«Η αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; Συνετάφημεν λοιπόν μετ’ αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν. Διότι εάν εγείναμεν σύμφυτοι με αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την ομοιότητα της αναστάσεως, τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας· διότι ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας. Εάν δε απεθάνομεν μετά του Χριστού, πιστεύομεν ότι και θέλομεν συζήσει μετ’ αυτού, γινώσκοντες ότι ο Χριστός αναστάς εκ νεκρών δεν αποθνήσκει πλέον, θάνατος αυτόν δεν κυριεύει πλέον. Διότι καθ’ ο απέθανεν, απέθανεν άπαξ διά την αμαρτίαν, αλλά καθ’ ο ζη, ζη εις τον Θεόν. Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Ας μη βασιλεύη λοιπόν η αμαρτία εν τω θνητώ υμών σώματι, ώστε κατά τας επιθυμίας αυτού να υπακούητε εις αυτήν, μηδέ παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας εις την αμαρτίαν, αλλά παραστήσατε εαυτούς εις τον Θεόν ως ζώντας εκ νεκρών, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης εις τον Θεόν. Διότι η αμαρτία δεν θέλει σας κυριεύσει· επειδή δεν είσθε υπό νόμον, αλλ’ υπό χάριν.» (Ρωμαίους 6:3-14)

Σε μια παρέα καφενόβιων και παθιασμένων χαρτοπαιχτών, υπήρχε και ένας που βλαστημούσε πολύ όταν έπαιρνε άσχημο χαρτί. Ενοχλημένοι οι υπόλοιποι της παρέας αποφάσισαν να τον διώξουν και να μην παίξουν μαζί του. Του κοινοποίησαν την απόφασή τους και τότε αυτός απότομα άλλαξε. Δεν βλαστημούσε καθόλου όταν έπαιζε. Όλοι θαύμαζαν και απορούσαν. Παρατήρησαν όμως πως κατά την διάρκεια του παιξίματος ήθελε να έχει δίπλα του μια άδεια καρέκλα, πάνω στην οποία έβαζε το καπέλο του. Μια μέρα κάποιος κάτι υποψιάστηκε. Σε μια στιγμή, που φυσιολογικά θα ΄πρεπε να βλασφημήσει, πήγε και πήρε το καπέλο του από την καρέκλα και το αναποδογύρισε. Κατάπληκτος διαπίστωσε πως πάνω στη φόδρα του καπέλου είχε μια φωτογραφία. Κάθε φορά αντί να βλασφημήσει φωναχτά έφτυνε και με κάποιο κωδικό έλεγε αριθμούς που αντιστοιχούσαν σε κάποιες βρισιές. Αυτή ήταν όλη κι όλη η αλλαγή που μπόρεσε να κάνει! Μόνο ο Χριστός, όταν δια του Πνεύματός του Αγίου μπει μέσα στην καρδιά, μπορεί να αλλάξει τελείως τον άνθρωπο και από αχρείο αμαρτωλό να τον κάνει έναν άγιο και καθαρό υπηρέτη της δόξας Του. Όλα τα άλλα είναι κακής ποιότητας μπαλώματα, που μόνο περιγέλαστους και δυστυχισμένους μας κάνουν, και μπορεί στο τέλος να σπάσουν και τα νεύρα μας από την προσπάθεια να παριστάνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Μα για να γίνει το έργο αυτό του Χριστού μέσα μας, πρέπει να προηγηθεί ένας θάνατος. Θάνατος του παλιού ανθρώπου μέσα μας, που θα τον αρνηθούμε και θα τον καταδικάσουμε εμείς οι ίδιοι. Τότε ο Χριστός θα μας δεχτεί και θα μας χαρίσει την καινούρια, λυτρωμένη ζωή.