«Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα. Τα δε πάντα είναι εκ του Θεού, όστις διήλλαξεν ημάς προς εαυτόν διά του Ιησού Χριστού και έδωκεν εις ημάς την διακονίαν της διαλλαγής, δηλονότι ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων τον κόσμον προς εαυτόν, μη λογαριάζων εις αυτούς τα πταίσματα αυτών, και ενεπιστεύθη εις ημάς τον λόγον της διαλλαγής. Υπέρ του Χριστού λοιπόν είμεθα πρέσβεις, ως εάν σας παρεκάλει ο Θεός δι’ ημών· δεόμεθα λοιπόν υπέρ του Χριστού, διαλλάγητε προς τον Θεόν· διότι τον μη γνωρίσαντα αμαρτίαν έκαμεν υπέρ ημών αμαρτίαν, διά να γείνωμεν ημείς δικαιοσύνη του Θεού δι’ αυτού.» (2 Κορινθίους 5:17-21)

Πιστέψαμε πως είμαστε αμαρτωλοί. Όχι όμως αμαρτωλοί για θάνατο, αλλά αμαρτωλοί για συγχώρηση. Έτσι, το «παλιό κτίσμα» δεν έφυγε ποτέ από τη μέση και το «νέο κτίσμα» ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Πιστέψαμε πως με τα κηρύγματα δεν αλλάζουν τους ανθρώπους κι εμείς δαπανηθήκαμε χωρίς αποτέλεσμα. Πιστέψαμε στις γεμάτες εκκλησίες. Τις ποθήσαμε, τις επιδιώξαμε, τις ονειρευτήκαμε όλοι μας. Πράγματι οι εκκλησίες γέμισαν, όχι όμως με σωσμένους αγίους(Πράξεις 2:47), αλλά με κόσμο και οπωσδήποτε με συμβιβασμό, … πάντως γέμισαν. Την ώρα που εμείς χτυπάμε χαρούμενοι τα χέρια, ο Θεός κατεβάζει με πόνο το κεφάλι. Πιστέψαμε πως είναι πράγματι «στενή η πύλη», όμως όχι τόσο στενή όσο λέει ο Λόγος του Θεού. Με το ίδιο πνεύμα κάναμε «την τεθλιμμένη οδό» ευχάριστη, εύκολη και φαρδιά και τους «ολίγους» του Λόγου του Θεού, πολλούς. Γιατί απορούμε για τα φτωχά αποτελέσματα της διακονίας μας, όταν δε σεβαστήκαμε το Λόγο του Θεού; Πιστέψαμε πως αν βγαίναμε έξω και τρέχαμε και φωνάζαμε και οργανώναμε. Όμως ψυχές στο Χριστό δεν ήρθαν και πολύ αργά καταλάβαμε πως οι ψυχές έρχονται στο Χριστό με άλλους, τελείως άλλους τρόπους, από το δρόμο της άγιας ζωής. Πιστέψαμε στο σταυρό του Χριστού, αλλά πως στήθηκε για τις αμαρτίες μας κι όχι για μας τους ίδιους, για την αμαρτωλή μας φύση. Έτσι στείλαμε τις παλιές μας αμαρτίες να συγχωρεθούν κι εμείς συνεχίζουμε το δρόμο μας…, ίσως για να κάνουμε νέες. Πιστέψαμε στις υποσχέσεις του Θεού, μα δεν «μείναμε πιστοί» στο Θεό των υποσχέσεων… Ας μην απορούμε γιατί δεν λειτούργησαν, ούτε λειτουργούν στη ζωή μας οι πλούσιες υποσχέσεις του Θεού. Πιστέψαμε πως ο Θεός ζητάει από μας το έργο, ενώ Εκείνος μιλάει στο Λόγο Του για καρπό και μιλάει καθαρά και με νούμερα. Ας ξαναρχίσουμε τη μελέτη της Βίβλου μας απ’ την αρχή. Πιστεύουμε στο Θεό, αλλά όχι στην μοναδικότητα του Θεού. Συνεχίσαμε να πιστεύουμε και στις ικανότητές μας, στην εξυπνάδα μας, στη γνώμη μας. Υποχρεώνουμε το Θεό σε ένα συνεταιρισμό ανήθικο, αφού Τον θέλουμε συνεργάτη στη βέβηλη ζωή μας. Πιστέψαμε πως με τα λόγια, τις συμβουλές μας θα βοηθήσουμε κάπως … κάποιους. Όμως τα λόγια μας αποδείχτηκαν στείρα κι οι συμβουλές μας άχρηστες, αφού έχουν μέσα τους μυαλό και όχι καρδιά και βγαίνουν από το στόμα μας με μάτια στεγνά και ζωή χωρίς συνέπεια. Πιστέψαμε πως οι ανθρώπινες προσπάθειές μας μπορούν να συμπληρώσουν το τέλειο έργο της αγάπης του Θεού. Από τότε βγήκαμε στους δρόμους και ο Κύριός μας ούτε που μας ξαναείδε πια, ενώ ο σατανάς τρίβει τα χέρια του. Πιστεύουμε στον Κύριο, αλλά δεν πιστεύουμε μόνο στον Κύριο. Πιστεύουμε στο Λόγο του Θεού, αλλά όχι, δεν πιστεύουμε μόνο στο Λόγο του Θεού. Όσο ζει ο εαυτός μας δεν ζει ο Ιησούς Χριστός μέσα μας, όσο πιστεύουμε στον εαυτό μας δεν μπορεί να μας εμπιστευτεί ο Ουρανός τη δόξα του Πατέρα Θεού. Πιστέψαμε πως η σωτηρία του Ιησού Χριστού είναι η συγχώρηση των αμαρτιών μας και όχι μια καινούρια και άγια ζωή. Οι αμαρτίες μας βέβαια συγχωρήθηκαν, όμως η ζωή μας δεν άλλαξε, αφού δεν προχωρήσαμε στη βαθιά καταδίκη του εαυτού μας, στην αποστροφή της αμαρτίας μας και σε μια πορεία εξάρτησης από το τέλειο θέλημά Του. Πιστεύουμε στον Ουρανό και μιλάμε γι’ αυτόν, όμως την ίδια ώρα φροντίζουμε τόσο πολύ τη «σάρκα» μας, ώστε όταν έρχεται η ώρα του Ουρανού νιώθουμε τόσο ξένοι, τόσο μακρινοί, τόσο ανέτοιμοι και εκλιπαρούμε για μια παράταση σαν γνήσιοι απόγονοι του βασιλιά Εζεκία. Πιστέψαμε και θελήσαμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Κακό δεν είναι, πονηρό είναι. Γιατί ο Κύριός μας είπε καθαρά πως προέχει ν’ αλλάξουμε εμείς, να γίνουμε «νέοι άνθρωποι» ώστε να μας εμπιστευτεί τα επόμενα βήματα. Εμείς προτιμήσαμε άλλο δρόμο πιο εύκολο, πιο γρήγορο, ίσως πιο εντυπωσιακό από το δρόμο της άγιας ζωής, της υποταγής, της ταπείνωσης. Συνεχίζουμε. Τα αποτελέσματα θα δοκιμαστούν στον Ουρανό, στην παρουσία Του…