Δεν σταμάτησε!

0
82

«Συ λοιπόν, τέκνον μου, ενδυναμού διά της χάριτος της εν Χριστώ Ιησού, και όσα ήκουσας παρ” εμού διά πολλών μαρτύρων, ταύτα παράδος εις πιστούς ανθρώπους, οίτινες θέλουσιν είσθαι ικανοί και άλλους να διδάξωσι. Συ λοιπόν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού. Ουδείς στρατευόμενος εμπλέκεται εις τας βιωτικάς υποθέσεις, διά να αρέση εις τον στρατολογήσαντα. Εάν δε και αγωνίζηταί τις, δεν στεφανούται, εάν νομίμως δεν αγωνισθή. Ο κοπιάζων γεωργός πρέπει πρώτος να μεταλαμβάνη από των καρπών. Εννόει εκείνα τα οποία λέγω· είθε δε να σοι δώση ο Κύριος σύνεσιν εις πάντα. Ενθυμού τον εκ σπέρματος Δαβίδ Ιησούν Χριστόν, τον αναστάντα εκ νεκρών, κατά το ευαγγέλιόν μου. Διά το οποίον κακοπαθώ μέχρι δεσμών ως κακούργος· αλλ” ο λόγος του Θεού δεν δεσμεύεται. Διά τούτο πάντα υπομένω διά τους εκλεκτούς, διά να απολαύσωσι και αυτοί την σωτηρίαν την εν Χριστώ Ιησού μετά δόξης αιωνίου. Πιστός ο λόγος· διότι εάν συναπεθάνομεν, θέλομεν και συζήσει· εάν υπομένωμεν, θέλομεν και συμβασιλεύσει· εάν αρνώμεθα αυτόν, και εκείνος θέλει αρνηθή ημάς· εάν απιστώμεν, εκείνος μένει πιστός· να αρνηθή εαυτόν δεν δύναται. Ταύτα υπενθύμιζε, διαμαρτυρόμενος ενώπιον του Κυρίου να μη λογομαχώσι, το οποίον δεν είναι εις ουδέν χρήσιμον, αλλά φέρει καταστροφήν των ακουόντων. Σπούδασον να παραστήσης σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας.» (2 Τιμοθέου 2:1-15)

Ένας στρατηγός κάποτε πολεμούσε στο μέτωπο και μαζί πολεμούσε και ο γιος του, που ήταν υπολοχαγός. Σε μια επίθεση κατά των εχθρικών στρατευμάτων, καθώς ο στρατηγός οδηγούσε τη μεραρχία στη μάχη, το μάτι του έπεσε σ’ ένα νεκρό αξιωματικό που κείτονταν ακριβώς μπροστά του. Σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησε πως ήταν ο γιος του. Η πατρική του καρδιά τον έσπρωχνε να σταματήσει για να κλάψει το παιδί του, δεν υπήρχε όμως χρόνος για χάσιμο. Το καθήκον τον καλούσε στη μάχη. Έτσι, μετά από ένα βιαστικό φιλί στο παγωμένο πρόσωπο, έτρεξε να οδηγήσει τους στρατιώτες του στην επίθεση. Αν θέλεις να είσαι καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού, πρώτα-πρώτα να το ξέρεις πως θα κακοπαθήσεις. Θα χρειαστεί να θυσιάσεις πρόσωπα και πράγματα σ’ αυτήν τη Γη, που τ’ αγαπάς. Υπάρχουν μάχες, υπάρχει σκληρός αγώνας(Εφεσίους 6:10-17), γιατί υπάρχει εχθρός. Θα πρέπει λοιπόν να αγαπάς τον Κύριό σου με όλη σου την καρδιά, για να μπορείς να δοθείς σ’ αυτόν τον αγώνα με όλη σου την ψυχή, και να τον προτάξεις, να τον βάλλεις δηλαδή πιο πάνω από όλα τα άλλα. Πάνω από συγγένειες και γήινους δεσμούς. Πάνω από τα βιοτικά και τις γήινες απασχολήσεις σου. Να σε απασχολεί πρώτη και πάνω από όλα η Βασιλεία του Θεού(Ματθαίος 6:33). Όλα να τα κάνεις πέρα για χάρη της. Να μην παρασύρεσαι από συναισθηματισμούς και ανθρώπινες «ευαισθησίες». Να είναι το βλέμμα σου μόνιμα στραμμένο στη νίκη, στο τέλος του δρόμου σου, στο θρόνο του δοξασμένου Κυρίου σου.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ