δεν άντεχαν κλάματα μωρού και πάνες και ταΐσματα. Άλλωστε το μωρό … ευτυχώς δεν άλλαζε περιβάλλον, με το να κοιμάται στης γιαγιάς. Παρασκευή βράδυ, πάλι δεν το έπαιρναν, γιατί ήθελαν να βγουν, να ξεσκάσουν. Το παραλάμβαναν Σάββατο πρωί, και όλη μέρα τηλεφωνούσαν στη γιαγιά κάθε τόσο, καθώς δεν ήξεραν τις συνήθειές του μωρού τους. Την Κυριακή το μεσημέρι το ξαναπαρέδιδαν, να μη στερηθούν και την Κυριακάτικη έξοδο… Και ούτω καθεξής… Μια ιστορία συνηθισμένη ίσως, που μπορεί να ξετυλίγεται και στη διπλανή μας πόρτα… Φίλαυτοι, λέει ο Λόγος του Θεού. Οι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους. Τον φροντίζουν, τον περιποιούνται, ασχολούνται μαζί του κατ’ αποκλειστικότητα. Κάνουν ό,τι νομίζουν, ό,τι τους αρέσει, ό,τι τους ευχαριστεί. Είναι τόσο γεμάτοι από τον εαυτό τους, ώστε πολύ λίγο ενδιαφέρον περισσεύει να δείξουν στους άλλους, ακόμη και μέσα στην οικογένειά τους, ακόμα και για το ίδιο το παιδί τους. Ο Θεός απεχθάνεται τη φίλαυτη καρδιά, τη γεμάτη εγωισμό. Και μπορεί να την αλλάξει, με μια άλλη καρδιά, μαλακή, τρυφερή, που να χτυπάει μ’ αγάπη αληθινή για Κείνον και για όλους.