«τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας·» (Ρωμαίους 6:6)

«Μετά του Χριστού συνεσταυρώθη· ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ’ ο Χριστός ζη εν εμοί· καθ’ ο δε τώρα ζω εν σαρκί, ζω εν τη πίστει του Υιού του Θεού, όστις με ηγάπησε και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ εμού.» (Γαλάτας 2:20)

Εκείνο που χτύπησε περισσότερο ο σατανάς και πλάνησε και πλανά πολλούς είναι «ο σταυρός του Ιησού Χριστού». Ήξερε τι έκανε. Μου φαίνεται πως «ακούω» τις σκέψεις του: «… κρατήστε τις εκκλησίες σας, τη δράση σας … εγώ θέλω μόνο ένα. Ο σταυρός του Ιησού Χριστού μα μείνει έξω από σας, να μη μπει ποτέ στη ζωή σας, να μη γίνει δικός σας. Να τον έχετε σαν σύμβολο, να τον μελετάτε, να τον αναφέρετε, αλλά να μη συσταυρωθείτε…». Και όμως ο Λόγος του Θεού μιλάει για τέλεια λύτρωση, μιλάει για οριστική απελευθέρωση από τη δύναμη της παρουσίας της αμαρτίας μέσα μας. –δια να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας (Ρωμαίους 6:6). –όστις μένει εν Αυτώ, δεν αμαρτάνει (1 Ιωάννη 3:6). –με ηλευθέρωσεν από του νόμου της αμαρτίας (Ρωμαίους 8:2). –ημείς οίτινες απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν (Ρωμαίους 6:2). Ο τρόπος, το μέσο που πραγματοποιείται αυτό το θαύμα της τέλειας νίκης της αμαρτίας λέγεται συσταύρωση. «Ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη» (Ρωμαίους 6:6). Εϊναι δώρο ο σταυρός του Χριστού μέσα μας, είναι η πραγματοποίηση της λύτρωσης, είναι η αγαπημένη μας δύναμη που μας ελευθερώνει από το τέρας της αμαρτίας μέσα μας, από το δράμα της σαρκικής ζωής, των εγωιστικών διεκδικήσεων του παλιού ανθρώπου. Ο απόστολος Παύλος έφτασε στο σημείο να καυχιέται στο σταυρό του Ιησού Χριστού (Γαλάτας 6:14). Γιατί; Μα εκεί πάνω πέθαναν όλοι και όλα ως προς τον Παύλο και ο ίδιος ως προς όλους και όλα. Είναι το μέσο της λύτρωσης ο σταυρός, της απελευθέρωσης, της μεταμόρφωσής μας, του αγιασμού μας, αλλά προσοχή! Όταν έρθει μέσα μας δια της πίστεως, όταν συσταυρωθούμε, όταν συναποθάνουμε. Δεν μπορεί ν’ αρχίσει η λυτρωμένη ζωή, εάν δεν δεχτούμε με μετάνοια και πίστη να συσταυρωθούμε. Δεν μπορεί να γίνει καν αναγέννηση, αν δεν απαρνηθούμε τον άθλιο εαυτό μας, αν δεν απορρίψουμε το βασανιστή μας που μας τυραννάει! Ο σταυρός του Ιησού Χριστού δεν είναι για να πούμε ευχαριστώ γιατί πέθανε για μας ούτε για να μας συγχωρεί και να μας ξανασυγχωρεί τις αμαρτίες μας, αλλά για να τον κάνουμε δικό μας, να συσταυρωθούμε, να συναποθάνουμε, να μη ζούμε εμείς πλέον, να μη ζούμε για τον εαυτό μας οι ζωντανοί (Ρωμαίους 6:4-5, 2 Κορινθίους 5:15). Όταν αυτό το βήμα το κάνει η καρδιά μας, τότε ξεχύνονται μέσα μας οι δυνάμεις της αναστάσεως του Θεού και ξεκινάει η νέα ζωή-θαύμα, λυτρωμένη, με δύναμη, με νίκη, με καρπό πλούσιο που μένει. Ο Κύριος αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει τη νέα ζωή μέσα μας, την αναγεννημένη, την αιώνια, αφού εμείς δεχτούμε ειλικρινά να συσταυρωθούμε μετά του Ιησού Χριστού. Ακούς τις τραγικές φωνές των σύγχρονων χριστιανών, δεν έχω χαρά, δεν έχω βεβαιότητα σωτηρίας, δεν έχω νίκη στη ζωή μου, δεν έχω Ουρανό, ελπίδα, σιγουριά, δεν έχω καρπό. Η απάντηση είναι απλή. Σταυρό δεν έχει η ζωή σου, δεν δέχτηκες ακόμη τη συσταύρωσή σου με τον Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό δεν έχει δύναμη η ζωή σου, δεν έχει δύναμη η αγάπη σου για τον Κύριο και το θέλημά Του, δεν έχει δύναμη ο Λόγος Του μέσα σου, δεν έχει δύναμη η πίστη σου, γι’ αυτό δεν έχουν απαντήσεις οι προσευχές σου. Ο σταυρός του Χριστού δεν είναι για να τον δείχνουμε, να τον φοράμε, να τον κουβεντιάζουμε ή να τον κηρύττουμε μόνο. Είναι για να τον σηκώνουμε, για να συσταυρωθούμε. Με όλο αυτό το κήρυγμα του απαλού ευαγγελίου, του εύκολου δρόμου, χάσαμε το μεγαλύτερο δώρο, τη δύναμη της συταύρωσης που απελευθερώνει. Όταν ξεκινάει κάποιος το δρόμο του Ιησού Χριστού, στην αρχή είναι όλα ωραία. Διαβάζει, προσεύχεται, μαθαίνει, πιστεύει. Όταν όμως θα έρθει αντιμέτωπος αργότερα με το σταυρό του, το δικό του, σταυρό για να συσταυρωθεί, εκεί βλέπεις και πολλοί κλωτσάνε, πηγαίνουν πίσω, δεν ακολουθούν πια. Όταν ο Κύριός μας τους είπε «πρέπει να φάτε το σώμα μου και να πιείτε το αίμα μου», να ταυτιστείτε μαζί μου, να ζείτε για μένα (Ιωάννη 6:53-70) το Πνεύμα το Άγιο συμπληρώνει, «έκτοτε πολλοί εστράφησαν εις τα οπίσω και δεν περιεπάτουν πλέον μετ’ αυτού» (Ιωάννη 6:66). Και γιατί αυτό; Γιατί τους κάλεσε να συσταυρωθούν, να λυτρωθούν, να συζήσουν μαζί Του την όμορφη ζωή της νίκης και της δόξας. Δεν θέλουν το σταυρό οι άνθρωποι, δεν τους αρέσει ο δρόμος της σταύρωσης. Οι σημερινοί χριστιανοί θέλουν τα αποτελέσματα του σταυρού στη ζωή τους χωρίς να συσταυρωθούν , χωρίς να πάρουν το σταυρό τους και να ακολουθούν. Όμως αυτό δεν γίνεται. Ο σταυρωμένος δεν πληγώνεται, δεν προσβάλλεται, δεν πικραίνεται, ούτε πικραίνει, δεν έχει επιθυμίες, πάθη, μίση, δεν διεκδικεί, δεν έχει αδυναμίες. Είναι ελεύθερος από τον παλιό άνθρωπο, είναι λυτρωμένος από τη δύναμη της αμαρτίας. «Όσοι είναι του Χριστού εσταύρωσαν την σάρκα, ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας» (Γαλάτας 5:24). Να το αληθινό νόημα του σταυρού του Ιησού Χριστού μέσα μας. Χωρίς αυτή τη συσταύρωση ποτέ δεν θα ζήσεις ζωή καινούρια, ζωή ευλογημένη, ζωή νίκης, ζωή Ιησού Χριστού. Κάποιος νεαρούλης, μόλις που είχε τελειώσει ένα Βιβλικό Σχολείο, έκανε ένα όμορφο, αρχιτεκτονημένο κήρυγμα και δεχόταν στην έξοδο της εκκλησίας τα συγχαρητήρια και τις ευχές του ακροατηρίου, όταν έκπληκτος άκουσε έναν απλό πιστό να του λέει με νόημα: «Πρέπει να πεθάνεις…». Πέρασαν πολλά χρόνια και ο νέος εκείνος το κατάλαβε και μετά το θέλησε και ο Κύριος τον ευλόγησε χαρίζοντάς του τη συσταυρωμένη ζωή, τη μόνη πραγματική ζωή. «Εάν ο κόκκος του σίτου δεν πέσει εις την γην και αποθάνη, αυτός μόνος μένει. Εάν όμως αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει» (Ιωάννη 12:24). Κάποιος μου είπε μια όμορφη και έξυπνη φράση, «Υπάρχει ένας θάνατος πριν από το θάνατο. Όποιος πεθάνει μ’ αυτό το θάνατο, δεν θα πεθάνει ποτέ…». Το μυστικό της ευλογημένης ζωής, της πραγματικής ζωής, της μόνης ζωής; που λέγεται «συσταύρωση». Πολύ όμορφα έλεγε κάποιος «… θέλουν την σταύρωση του Χριστού, δεν θέλουν όμως την συσταύρωση με τον Ιησού Χριστό», και εδώ είναι που κάνουν το τραγικό λάθος, γιατί σωτηρία είναι και τα δυο όταν έρθουν στη ζωή μας, και η Σταυρώσή Του για μας και η συσταύρωσή μας μαζί Του δια της πίστεως.