«Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ· διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα.» (1 Ιωάννη 2:15-17)

«και μη συμμορφόνεσθε με τον αιώνα τούτον, αλλά μεταμορφόνεσθε διά της ανακαινίσεως του νοός σας, ώστε να δοκιμάζητε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον.» (Ρωμαίους 12:2)

«Και με άλλους πολλούς λόγους διεμαρτύρετο και προέτρεπε, λέγων, Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς.» (Πράξεις 2:40)

Γύρω από τα μεγάλα αυτά θέματα όπως το θέμα «κόσμος» γίνονται πολλά λάθη που αποπροσανατολίζουν επικίνδυνα. Ακούμε πως κόσμος είναι μια σειρά ολόκληρη απαγορεύσεων,… μη φορέσεις… μη κάνεις … μη γευτείς … Τούτη η θέση έχει δυο σοβαρά λάθη. Κόσμος δεν είναι μερικά πράγματα, πράξεις ή ενέργειες συγκεκριμένες. Κόσμος είναι μια πλήρης ζωή(Ρωμαίους 8:5-8), ένα οργανωμένο σύστημα που μπορείς να το αγαπήσεις και να το ζήσεις αν θέλεις, να ζήσεις μέσα σ’ αυτό. Και φυσικά δεν είναι κάτι που απαγορεύεται, πρώτα γιατί δεν βγήκε ούτε βγαίνει ποτέ με το «απαγορεύεται» και γιατί δεν μπορείς να πεις για το θάνατο απαγορεύεται … και μάλιστα δεν το λες αυτό στους πεθαμένους. Άλλωστε είναι μια έννοια που δεν υπάρχει στο Λόγο του Θεού από εξώφυλλο σε εξώφυλλο. Ενώ ο κόσμος έχει πολλά όμορφα και ελκυστικά να προσφέρει, «η αγάπη του Πατέρα-Θεού» δεν υπάρχει μέσα του και αυτό ισοδυναμεί με θάνατο ισόβιο και αιώνιο! Όλα όσα υπόσχεται και προσφέρει ο κόσμος κινούνται σε τρεις διαστάσεις «θα έχεις…, θα είσαι…, θα μπορείς…» και πάντα με την μορφή υποσχέσεων. Είναι ένα μυαλωμένο στημένο σύστημα, γιατί φαίνεται πως ανταποκρίνεται στις τρεις ζωτικές αναζητήσεις /επιθυμίες του ανθρώπου: «να έχω… να είμαι … να μπορώ…». Όμως δεν είναι τίποτα βέβαιο, ούτε σίγουρο, απλώς κάθε τόσο πέφτει κάτω κι ένα ψυχουλάκι, ένα ρεβίθι…, ένα βελανίδι… στο δρόμο για το σφαγείο. Ο Ιησούς Χριστός είναι η άλλη επιλογή, ο άλλος δρόμος για την ψυχή του αμαρτωλού. Είναι κι αυτός ένας ολόκληρος κόσμος που μπορείς αν θέλεις να τον αγαπήσεις, να τον ζήσεις, να ζήσεις γι’ αυτν! Η προσφορά Του, η αγάπη Του, η χάρη Του κινούνται πάλι στο ίδιο τρισδιάστατο, «θα έχεις …, θα έχεις …, θα μπορείς…». Υπάρχει όμως τεράστια απόσταση. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ενώ ο μάστορας αυτού του κόσμου είναι ο διάβολος. Ο Ιησούς Χριστός ο Σωτήρας, είναι ο Λυτρωτής, ο Ελευθερωτής του αμαρτωλού, ο άλλος είναι ο «απ’ αρχής ανθρωποκτόνος διάβολος». Ο κόσμος με τις προσφορές του απαντά στην «επιθυμία της σαρκός, στην επιθυμία των οφθαλμών, στην επιθυμία της προβολής», ενώ ο Ιησούς Χριστός απαντά στη δίψα της ψυχής του αμαρτωλού για λύτρωση, για ελευθερία, για ζωή αιώνια και δόξα. Ο κόσμος κρατά τον άνθρωπο στα πίσω, στα κάτω, στην ύλη, στη λατρεία της σάρκας. Ο Ιησούς Χριστός μας μεταμορφώνει σε Ουράνιους πολίτες της Βασιλείας του Θεού, στα μένοντα και στα αιώνια. Ανάμεσά τους ο άνθρωπος, η ψυχή. Θα θελήσει, θα διαλέξει, έναν από τους δυο κόσμους, έναν από τους δύο κυρίους(Λουκάς 16:13). Δεν βοηθάνε εδώ ούτε οι προσπάθειες, ούτε οι προθέσεις οι καλές, ούτε οι υποσχέσεις. Ο κόσμος ή αγαπιέται ή απορρίπτεται. Ή νικάει και υποδουλώνει, ή νικιέται. Αντίστοιχα και ο Ιησούς Χριστός ή αγκαλιάζεται με αγάπη και πίστη ή απορρίπτεται από την ψυχή, προσπερνιέται. Το μυστικό λέγεται «αναγέννηση» (1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18, 2 Κορινθίους 5:17): διότι «παν ό,τι εγεννήθη εκ του Θεού νικά τον κόσμον» και το μέσον είναι η πίστη γιατί «αυτή είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμον» (1 Ιωάννη 5:4). Είναι άνθρωποι του κόσμου, της άρνησης, της αμαρτίας. Έχουν θέση ξεκάθαρη. Τους λυπάσαι. Είναι οι ευλογημένοι πιστοί του Χριστού. Τους χαίρεσαι. Είναι και οι πιστοί της εκκλησίας των Σάρδεων, της Λαοδίκειας… παίζουν σε δυο ταμπλό… Αυτή η κατηγορία είναι πνευματικά αηδιαστική(Αποκάλυψη 3:1,15-18). Ένα υβρίδιο, ένα θνησιγενές ερμαφρόδιτο κατασκεύασμα. «Κοσμικός χριστιανός», που δεν είναι ούτε κοσμικός ούτε χριστιανός. Είναι ταλαίπωρος και εκφυλισμένος πνευματικά. Χωρίς ταυτότητα περιφέρει του κατάσταση. Αξίζουν μελέτης οι δυο παράλληλες πορείες του αποστόλου Παύλου και του Δημά του συνεργάτη του: *ο ένας «τα πάντα θεώρησα σκύβαλα, ζημία και τα ζημιώθηκα για τον Ιησού Χριστό». *ο άλλος «εγκατέλειψε, αγαπήσας τον παρόντα κόσμο». Έτσι γίνεται πάντα. Μια εγκατάλειψη και μια αγάπη, μια πρόκριση. Και για τον κόσμο του Χριστού και για τον κόσμο του σατανά. Όμως τι κατάληξη είχε ο καθένας τους…;