«Και ο Αγρίππας είπε προς τον Παύλον· Παρ’ ολίγον με πείθεις να γείνω Χριστιανός.» (Πράξεις 26:28)

«Ενώ δε απήρχοντο διά να αγοράσωσιν, ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ’ αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα. Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι, λέγουσαι· Κύριε, Κύριε, άνοιξον εις ημάς. Ο δε αποκριθείς είπεν· Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω.» (Ματθαίος 25:10-12)

Εάν υπάρχει ταξινόμηση στην κόλαση, οι «παρ’ ολίγον» χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία. Είναι αυτοί που άκουσαν για την αγάπη του Χριστού και συγκινήθηκαν. Είναι αυτοί που γνώρισαν το νόημα του Σταυρού και θαύμασαν. Είναι αυτοί που είδαν τη δύναμη του Χριστού να αναγεννά και έμειναν κατάπληκτοι. Είναι αυτοί που είδαν την ευτυχία των αληθινών πιστών και ζήλεψαν. Είναι αυτοί, που βρέθηκαν τόσο κοντά στο θαύμα του Θεού, ένα βήμα, ένα σκαλοπάτι, μα έμειναν έξω! Έμειναν στο σκοτάδι, γιατί αυτοί το θέλησαν. Για μια αμέλεια. Για μια μικρή αναβολή. Για να σκεφτούν ακόμα, επειδή δείλιαζαν για τη γνώμη των ανθρώπων της αμαρτίας. Γιατί, με μια λέξη, στάθηκαν άφρονες. Και κάτι άλλο ακόμα. Είναι και θα είναι οι πιο δυστυχισμένοι. Άλλο να δώσεις λευκή κόλλα στα γραπτά σου, και άλλο να μείνεις απ’ έξω για μισή μονάδα. Για μια ασήμαντη μικρή επιπολαιότητα. Όταν η χάρη του Θεού χτυπά την πόρτα της καρδιάς σου, μ’ έναν οποιονδήποτε τρόπο, μη φερθείς τόσο ανόητα, σαν τον βασιλιά Αγρίππα. Είναι η πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής σου, αυτής και της άλλης. Πάρε γρήγορα την απόφαση, χωρίς αναβολή και πες «Κύριε σώσε κι εμένα, όπως έσωσες τόσους αμαρτωλούς. Στη χάρη της θυσίας Σου και του Σταυρού Σου παραδίδομαι». Και το θαύμα της σωτηρίας σου θα γίνει αμέσως.