«Αδελφοί μου, μη έχετε με προσωποληψίας την πίστιν του δεδοξασμένου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Διότι εάν εισέλθη εις την συναγωγήν σας άνθρωπος έχων χρυσούν δακτυλίδιον με λαμπρόν ένδυμα, εισέλθη δε και πτωχός με ρυπαρόν ένδυμα, και επιβλέψητε εις τον φορούντα το ένδυμα το λαμπρόν και είπητε προς αυτόν, Συ κάθου εδώ καλώς, και προς τον πτωχόν είπητε, Συ στέκε εκεί· κάθου εδώ υπό το υποπόδιόν μου, δεν εκάμετε άρα διάκρισιν εν εαυτοίς και εγείνετε κριταί πονηρά διαλογιζόμενοι; Ακούσατε, αδελφοί μου αγαπητοί, δεν εξέλεξεν ο Θεός τους πτωχούς του κόσμου τούτου πλουσίους εν πίστει και κληρονόμους της βασιλείας, την οποίαν υπεσχέθη προς τους αγαπώντας αυτόν; Σεις όμως ητιμάσατε τον πτωχόν. Δεν σας καταδυναστεύουσιν οι πλούσιοι και αυτοί σας σύρουσιν εις κριτήρια; Αυτοί δεν βλασφημούσι το καλόν όνομα, με το οποίον ονομάζεσθε; Εάν μεν εκτελήτε τον νόμον τον βασιλικόν κατά την γραφήν, Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν, καλώς ποιείτε· εάν όμως προσωποληπτήτε, κάμνετε αμαρτίαν και ελέγχεσθε υπό του νόμου ως παραβάται. Διότι όστις φυλάξη όλον τον νόμον και πταίση εις εν, έγεινεν ένοχος πάντων. Επειδή ο ειπών, Μη μοιχεύσης, είπε και, Μη φονεύσης· αλλ’ εάν δεν μοιχεύσης, φονεύσης δε, έγεινες παραβάτης του νόμου. Ούτω λαλείτε και ούτω πράττετε, ως μέλλοντες να κριθήτε διά του νόμου της ελευθερίας·» (Ιάκωβος 2:1-12)

Έγινε μια στατιστική έρευνα ανάμεσα σε δικαστές ποινικών δικαστηρίων. Σ’ αυτή την έρευνα βρέθηκε ότι όσοι από τους δικαστές είχαν κόρες, όταν εκδίκαζαν υποθέσεις για εγκλήματα ηθικής φύσεως, επέβαλλαν πιο αυστηρές ποινές από τους δικαστές που είχαν γιους. Η διαφορά αυτή αποδόθηκε στο φόβο των τελευταίων ότι μπορούσε κάποτε να συμβεί ώστε τα δικά τους αγόρια να εμπλακούν σε παρόμοια υπόθεση, και γι’ αυτό έδειχναν επιείκεια στους κατηγορούμενους . Ενώ αντίστροφα οι δικαστές που είχαν κορίτσια ένοιωθαν να συμπάσχουν περισσότερο με τις παθούσες και ήταν πιο αυστηροί προς τους κατηγορουμένους. Οι άνθρωποι επηρεάζονται στις κρίσεις τους από διάφορους παράγοντες, εξωτερικούς ή εσωτερικούς. Κουβαλούν μέσα τους τον ψυχικό τους κόσμο, που βγαίνει ανύποπτα στην επιφάνεια και επιδρά στις αποφάσεις τους. Μα ο Θεός δεν είναι το ίδιο. Είναι δίκαιος σε απόλυτο βαθμό. Δεν βλέπει σε πρόσωπα, σε ονόματα, σε φήμες, σε καταστάσεις. Γνωρίζει τα βάθη της καρδιάς μας, βλέπει την κάθε μας σκέψη, την κάθε μας κίνηση, το κάθε μας κίνητρο. Ανατέλλει τον ήλιο Του σε δίκαιους και άδικους. Προσφέρει τη Σωτηρία Του σε όλους, χωρίς διάκριση! Όταν εκείνη την ημέρα θα σταθούμε μπροστά Του, γυμνοί από τα αξιώματά μας και τις περιουσίες μας, θα μας αντιμετωπίσει χωρίς προσωποληψία. Τι κάναμε με την προσφορά του Ιησού Χριστού(Ρωμαίους 3:25-26); Τι κάναμε με την αγάπη Του(Ιωάννη 3:16, Ρωμαίους 5:8); Τι κάναμε με το Αίμα του Γολγοθά; Πόσο Χριστό ζήσαμε εδώ κάτω;