Ματαιότητα

0
66

«Είπα, Θέλω προσέχει εις τας οδούς μου, διά να μη αμαρτάνω διά της γλώσσης μου· θέλω φυλάττει το στόμα μου με χαλινόν, ενώ είναι ο ασεβής έμπροσθέν μου. Εστάθην άφωνος και σιωπηλός· εσιώπησα και από του να λέγω καλόν· και ο πόνος μου ανεταράχθη. Εθερμάνθη η καρδία μου εντός μου· ενώ εμελέτων, εξήφθη εν εμοί πύρ· ελάλησα διά της γλώσσης μου και είπα, Κάμε γνωστόν εις εμέ, Κύριε, το τέλος μου και τον αριθμόν των ημερών μου, τις είναι, διά να γνωρίσω πόσον έτι θέλω ζήσει. Ιδού, μέτρον σπιθαμής κατέστησας τας ημέρας μου, και ο καιρός της ζωής μου είναι ως ουδέν έμπροσθέν σου· επ” αληθείας πας άνθρωπος, καίτοι στερεός, είναι όλως ματαιότης. Διάψαλμα. Βεβαίως ο άνθρωπος περιπατεί εν φαντασία· βεβαίως εις μάτην ταράττεται· θησαυρίζει, και δεν εξεύρει τις θέλει συνάξει αυτά.» (Ψαλμός 39:1-6)

Υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική, περιγραφική και χειροπιαστή εικόνα της ματαιότητας. Είναι ένας χάρτινος κόσμος μπογιατισμένος σε σκηνικά θεάτρου. Μπορείς να δεις κάμπους και ποτάμια, βουνά και λαγκάδια, κάστρα ολόκληρα και παλάτια, πλούσια έπιπλα φανταχτερά, μπόλικη χρυσόσκονη. Μα το σκουπιδιάρικο του δήμου την άλλη μέρα θα τα σηκώσει όλα. Όταν τελειώσουν οι παραστάσεις θα τα τσαλακώσουν όλα και θα τα μαζέψουν. Είναι σκέτος αέρας. Δεν αντιπροσωπεύουν πια τίποτα. Αγωνιζόμαστε και μοχθούμε στη ζωή μας, μα όταν η «παράσταση» τελειώσει, τι θα μείνει. Μήπως είναι όλα ένα τσόφλι κούφιο: Σαν «ένα μέτρο σπιθαμής» είναι οι μέρες μας. Φεύγουν τόσο γρήγορα κι εμείς μαζί τους τρέχουμε προς την αιωνιότητα. Για ποιόν θησαυρίζουμε; Για ποιο σκοπό ξοδεύουμε την υγεία μας, τις δυνάμεις μας, το χρόνο το δικό μας και της οικογένειάς μας. Από την ώρα που χτυπάει το πρωινό ξυπνητήρι μέχρι το σβήσιμο του διακόπτη για την «καληνύχτα», που αναλωνόμαστε; Μοναδική επένδυση, που πάντα αποδίδει πολλαπλά, η αγάπη του Θεού και η Βασιλεία Του η Ουράνια. Στις μέρες μας τα επιτόκια όλο και κατεβαίνουν. Μα του Ουρανού οι υποθέσεις έχουν εκατό φορές πάνω απόδοση! (Ματθαίος 19:29). Ανήκουστο κι όμως αληθινό! Έτσι αμείβει ο Θεός εκείνους που Τον βάζουν πρώτο στη ζωή τους, στα χρήματά τους, στην ίδια τους την καρδιά!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ