«Ο πιστός άνθρωπος θέλει έχει πολλήν ευλογίαν· αλλ’ όστις σπεύδει να πλουτήση, δεν θέλει μείνει ατιμώρητος. Να ήναι τις προσωπολήπτης, δεν είναι καλόν· διότι ο τοιούτος άνθρωπος δι’ εν κομμάτιον άρτου θέλει ανομήσει. Ο έχων πονηρόν οφθαλμόν σπεύδει να πλουτήση, και δεν καταλαμβάνει ότι η ένδεια θέλει ελθεί επ’ αυτόν. Ο ελέγχων άνθρωπον ύστερον θέλει ευρεί περισσοτέραν χάριν, παρά τον κολακεύοντα διά της γλώσσης. Ο κλέπτων τον πατέρα αυτού ή την μητέρα αυτού, και λέγων, Τούτο δεν είναι αμαρτία, αυτός είναι σύντροφος του ληστού. Ο αλαζών την καρδίαν διεγείρει έριδας· ο δε θαρρών επί Κύριον θέλει παχυνθή. Ο θαρρών επί την ιδίαν αυτού καρδίαν είναι άφρων· αλλ’ ο περιπατών εν σοφία, ούτος θέλει σωθή. Όστις δίδει εις τους πτωχούς, δεν θέλει ελθεί εις ένδειαν· αλλ’ όστις αποστρέφει τους οφθαλμούς αυτού, θέλει έχει πολλάς κατάρας. Όταν οι ασεβείς υψόνωνται, οι άνθρωποι κρύπτονται· αλλ’ εν τη απωλεία εκείνων οι δίκαιοι πληθύνονται.» (Παροιμίες 28:20-28)

Ένας ζωγράφος αποφάσισε να κάνει προσωπογραφίες για να ζήσει. Αυτός είναι ένας από τους πιο δύσκολους τομείς της ζωγραφικής. Πραγματικά λοιπόν, ήρθε στο εργαστήρι του μια όμορφη κοπέλα και της έκανε το πορτραίτο. Εκείνη του άφησε μια αδρή αμοιβή κι έφυγε. Την άλλη μέρα ήρθε μια άλλη κοπέλα, άσχημη αυτή τη φορά, και ζήτησε από το ζωγράφο να την ζωγραφίσει. Το πορτραίτο έγινε πολύ πιστό και φυσικό, όταν όμως η κοπέλα είδε το τελειωμένο έργο, θύμωσε και είπε: «Αυτή δεν είμαι εγώ! Αυτή είναι άσχημη, δεν μου μοιάζει καθόλου!» Κι έφυγε θυμωμένη, χωρίς να πληρώσει. Από τότε ο ζωγράφος άλλαξε τακτική: όταν κάποια άσχημη κοπέλα ερχόταν για προσωπογραφία, την ζωγράφιζε περίπου ίδια, αλλά διορθώνοντας τα χαρακτηριστικά ώστε να είναι όμορφη. Κι οι πελάτισσές του … είχαν να λένε πόσο καλός ζωγράφος ήταν! Στους ανθρώπους αρέσει να τους κολακεύουν, να τους θεωρούν καλούς και όμορφους. Εϊναι ωραίο να τους λέμε όμορφα πράγματα. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος να τροφοδοτούμε τον εγωισμό τους. Βέβαια όταν πρόκειται για την εξωτερική εμφάνιση, δεν έχουμε κανένα λόγο να τονίζουμε σε κάποιον ότι … δεν είναι και τόσο όμορφος. Μα όταν υπάρχει θέμα αμαρτίας, όταν κάποιος ξεστρατίσει από τον δρόμο του Ευαγγελίου, και δεν το βλέπει, είμαστε υπεύθυνοι απέναντι του Θεού να του το δείξουμε. Δεν πειράζει κι αν θυμώσει, κι αν μας κόψει την καλημέρα. Το αιώνιο είναι που μετράει. Κάποτε ίσως θυμηθεί τα λόγια μας και μετανοήσει. Το Πνεύμα του Θεού θα τα χρησιμοποιήσει, όταν είναι ειπωμένα με αγάπη και οδηγία Θεού.