«Και λόγος Κυρίου έγεινε προς εμέ λέγων, Πριν σε μορφώσω εν τη κοιλία, σε εγνώρισα· και πριν εξέλθης εκ της μήτρας, σε ηγίασα· προφήτην εις τα έθνη σε κατέστησα. Και εγώ είπα, Ω, Κύριε Θεέ, ιδού, δεν εξεύρω να λαλήσω διότι είμαι παιδίον. Ο δε Κύριος είπε προς εμέ, Μη λέγε, είμαι παιδίον· διότι θέλεις υπάγει προς πάντας, προς τους οποίους θέλω σε εξαποστείλει· και πάντα όσα σε προστάξω, θέλεις ειπεί. Μη φοβηθής από προσώπου αυτών· διότι εγώ είμαι μετά σου διά να σε ελευθερόνω, λέγει Κύριος. Και εξέτεινε Κύριος την χείρα αυτού και ήγγισε το στόμα μου· και είπε Κύριος προς εμέ, Ιδού, έθεσα τους λόγους μου εν τω στόματί σου. Ιδέ, σε κατέστησα σήμερον επί τα έθνη και επί τας βασιλείας, διά να εκριζόνης και να κατασκάπτης και να καταστρέφης και να κατεδαφίζης, να ανοικοδομής και να καταφυτεύης.» (Ιερεμίας 1:4-10)

Ένας πιστός άνθρωπος του Χριστού διηγείται: «Όταν ήμουν μικρό παιδί και κάποιο δόντι με πονούσε, σιωπούσα και δεν έλεγα σε κανέναν. Ήξερα ότι οι γονείς μου θα με πήγαιναν οπωσδήποτε στον οδοντίατρο, και αυτό δεν το ήθελα. Δεν θα είχα βέβαια αντίρρηση να μου δώσει ο γιατρός κάτι για τον πόνο, αλλά ήξερα ότι το πιο πιθανό ήταν να πει: Φίλε μου, αυτό το δόντι θέλει σφράγισμα! Βέβαια, τα πράγματα με τον καιρό χειροτέρευαν, κι έτσι κατέληγα να πάω, οπότε το δόντι μου χρειαζόταν πια εξαγωγή. Αυτός είναι ένας λόγος που πολλοί από μας φοβούνται να πάνε στο Θεό. Θα θέλαμε απλώς ο «καλός Θεός» να μας δώσει μια λύση στο πρόβλημά μας, να «κουκουλώσει» τα πράγματα, να μην κάνει πολλές ερωτήσεις για τη ζωή μας και την αμαρτία μας. Εκείνος όμως, αν πάμε σ’ Αυτόν, το ξέρουμε, θ’ αρχίσει να γκρεμίζει , πριν αρχίσει να κτίζει. Και το γκρέμισμα, το ξερίζωμα, πονάει. Όμως δεν υπάρχει άλλη λύση. Στο τέλος, έτσι ή αλλιώς, θα δώσουμε λόγο για την αμαρτία μας. Ή τώρα, μετανοώντας και παίρνοντας τη συγχώρηση(1 Ιωάννη 1:9) και τη χάρη του Θεού στη ζωή μας, ή μπροστά στο θρόνο Του εκείνη την ημέρα, από όπου θα φύγουμε καταδικασμένοι για αιώνια κόλαση. Η επιλογή είναι δική μας». Πράγματι, το ξερίζωμα πονάει. Θα έχετε ακούσει το «κρακ-κρακ» που κάνουν τα μικρά ριζίδια του φυτού, καθώς το ξεριζώνουμε. Αυτό να το νιώθεις να γίνεται στην καρδιά σου… στα αγαπημένα σου πρόσωπα και πράγματα. Μα αξίζει! Το καινούριο(2 Κορινθίους 5:17) που χτίζει ο Θεός, είναι ένα θαύμα, ένας παράδεισος δικός Του μέσα στην καρδιά μας!