«Γίνεσθε δε εκτελεσταί του λόγου και μη μόνον ακροαταί, απατώντες εαυτούς. Διότι εάν τις ήναι ακροατής του λόγου και ουχί εκτελεστής, ούτος ομοιάζει με άνθρωπον, όστις θεωρεί το φυσικόν αυτού πρόσωπον εν κατόπτρω·  διότι εθεώρησεν εαυτόν και ανεχώρησε, και ευθύς ελησμόνησεν οποίος ήτο. Όστις όμως εγκύψη εις τον τέλειον νόμον της ελευθερίας και επιμείνη εις αυτόν, ούτος γενόμενος ουχί ακροατής επιλήσμων, αλλ’ εκτελεστής έργου, ούτος θέλει είσθαι μακάριος εις την εκτέλεσιν αυτού.» (Ιάκωβος 1:22-25)

Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι θρησκευτική έννοια, ούτε τα όσα είπε θεωρίες, «ωραία λόγια, ωραία παραδείγματα», μόνο. Ο Ιησούς Χριστός είναι ζωή, είναι πράξη, είναι βίωμα, είναι περπάτημα κάθε μέρα! Τίποτ’ απ’ όσα λέει το Ευαγγέλιο δεν είναι θεωρητικό. Όλα μεταφράζονται, όλα μετατρέπονται σε ζωή, σε καθημερινό περπάτημα . Έτσι αποδεικνύεται ότι έχουμε το Χριστό, ότι είμαστε παιδιά του Θεού(1 Ιωάννη 3:1-2, Ιωάννη 1:12, Εφεσίους 1:5, 2:19), εάν έχει τον Ιησού Χριστό η ζωή μας, εάν αντί να ζούμε εμείς, ζει ο Χριστός μέσα μας. Δεν είναι τυχαίο που ο Λόγος του Θεού μας αναφέρει τις δυο περιπτώσεις: «μη συμμορφώνεστε, αλλά μεταμορφώνεστε» (Ρωμαίος 12:1-2). Ή θα συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτο, με το πνεύμα και το ρεύμα του κόσμου ή θα μεταμορφώνεστε διοικούμενοι από το Πνεύμα του Θεού και αγιαζόμενοι από τον Κύριο καθημερινά. Η «εν Χριστώ» νέα ζωή (2 Κορινθίους 5:17, Εφεσίους 4:24,Κολοσσαείς 3:10) ξεκινάει με την αναγέννηση(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18), όπως είναι τόσο ξεκάθαρο στη συζήτηση με το Νικόδημο(Ιωάννη 3:3-8) και συνεχίζεται με μια καινούρια ζωή, αλλιώτικη, γεμάτη νέες εκδηλώσεις προς τα έξω και αγκαλιάζει την ύπαρξή μας ολόκληρη: τον τρόπο που μιλάμε, που σκεφτόμαστε, που αντιδρούμε, που επιλέγουμε. Ο σκοπός της αγάπης του αναστημένου, του ζωντανού Κυρίου μας είναι να έρθει μέσα μας, να κατοικήσει (Εφεσίους 3:16-20), να ταυτιστεί με μας, να αναπαράγει τον εαυτό Του πάνω μας (2 Κορινθίους 5:15 και Γαλάτας 2:20).