Το θαύμα της αλλαγής

0
86

«Διότι αυτοί διηγούνται περί ημών οποίαν είσοδον ελάβομεν προς εσάς, και πως επεστρέψατε προς τον Θεόν από των ειδώλων, διά να δουλεύητε Θεόν ζώντα και αληθινόν, και να προσμένητε τον Υιόν αυτού εκ των ουρανών, τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών, τον Ιησούν, όστις ελευθερόνει ημάς από της μελλούσης οργής.» (1 Θεσσαλονικείς 1:9-10)

«Μετανοήσατε λοιπόν και επιστρέψατε, διά να εξαλειφθώσιν αι αμαρτίαι σας, διά να έλθωσι καιροί αναψυχής από της παρουσίας του Κυρίου, και αποστείλη τον προκεκηρυγμένον εις εσάς Ιησούν Χριστόν, τον οποίον πρέπει να δεχθή ο ουρανός μέχρι των καιρών της αποκαταστάσεως πάντων, όσα ελάλησεν ο Θεός απ” αιώνος διά στόματος πάντων των αγίων αυτού προφητών. Διότι ο Μωϋσής είπε προς τους πατέρας Ότι Κύριος ο Θεός σας θέλει αναστήσει εις εσάς προφήτην εκ των αδελφών σας ως εμέ· αυτού θέλετε ακούει κατά πάντα όσα αν λαλήση προς εσάς. Και πάσα ψυχή, ήτις δεν ακούση του προφήτου εκείνου, θέλει εξολοθρευθή εκ του λαού. Και πάντες δε οι προφήται από Σαμουήλ και των καθεξής, όσοι ελάλησαν, προανήγγειλαν και τας ημέρας ταύτας. Σεις είσθε υιοί των προφητών και της διαθήκης, την οποίαν έκαμεν ο Θεός προς τους πατέρας ημών, λέγων προς τον Αβραάμ· Και εν τω σπέρματί σου θέλουσιν ευλογηθή πάσαι αι φυλαί της γης. Προς εσάς πρώτον ο Θεός αναστήσας τον Υιόν αυτού Ιησούν απέστειλεν αυτόν διά να σας ευλογή όταν επιστρέφητε έκαστος από των πονηριών υμών.» (Πράξεις 3:19-26)

«Αν και συνεχώς έπαιρνα μαριχουάνα οι γονείς μου δεν είχαν αντιληφθεί τίποτα σχετικά. Σιγά-σιγά, άρχισα να μη ζητώ επικοινωνία με ανθρώπους. Έγινα πολύ καχύποπτος και η καρδιά μου γέμιζε με μίσος. Άρχισα να σκέφτομαι ν’ αρνηθώ τη ζωή μου, να αυτοκτονήσω. Κατέφυγα σ’ ένα πάρκο και καθισμένος στη χλόη τραγουδούσα λυπητερά τραγούδια προσπαθώντας να ελαφρώσω την καρδιά μου. Από τα δηλητήρια που έπαιρνα, είχα μια όψη αρρωστιάρικη. Μια μέρα συνάντησα στο πάρκο μια ομάδα νέων, που με κιθάρες έψαλλαν στο Χριστό. Αποτελούσαν ένα γκρουπ, που είχε αποσπαστεί από μια ορχήστρα ροκ και, αφού πίστεψαν στο Χριστό, έψαλλαν γι’ Αυτόν και στους ύμνους τους διηγούντο τι ο Θεός είχε κάνει στη ζωή τους. Θυμήθηκα τη γιαγιά μου, που μου μιλούσε για το Χριστό, μα εγώ δεν έδινα καμιά σημασία. Δεν πίστευα στην ύπαρξη του Θεού. Ήτανε δεκαπέντε νέοι της ηλικίας μου. Ήταν γεμάτοι από αγάπη για μένα και μου χαμογελούσαν. Προσευχήθηκαν. Ένοιωσα μια τόσο μεγάλη χαρά και ειρήνη στην ψυχή μου. Μια μέρα ένας από την παρέα με συνάντησε και μου μίλησε για την ανάγκη της σοβαρής τέλειας παράδοσής μου στο Χριστό. Πίστεψα στο Χριστό και αναγεννήθηκα. Γύρισα στο διαμέρισμά μου, μιλώντας μονάχα για το Χριστό σε όλους τους ανθρώπους. Τόση ήταν η χαρά μου. Κάλεσα όλους τους φίλους μου να μάθουν για το Χριστό». Μόνο ο Χριστός αλλάζει ριζικά τον άνθρωπο και μέσα και έξω. Μόνο ο Χριστός χαρίζει πληρότητα και επάρκεια και δεν έχεις πια ανάγκη ούτε τα ναρκωτικά ούτε τα στοιχεία του κόσμου.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜπροστά στην πόρτα
Επόμενο άρθροΤα δάκρυα

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ