«πλην ουχί το θέλημά μου, αλλά το σον ας γείνη.» (Λουκάς 22:42)

Ίσως ο τίτλος δεν σας λέει πολλά, όμως κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Η ζωή της αμαρτίας είναι ζωή εγωισμού και φιλαυτίας, ζωή που βασιλεύει το ΕΓΩ. Εγώ θέλω, εγώ είμαι … εγώ μπορώ … εγώ έχω …. Εγώ να αποφασίζω. Από την άλλη έχουμε τη ζωή του Χριστού, την αληθινή, την αιώνια ζωή. Εκεί, σ’ αυτή τη ζωή έχουμε άλλες αρχές, άλλες αξίες. Είναι ο Κύριος, η κυριότητά Του, η αγάπη Του, τα δώρα Του. Είναι η Βασιλεία Του «Εσύ Κύριε, το δικό Σου θέλημα, τα δικά Σου σχέδια, η δική Σου αγάπη!». Σωτηρία για τον αμαρτωλό άνθρωπο είναι αυτή η θαυμάσια μεταφορά του από το βασίλειο της φιλαυτίας και του εγωισμού του στο βασίλειο του «Εσύ Κύριε! Το δικό Σου θέλημα, όχι το δικό μου». Χρειάζεται πολύ δουλειά, σκληρή δουλειά μέσα μας, να δουλέψει ο σταυρός επάνω μας ώστε να μισήσουμε το δικό μας, το άθλιο και καταραμένο δικό μας θέλημα και να το πούμε με όλη μας την καρδιά: Εσύ Κύριε, το δικό Σου θέλημα. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, που όπως διαβάζουμε «έμαθε την υπακοή αφ’ όσων έπαθε», λίγο πριν ανέβει στο σταυρό έτσι προσευχήθηκε. «Όχι όπως θέλω εγώ Πατέρα, αλλά όπως Εσύ, το δικό Σου ας γίνει!». Λυτρωμένος πραγματικά, άνθρωπος του Θεού γνήσιος είναι όποιος έχει φτάσει να το λέει και να το νιώθει σε κάθε περίσταση στη ζωή του αυτό το θαυμαστό «Εσύ Κύριε». Χρειάζεται δύναμη πίστεως, χρειάζεται να δουλέψει ο σταυρός πάνω μας για να ζήσουμε αυτό το πραγματικό θαύμα. Και για τις υποθέσεις της εργασίας Εσύ Κύριε, και για την υγεία Εσύ Κύριε, και για την οικογένεια … και για το μέλλον Εσύ Κύριε. Ό,τι πεις, ό,τι θελήσεις, όπως Εσύ το σκέφτεσαι και το αποφάσισες ας γίνει. Όταν φτάσεις στο σημείο να λες και να ζεις το «Εσύ Κύριε», έχεις ταυτόχρονα πει ένα πελώριο ΟΧΙ στον εαυτό σου, στα δικά σου, που τα καταδίκασες και τα απαρνήθηκες. Δεν μπορείς ταυτόχρονα να λες: «Εσύ Κύριε» και άλλοτε «Εγώ Κύριε, εμένα, το δικό μου…». Πρέπει ένα από τα δυο να πεθάνει, να υποχωρήσει, να σταυρωθεί. Για να το λέμε και να το εννοούμε το «Εσύ Κύριε!» πρέπει το εγώ μας, το δικό μας θέλημα να το απαρνηθούμε, να μη ζούμε πια για τον εαυτό μας. Όταν φτάσεις να αγαπάς το «Εσύ Κύριε», έχεις απορρίψει τον εαυτό σου και ζητάς να ζεις μόνο στο απόλυτο και τέλειο, το άγιο θέλημά Του το θεϊκό. Ποιος έχει σωτηρία; Ποιος έχει λύτρωση του Ιησού Χριστού; Έχει αυτός που χαίρεται και ζει καθημερινά το θαυμάσιο: «Εσύ Κύριε, το δικό Σου Κύριε και όχι το άθλιο, το καταραμένο το δικό μου». Είναι πραγματική απόλαυση αυτή η ζωή που δεν έχει το «εγώ», το εγώ μου, το δικό μου. Πραγματικά λυτρωμένη ζωή, πραγματικά μεταμορφωμένη ζωή, εν Χριστώ Ιησού. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Μάθε να μην κοιτάς τον άνθρωπο, να μην περιμένεις από τον άνθρωπο, να μην ελπίζεις σε άνθρωπο. Είτε αυτός είναι άλλος, φίλος, δικός σου, είτε είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Η βασιλεία του «Εσύ Κύριε», Εσύ και όχι εγώ, αρχίζει από δω κάτω και από μέσα μας και συνεχίζει αιώνια στην Ουράνια δόξα του Κυρίου. Αυτή είναι η αιώνια ζωή, η Βασιλεία του Θεού μέσα μας. Έτσι θα ζούμε αιώνια στη δόξα Του. Έτσι έζησε ο Ιησούς Χριστός μας όταν ζητούσε με όλη Του τη δύναμη να γίνει το θέλημα του Πατέρα-Θεού και όχι το δικό Του (Ματθαίος 26:39). Το μυστικό της ευλογημένης ζωής λέγεται, «Εσύ Κύριε».