«Διά πίστεως ο Μωϋσής, αφού εμεγάλωσεν, ηρνήθη να λέγηται υιός της θυγατρός του Φαραώ, προκρίνας μάλλον να κακουχήται με τον λαόν του Θεού παρά να έχη πρόσκαιρον απόλαυσιν αμαρτίας, κρίνας τον υπέρ του Χριστού ονειδισμόν μεγαλήτερον πλούτον παρά τους εν Αιγύπτω θησαυρούς· διότι απέβλεπεν εις την μισθαποδοσίαν.» (Εβραίους 11:24-25)

Αν αγαπάς τον Θεό, θα έρθει κάποια στιγμή στη ζωή σου που θα πρέπει να επιλέξεις. Από τη μια θα είναι το θέλημα του Θεού, το σχέδιό Του για σένα, από την άλλη το δικό σου θέλημα, οι φιλοδοξίες και οι επιδιώξεις, το περιβάλλον σου, πρόσωπα που αγαπάς. Πιθανόν να είναι απολύτως θεμιτά, δικαιολογημένα και φυσιολογικά. Όμως πάνω στη ζυγαριά του Κυρίου θα είναι κρίμα να βαραίνουν για σένα περισσότερο απ’ ό,τι η οδηγία και η δική Του κατεύθυνση για τη ζωή σου. Ο Μωυσής προτίμησε να κακουχείται με το λαό του Θεού παρά να μένει στο παλάτι του Φαραώ, εκεί που εφοδιάστηκε με τόση γνώση, εκεί που καλοπερνούσε, εκεί που είχε προοπτικές να αναδειχτεί κι άλλο. Θα πρέπει να ήταν μια συγκλονιστική επιλογή για την καρδιά του. Δεν γνώριζε τη δοξασμένη συνέχεια της εξόδου από την Αίγυπτο. Προχώρησε στα τυφλά, εμπιστευόμενος το Θεό, που τον τίμησε και τον ευλόγησε. Ο Αβραάμ προτίμησε τα βουνά, παρά τις εύφορες πεδιάδες δίπλα στις πόλεις της αμαρτίας. Ήταν σχεδόν παράλογο να αφήσει το νεαρούλη Λωτ να διαλέξει. Να μη διεκδικήσει. Να είναι τόσο ενδοτικός στην επιθυμία του άπειρου ανιψιού του. Μα δεν ταλαντεύθηκε. Κάποια βοσκοτόπια, θα ‘βρισκε για τα ποίμνιά του. Ήθελε να κάνει το θέλημα του Θεού, όσο ταπεινό και δύσκολο κι αν φαινόταν. Ο απόστολος Πέτρος διάλεξε τον Κύριο, παρά τις βάρκες με το σίγουρο μεροκάματο. Σε συμφέρει να διαλέξεις τον Κύριο Ιησού Χριστό, για να είσαι ευλογημένος Του.